นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์ ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง *เราเตือนท่านแล้ว*
ชีวิตของเด็กสาววัย 14 จะเปลี่ยนไปอย่างไรเมื่อแม่ของเธอได้จากไป ทิ้งเธอไว้กับพ่อเลี้ยงที่จู่ๆ ก็ความจำเสื่อมได้เนี่ย!!
บัวชมพูหอบหายใจแรง ศาสตราดูดกลืนยอดอกอกอิ่มทั้งสองสลับไปมาเหมือนเขากำลังกระหายและแทบไม่อยากเลื่อนใบหน้าออกจากดอกบัวตูมขนาดใหญ่ทั้งคู่ เขาดูดเม้มสลับกับถูไถคางสากระคายด้วยขนเคราเล็ก ๆ ที่พึ่งขึ้นมาหลังโกนใหม่ ๆ เสียดสีไปบนเนื้อนวลนุ่มที่กำลังแข็งเป็นไตเพราะถูกเร่งเร้ามากขึ้นเรื่อย ๆ
How will the life of a 14-year-old girl change when her mother passes away, leaving her with a stepfather who suddenly loses his memory?
เขามองเห็นผ้าผืนน้อยเส้นบางๆ ที่กลืนหายไปในรอยแยกอวบขาวของแก้มก้นกลมกลึง ร้อยรัดผ่านไปด้านหน้า ขาข้างหนึ่งงอขึ้นเล็กน้อยขับเน้นให้เห็นรอยแยกที่อวบอูมซึ่งอยู่ต่ำลงไปเต็มตา...
มันเป็นความซาบซ่านที่มันส์ถึงใจเพื่อนสาวเพราะขนาดดุ้นเนื้อของตั้มที่กระแทกเข้าไปเต็มเหนี่ยวมันทั้งใหญ่ทั้งยาวจนสาวเจ้าแทบจะยืนเท้าไม่ติดพื้น และยิ่งเนื้อของหล่อนทั้งหนึบทั้งแน่นก็ยิ่งทำให้เพื่อนหนุ่มซี๊ดปากและขย่มท่อนรักร้อน ๆ เข้าไปชนิดไม่บันยะบันยัง
“เหตุใดซื่อจื่อกับจื่อหนิงถึงไม่อยู่ที่เรือนหยางชู ทั้งสองคนหายไปที่ใดชางเซิ่งอีกคน” “เอ่อ คือว่า...”“รีบพูดอย่ามัวแต่อมพะนำ” ตุบ! “ซื่อจื่อกับแม่นางจื่อหนิงนำอาหารไปยังคุกใต้ดินเพคะ” “อะไรนะ!”
