“ผมชื่อเรย์ครับ เป็๲แฟนไลลา ว่าที่พี่เขยไดมอนด์” พี่เรย์พูดจบก็ยิ้มหวานให้แม่ฉัน นี่เขาพูดอะไรของเขา แม่ฉันทำหน้างงใหญ่ล่ะ

“แฟนไลลาหรอลูก” แม่ถามพี่เรย์

“ครับ เรย์ขอเป็๲ลูกแม่อีกคนได้ไหมครับ” ฉันยืนอึ้งเป็๲ใบ้ พูดไม่ออกอยู่สองคนกับไดมอนด์ไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดอะไรแบบนี้

“ได้สิลูก” ที่ยิ่งกว่าก็คือแม่ฉันก็เป็๞ไปกับเขาด้วย

“แม่ ใจง่ายจัง” ฉันเดินมากอดแม่พร้อมกับหอมแก้ม

“เอ้า ก็ว่าที่ลูกเขยหล่อซะขนาดนี้แม่จะปฏิเสธได้ไง” ดูแม่ฉันพูดเข้า

“แม่อ่ะ” ฉันเขินแล้วนะ แล้วดูเขาสิยิ้มอยู่ได้ ไอ้น้องชายก็อีกคน ทำไมฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจัง

งานลอยกระทง

“สวัสดีครับพ่อแม่พี่น้อง คุณป้าน้าอาทั้งหลายที่มาร่วมงานลอยกระทงกันในวันนี้ ก็มาอุดหนุนกระทงของเด็กๆ ได้นะครับที่ท่าน้ำไว้สำหรับลอยกระทง แล้วเราก็มีการประกวดนางนพมาศด้วยนะครับ มาชมมาเชียร์ให้กำลังใจกันได้ที่หน้าเวทีกันเลยนะครับ”

บรรยากาศภายในงานถูกตกแต่งอย่างสวยงาม กำแพงวัดประดับไปด้วยโคมดวงเล็กๆ ผู้คนต่างก็มาร่วมงานกันอย่างหนาตา

“ตื่นเต้นหรอ” เสียงพี่เรย์ถามฉัน เขาไม่ยอมห่างฉันเลย นี่ก็มานั่งเฝ้าอยู่ด้านหลังจนนางนพมาศคนอื่นๆ ขยับเก้าอี้หนีฉันหมดล่ะ

“นิดหน่อยค่ะ” ฉันหันไปตอบ

“แล้วไดมอนด์ไปไหนล่ะ” ฉันถามพี่เรย์เมื่อไม่เห็นน้องชายนั่งอยู่ด้วย

“ไปหาอะไรกินมั้ง” พี่เรย์ตอบแล้วทำไมต้องหลบสายตาด้วย

“มันไปหากินสาวๆ ใช่ไหม” พี่เรย์ได้แต่ยิ้มแห้งๆ มาให้

ฉันส่ายหน้าให้กับความเข้าข้างกันไม่ถูกเ๱ื่๵๹ของพี่เรย์ ฉันเห็นไดมอนด์ล่ะ มันกำลังยืนบ๊ายบายให้กับผู้หญิงคนหนึ่งแล้วมันก็เดินมาหาฉัน

“ใกล้ถึงคิวพี่ยัง” ไดมอนด์ถาม

“มานี่ดิ” ฉันบอกให้น้องขยับมานั่งใกล้ๆ มันก็ขยับมาอย่าง งงๆ

“โอ๊ะ โอ๊ยยย” ฉันบิดหูมันแรงหนึ่งที

“อะไรเนี้ย ทำมอนด์ทำไม” ไดมอนด์นั่งกุมหูข้างที่ถูกฉันบิด

“ทำไมแกไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวบ้าง ห๊ะ! ปล่อยเนื้อปล่อยตัวอยู่ได้” ฉันนั่งบ่นไดมอนด์ ชอบทำตัวมั่วไปทั่ว ไอ้น้องบ้า

“พี่ไลลามอนด์เป็๲ผู้ชายนะ พี่เรย์คร๊าบบบ ช่วยมอนด์ด้วย” แล้วไดมอนด์ก็หันไปอ้อเซาะพี่เรย์แทน

“อย่าดุมันนักเลย” พี่เรย์พูด

“อยากโดนอีกคนหรอค่ะ พี่เรย์” ฉันพูดเสียงดุใส่

“ไม่ครับ” พี่เรย์ดันไดมอนด์ออกจากบ่าทันที

จังหวะที่ฉันหันไปคุยกับพี่เรย์ก็เห็นฝูงผู้หญิงมาจากไหนก็ไม่รู้นั่งอยู่ด้านหลังพี่เรย์เต็มเลย พากันถ่ายรูปพี่เรย์ด้วย

“พี่เรย์ค่ะ”

“ครับ”

“มานั่งนี่” ฉันบอกให้พี่เรย์ขยับมานั้งข้างฉัน

“แกด้วยไดมอนด์”

แล้วฉันก็ค้องแขนพี่เรย์กับไดมอนด์ไว้คนล่ะข้าง ฮ่าๆ ๆ ของฉันค่ะ

และแล้วก็ถึงเวลาประกวดนางนพมาศสักที ฉันเดินขึ้นไปบนเวทีเมื่อพิธีกรเอ่ยชื่อฉัน

“เอาล่ะคะมาดูกันว่านางนพมาศคนไหนจะได้รางวัลขวัญใจมหาชนในปีนี้ ใครที่ได้ดอกกุหลาบเยอะสุดมาดูกันค่ะ ขอให้นางนพมาศก้าวมาข้างหน้าคนล่ะหนึ่งก้าว เพื่อรอรับดอกไม้จากท่านผู้ชมนะคะ”

จากนั้นผู้ชายนับสิบต่างก็กู่กันเข้ามาที่หน้าเวทียื่นดอกกุหลาบให้ฉันหมดเลย ฉันย่อตัวนิดหน่อยเพื่อรับดอกไม้

“ขอบคุณค่ะ” ฉันเอ่ยขอบคุณ

“ป้าครับ ผมเหมากุหลาบหมดนี้ครับ” ฉันหันไปตามเสียงนั้น พี่เรย์ เขายื่นบัตรเคดิตให้แม่ค้าขายดอกไม้

“พ่อหนุ่มป้าใช้ไม่เป็๞หรอก ขอเป็๞เงินสดได้ไหม” ป้าขายดอกไม้พูด พร้อมขำขันพี่เรย์

“ไดมอนด์ เอาเงินมายืมก่อน” พี่เรย์หันไปหาไดมอนด์

“โธ่..ตังค์ไม่มีเจือก โชว์ป๋าอีก” ไดมอนด์ส่ายหน้าให้พี่เรย์

แล้วพี่เรย์ก็หอบดอกกุหลาบพะรุงพะรังกับไดมอนด์สองคนเอามายื่นให้ฉัน

“ทำไมต้องเหมาด้วย” ฉันย่อตัวรับดอกไม้แล้วถามพี่เรย์

“จะได้ไม่มีหนุ่มคนไหนเอามาให้อีกไง” ฉันขำไปกับความขี้หวงของพี่เรย์

หลังจากนั้นพิธีกรก็ให้นางนพมาศแสดงความสามารถของแต่ล่ะคน ซึ่งฉันก็แสดงความสามารถในการเดินแบบ คนอื่นๆ ก็ร้องเพลงบ้าง รำ หรือไม่ก็ เต้น

“เอาล่ะคะ ต่อไปเราจะประกาศผลรางวัลกันแล้วนะคะ ผู้ที่ได้รับรางวัลขวัญใจมหาชนได้แก่ คุณไลลาค๊า..” ก็ต้องเป็๲ฉันล่ะ ได้ดอกไม้เต็มคันรถสะขนาดนั้น ฉันก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อรับรางวัล

“ต่อไปเราจะประกาศผลรางวัลผู้ชนะเลิศได้แก่ คุณไลลา ค๊า... ควบสองรางวัลไปเลย สำหรับนางนพมาศของเราในปีนี้”

พอประกวดเสร็จฉันกับพี่เรย์ก็เดินเล่นรอบงานลอยกระทง ส่วนไดมอนด์หายหัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้

“พี่เรย์ ลอยกระทงกัน” ฉันจับมือพี่เรย์ไปที่แผงขายกระทงที่ทำจากขนมปังของเด็กๆ ฉันเลือกมาหนึ่งอัน แล้วก็จู่มือพี่เรย์ไปทีท่าน้ำ จังหวะที่จะก้าวลงบนพื้นไม้ ฉันก็ลืนพืดเกือบหงายหลังดีที่พี่เรย์ดึงไว้ทัน แขนแข็งแรงของพี่เรย์รัดเอวฉันไว้จากด้านหลัง

“ระวังหน่อยสิ” พี่เรย์ทำหน้าดุใส่ ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้

“ทำไม ทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ฉันยื่นหน้าไปถามอย่างยั่วอารมณ์

“อย่ามายั่ว เดียวโดนจัดหนักแน่” พี่เรย์คาดโทษฉัน ต้องกลัวป่ะ ฉันยักไหล่ให้หนึ่งทีประมาณว่า แล้วแต่ค่ะ

“มาขอขมา แล้วก็อธิษฐานกันค่ะ” พี่เรย์เดินมานั่งย่องๆ ข้างฉัน เรายกกระทงขึ้นเหนือหัวอธิษฐานพร้อมกัน เราต่างมองสบตากันใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

พอกลับมาจากงานลอยกระทงฉันก็ขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องนอน แต่แม่กับสามีของแม่ยังไม่กลับมาพร้อมฉัน เพราะท่านต้องอยู่ช่วยกันนับเงินเข้าวัดก่อน ไดมอนด์ก็ยังไม่กลับไม่รู้ไปเถลไถลอยู่ที่ไหน

ฉันนั่งแช่น้ำอยู่ในอ่างอย่างสบายใจจนลืมไปว่ายังมีใครบางคนอยู่ด้วย รู้ตัวอีกทีก็เมื่อเห็นพี่เรย์เดินเข้ามาในห้องน้ำ ฉันรีบโกยฟองสบู่ให้มาปิดบังร่างกายไว้

“เข้ามาทำไมค่ะ ไม่เห็นหรอว่าคนเขาอาบน้ำอยู่” ฉันทำหน้าง้อใส่พี่เรย์

“พี่ก็อยากอาบเหมือนกันนะ” พี่เรย์พูดจบก็ถอดเสื้อยืดออกพร้อมกางเกง

“จะทำอะไรนะ อย่ามาแก้ผ้าตรงนี่นะ พี่เรย์” ฉันรีบเอามือปิดหน้าหันหลังให้ทันทีที่เขาถอดบล็อกเซอร์ออก

จ๋อม!