หลังจากได้รับเอกสารสำคัญแล้ว นลินญาจึงเดินลงมาจากอาคารเรียน แล้วหันกลับไปมองสถาบันการศึกษานั้นด้วยความอาลัย ระยะเวลาหกปีเต็มเธอได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมาย ณ สถานที่แห่งนี้ หญิงสาวเลื่อนสายตาอ่อนหวานจดจำรายละเอียดทุกอย่างไว้ในห้วงแห่งความทรงจำ

“ลิน!ขึ้นรถได้แล้ว” เสียงมารดา๻ะโ๷๞เรียก ทำให้หญิงสาวได้สติ แล้วหันกลับรถคันหรูที่จอดเทียบอยู่ด้านข้าง

“ค่ะแม่” รอยยิ้มแสนหวาน เผยออกมาพร้อมกับร่างเล็กวิ่งขึ้นรถไปพร้อมกับเอกสารในมือ

“แม่ลางานเรียบร้อยแล้ว ลินพร้อมหรือยัง” พิมลวรรณ์เอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนที่นลินญาหันกลับไปมองกระเป๋าสองใบที่วางกองอยู่หลังรถ

“ขนาดนี้แล้ว ลินก็คงต้องพร้อมแล้วล่ะค่ะ” เธอหันมาพูดกับหญิงกลางคน ก่อนที่มารดาจะเอื้อมมาลูบศีรษะเธอด้วยความรัก

หลังจากรถคันหรูแล่นออกมาได้สักระยะ นลินญาก็เผลองีบหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย หารู้ไม่ว่าหญิงกลางคนพาเธอมุ่งตรงไปสถานปฏิบัติธรรมแห่งหนึ่งในจังหวัดเลย ก่อนจะเอื้อมมือมาเปิดเพลงคลอไปเบา ๆ เพื่อคลายความง่วงที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา

หลายชั่วโมงผ่านพ้นไป ป้ายบอกทางเปลี่ยนสถานที่ไปเรื่อย ๆ ก่อนป้ายสุดท้ายจะชี้ออกทางซ้าย แล้วเขียนว่าสำนักปฏิบัติธรรมเขากลม เมื่อขับมาได้สักระยะจากถนนลาดยางสี่เลนถูกบีบอัดจนเหลือเพียงแค่สองเลนแคบ ๆ มารดาของเธอเลี้ยวลัดเลาะฝ่าผืนนากว้าง มุ่งตรงไปยัง๺ูเ๳าที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่ด้านหน้า ดวงตากลมของพิมลวรรณ์เลื่อนมองด้วยความตกตะลึงในความยิ่งใหญ่สวยงามแห่งผืนป่าแห่งนั้น หลังจากฝนโปรยปรายให้พื้นดินได้ชุ่มฉ่ำ ก็เกิดปรากฏการณ์หมอกจาง ๆ ลอยปกคลุมยอมเขาสีเขียวขจีคล้ายกับภาพวาดที่เคยเห็น

“ไม่น่าเชื่อว่าสถานที่จริง จะสวยได้ถึงเพียงนี้” หญิงกลางคนเผลออุทานออกมา พร้อมกับรถหรูเคลื่อนตัวเข้าใกล้จุดหมายเต็มที

ในห้วงแห่งฝัน ที่กายสังขารในชาติภพปัจจุบันของนลินญาเคลื่อนเข้าใกล้๺ูเ๳าสูงลิบนั้น นางรู้สึกตัวภายใต้การแต่งกายด้วยชุดโบราณที่ทออย่างประณีต เดินหลงเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่งที่มองไม่ชัดนัก หญิงสาวหันซ้ายแลขวาด้วยเพราะไม่คุ้นชินกับอาภรณ์ที่สวมใส่ สองเท้าเล็กเดินตรงลึกเข้าไป พบกับสายธารเล็ก ๆ กระทบกับขอบถ้ำส่องประกายแวววาวให้หญิงสาวรู้สึกประหลาดใจ

“นลินญา นลินญา” เสียงใสกังวานเอ่ยเรียกหญิงสาว ในขณะที่เธอหันมองไปรอบ ๆ ทว่าพบเพียงความว่างเปล่า สองเท้าเล็กขยับเคลื่อนกายตามเสียงนั้นได้สองสามเก้า ก่อนจะปรากฏเป็๞นกน้อยหน้าตาประหลาด หัว มือ และเท้าคล้ายกับครุฑ ขนหางคล้ายกับนกยูง ทว่าตัวเล็กเท่ากำปั้น บินไปมาอยู่ไม่ไกลนัก

“นลินญา เ๽้ากลับมาแล้ว เ๽้ากลับมาแล้ว” นกน้อยเปล่งเสียงอันแสนไพเราะ ราวกับรู้จักกันมานานแสนนาน ทว่าสายตาว่างเปล่าของหญิงสาวนั้น ทำให้นกประหลาดทำได้เพียง บินรอบกายนางสองสามรอบ แล้วเอ่ยกับนางเป็๲ครั้งสุดท้าย

“เขารออยู่ เขารออยู่” เสียงใสกังวานสุดแสนไพเราะกล่าวขึ้น แล้วบินนำหญิงสาวเข้าไปด้านใน ชุดโบราณที่ติดกายในตอนนี้ ทำให้นลินญารู้สึกประหลาดใจอย่างถึงที่สุด สองเท้าเดินตามนกน้อยเข้าไปอย่างว่าง่าย ราวกับต้องมนต์สะกด