ภายใต้การปิดล้อมของทั้งสองเมือง สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยต่อพวกของหลงเฟยเยี่ยอย่างมาก
เหลิ่งซวงซวงเป็คนฉลาด ในสถานการณ์เช่นนี้แม้ว่าเมืองหนี่เอ๋อร์จะถอยออกมาและเฝ้าดูอย่างเ็า ก็ไม่แน่ว่าหลงเฟยเยี่ยจะดูแลหานอวิ๋นซีได้ และเล่ห์เหลี่ยมของหานอวิ๋นซีจะจัดการกับค้างคาวั์ได้อย่างไร?
นางอดทนต่อความร้อนทั่วร่างกายของนาง ไม่แสดงท่าทีออกมาในตอนนี้ ไม่พูดไม่จาอะไร นางรอ รอให้หานอวิ๋นซีเป็ฝ่ายให้ยาแก้พิษแก่นางและมาขอความช่วยเหลือจากนาง
เมืองหนี่เอ๋อร์และเมืองเซียวเหยาไม่เคยร่วมมือกันมาก่อน เมื่อครู่นางเพิ่งพูดไปอย่างชัดเจนว่า แม้ว่าเมืองหนี่เอ๋อร์จะได้รับรางวัลสูงเสียดฟ้า แต่สิ่งสำคัญคือการได้ตัวหลงเฟยเยี่ยมา
แค่เพียงหลงเฟยเยี่ยพยักหน้า เมืองหนี่เอ๋อร์ก็เต็มใจที่จะจ่ายในราคาที่สูงเป็สองเท่าให้กับเมืองเทียนหนิง
ถ้าหานอวิ๋นซีมีสมองละก็ นางควรจะรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไร มีนางและความช่วยเหลือของนักฆ่าสิบคน หาก้าขับไล่ฉีเหยาเทียนก็คงจะเป็เื่ง่าย
เมื่อเห็นว่าเหลิ่งซวงซวงไม่พูดอะไรฉีเหยาเทียนจึงไม่ถามอะไรอีก และโค้งคำนับหลงเฟยเยี่ยอย่างสุภาพ “ฉินอ๋อง ข้าทำให้ท่านขุ่นเคืองแล้ว”
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะเคลื่อนไหว หลงเฟยเยี่ยก็เคลื่อนไหวก่อน โอบหานอวิ๋นซีด้วยมือข้างหนึ่งและถือแส้ด้วยอีกมือหนึ่ง พลังภายในที่แข็งแกร่งเจาะเข้าไปในแส้ยาว ปลายแส้นั้นคมราวกับดาบคมที่สามารถตัดไม้ไผ่ได้ ตรงเข้าไปใกล้ด้านหน้าของฉีเหยาเทียน ฉีเหยาเทียนไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆ ในขณะที่กำลังถอยหนี เพียงพริบตาค้างคาวั์จำนวนนับไม่ถ้วนก็รุมเข้ามาขวางการมองเห็นของหลงเฟยเยี่ย พวกมันแน่นขนัดราวกับกำแพงค้างคาว หากได้เห็นฉากนี้จะต้องบ้าแน่ๆ
กำแพงของค้างคาวั์ล้มลงไปทางหลงเฟยเยี่ยและหานอวิ๋นซี หลงเฟยเยี่ยทุบกำแพงด้วยแส้ ทำให้ค้างคาวั์แตกออกจากกัน อย่างไรก็ตามในขณะเดียวกัน ฉีเหยาเทียนก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังพวกเขาพร้อมกับพัดด้ามจิ้วและตรงไปที่ศีรษะของหานอวิ๋นซี
หลงเฟยเยี่ยััได้ถึงการเคลื่อนไหวที่อยู่ข้างหลัง จึงปกป้องหานอวิ๋นซีไว้ข้างกายและเตะออกไปในอากาศ บังคับให้ฉีเหยาเทียนถอยกลับไป
อย่างไรก็ตาม ฝูงค้างคาวั์รุมเข้ามาจากทางด้านหลังพร้อมๆ กัน พวกมันราวกับกำลังจะกลืนกิน
เพื่อไม่ให้เสียเปรียบ ฉีเหยาเทียนเริ่มโจมตีอีกครั้งด้วยคลื่นของพัด เงาของพัดจำนวนนับไม่ถ้วนถูกพัดออกไป ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนดอกไม้ไฟ ไม่รู้ว่าอันไหนคือการจู่โจมของจริง
หานอวิ๋นซีผู้ซึ่งคอยปกป้องหลงเฟยเยี่ยจากด้านข้างมองกลับไปกลับมาและเริ่มรู้สึกเกินจะรับมือไหว อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งที่เขาโอบรอบเอวของหานอวิ๋นซีกลับไม่คลายลงเลย
ทันใดนั้น ค้างคาวที่มีร่างกายใหญ่เป็พิเศษก็พุ่งออกมาจากใต้เท้า ปากใหญ่ที่เปื้อนเืกัดแขนของหานอวิ๋นซี หลงเฟยเยี่ยที่ตอบโต้ฉีเหยาเทียนไปพลางและหลบไปพลาง หลังจากไปๆ มาๆ อยู่หลายครั้ง ค้างคาวั์ก็รำคาญและกัดลงไปอย่างรุนแรง กัดลงไปที่แขนของหลงเฟยเยี่ยที่จับหานอวิ๋นซีไว้ไม่ปล่อย!
พระเ้ารู้ดีว่าเขี้ยวของค้างคาวตัวนี้แหลมคมเพียงใด แขนของหลงเฟยเยี่ยเืออกทันที เืสองสายไหลออกมาเหมือนก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท
เมื่อเห็นสิ่งนี้ หานอวิ๋นซีก็ใและกำลังจะส่งเสียง ทว่าเหลิ่งซวงซวงที่อยู่ข้างๆ สุดท้ายก็ทนไม่ได้อีกต่อไป พูดขึ้นมาด้วยความโกรธว่า “หานอวิ๋นซี เ้ามันเป็สตรีโง่ เ้ายังไม่ให้ยาแก้พิษกับข้าอีก เ้า้าจะฆ่าฉินอ๋องหรือไร?”
แน่นอนเหลิ่งซวงซวงรู้ว่าหลงเฟยเยี่ยจะไม่ยอมลดตัวลงเพื่อขอความช่วยเหลือ นางรอมาตลอด รอให้หานอวิ๋นซีพูดออกมา แม้แต่หานอวิ๋นซีก็สามารถขู่นางด้วยยาแก้พิษได้!
อย่างไรก็ตามจนถึงตอนนี้หานอวิ๋นซียังไม่เคลื่อนไหวใดๆ นางไม่รู้ว่าในฐานะสตรีผู้หนึ่ง เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมเสียหน้า นางก็ต้องเป็คนออกหน้าเองใช่หรือไม่ ต้องเสียหน้าแทนชายหนุ่ม ยอมลดตัวลงไปใช่หรือไม่?
หากยังเป็เช่นนี้ต่อไป หลงเฟยเยี่ยจะตกอยู่ในอันตราย!
เหลิ่งซวงซวงไม่สามารถทนได้อีกต่อไป จึงทำได้เพียงเป็ฝ่ายพูดออกมาก่อน
แต่ใครจะรู้ หานอวิ๋นซีมองนางอย่างเ็า เมินเฉยข้อเสนอของนาง และจับค้างคาวั์ที่กัดหลงเฟยเยี่ยด้วยมือข้างเดียว ดึงมันออกไปอย่างแรง
เมื่อค้างคาวั์ปล่อยปากออก บนแขนของหลงเฟยเยี่ยก็มีรอยบาดลึกสองรอยและเืก็กระเด็นไปบนใบหน้าของนาง
เจ็บหรือไม่?
หลงเฟยเยี่ยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ความสนใจของเขาอยู่ที่การโจมตีด้วยพัดของฉีเหยาเทียน หานอวิ๋นซีรู้ว่าเขาจะต้องเจ็บมากๆ แต่นางก็ต้องทำเช่นนี้
ในความเป็จริง จนถึงตอนนี้ นางไม่ได้อยู่เฉยๆ และไม่ได้ขี้ขลาดถึงขนาดที่จะมุดอยู่ในอ้อมแขนของหลงเฟยเยี่ย และทำตัวเป็ภาระของเขา นางมองหาโอกาสและวิธีจัดการกับค้างคาวั์เหล่านี้อยู่ตลอด
แน่นอนว่านางไม่ได้โง่ เมื่อครู่การที่เหลิ่งซวงซวงไม่ตอบฉีเหยาเทียน นางรู้ว่าเหลิ่งซวงซวงหมายถึงอะไร
เพียงแต่ นับประสาอะไรกับการขอแรงหนุนจากเหลิ่งซวงซวง แม้ว่านางจะขู่เหลิ่งซวงซวงให้ช่วยนาง นางก็รังเกียจอยู่ดี!
เมื่อครู่ท่าทางของหลงเฟยเยี่ยที่มีต่อนักฆ่าทั้งสิบนั้นชัดเจนมาก ไม่ว่าวิธีใด เขาไม่้าความช่วยเหลือ และไม่้าที่จะผูกมิตรกับเมืองหนี่เอ๋อร์อย่างเด็ดขาด
บางทีอาจมีสตรีบางคนที่รู้ว่าในตอนนี้ต้องทำอะไร รู้ว่าต้องเข้าหรือถอย สามารถไหลลื่นไปแทนชายหนุ่มในเวลาที่เหมาะสมที่สุด หานอวิ๋นซีเองก็สามารถเป็สตรีแบบนั้นได้เช่นกัน แต่ชายหนุ่มข้างๆ นางกลับไม่้าให้นางทำเช่นนี้
เขาเป็ชายผู้หยิ่งทะนงที่สุดในโลก ชายผู้ไม่เคยประนีประนอมและทั้งหมดที่นางต้องทำคือดูแลตัวเอง!
แม้ว่าค้างคาวั์ในมือจะต่อสู้อย่างรุนแรงด้วยปากที่เต็มไปด้วยเืและเขี้ยวที่ดุร้าย ทว่าหานอวิ๋นซีก็ไม่ยอมแพ้ เข็มพิษสองเล่มเจาะมันอย่างแม่นยำ และในไม่ช้าค้างคาวตัวใหญ่ก็หยุดเคลื่อนไหว
หานอวิ๋นซีโยนค้างคาวั์ลงไปที่พื้นอย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อเห็นสิ่งนี้ การเคลื่อนไหวของฉีเหยาเทียนก็หยุดนิ่ง นักฆ่าจากเมืองหนี่เอ๋อร์เองก็อดไม่ได้ที่จะอุทานว่า “นั่นคือาาค้างคาวเลยนะ!”
าาค้างคาวเป็ผู้นำของกลุ่มค้างคาวั์นี้ หากาาค้างคาวถูกฆ่าตาย ด้วยนิสัยของค้างคาวั์แล้ว พวกมันจะต้องแก้แค้นกันเป็กลุ่มและเป็การแก้แค้นที่บ้าคลั่งสุดๆ แม้แต่ผู้ควบคุมก็ไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป
หานอวิ๋นซีและหลงเฟยเยี่ยตกอยู่ในอันตราย!
แน่นอนว่า ทันทีที่าาค้างคาวร่วงลงไป ค้างคาวั์ที่บินอยู่ในอากาศก็กระพือปีกและหยุดทันที
ฉีเหยาเทียนถอยห่างออกไปทันที พร้อมกับความเยาะเย้ยที่แวบผ่านดวงตา เขายังคงคิดที่จะต่อสู้กับหลงเฟยเยี่ยไปอีกระยะหนึ่ง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าหานอวิ๋นซี สตรีผู้โง่เขลาผู้นี้จะโจมตีาาค้างคาวจริงๆ!
สตรีผู้โง่เขลาเช่นนี้ คู่ควรกับราคาสูงเช่นนี้ที่ไท่เฮาแห่งเทียนหนิงจ่ายได้อย่างไร? แล้วมันคุ้มกับการปกป้องของหลงเฟยเยี่ยได้อย่างไร?
รอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงกระพือปีกของค้างคาวเท่านั้น บรรยากาศเองก็แปลกไปมาก มันเงียบยิ่งกว่าก่อนจะเกิดพายุเสียอีก
“หานอวิ๋นซี เ้ามันสตรีผู้โง่เง่า! ใครก็ได้ ไปจัดการนางให้ข้า!”
เหลิ่งซวงซวงไม่สามารถทนได้อีกต่อไป นางละทิ้งศักดิ์ศรีและความนับถือตนเองทั้งหมด โดยไม่สนใจความรู้สึกร้อนรุ่มในร่างกายของนางที่ตอนนี้กำลังค่อยๆ ลดลง ทันใดนั้นก็ชักกระบี่ออกมาแล้วทะยานขึ้นไปในอากาศ ยืนอยู่ข้างหลงเฟยเยี่ยและนักฆ่าสิบคน เพื่อรับมือกับการล้างแค้นของค้างคาวั์ร่วมกับหลงเฟยเยี่ย
“คุณหนูสี่เหลิ่ง ท่านหมายความว่าอย่างไรกัน?” ฉีเหยาเทียนพูดอย่างเ็า
“ก็หมายความว่าแบบนี้แหละ ฉินอ๋องเป็แขกผู้มีเกียรติที่ข้า้าเชิญไปเมืองหนี่เอ๋อร์!” เหลิ่งซวงซวงตอบอย่างเ็า
“คุณหนูสี่เหลิ่ง ท่านควรจะคิดให้ดีๆ อย่าทำลายเื่ดีๆ ของเมืองเซียวเหยาเลย มันไม่ใช่สิ่งที่ท่านสามารถชดใช้ได้หรอก!” ฉีเหยาเทียนเตือนอย่างเ็า ถึงแม้เมืองหนี่เอ๋อร์และเมืองเซียวเหยาจะไม่ได้เป็พันธมิตรที่ดีอะไร แต่ก็อยู่กันอย่างสงบสุขมาโดยตลอด ต่างคนต่างอยู่
“อย่างที่ข้าพูด ฉินอ๋องเป็แขกผู้มีเกียรติของเมืองหนี่เอ๋อร์ของข้า วันนี้หากมีคนของเมืองหนี่เอ๋อร์ของข้าอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ทำตัวอวดดีทั้งนั้น!”
เหลิ่งซวงซวงเต็มไปด้วยความประหม่า ยิ่งพูดมากเท่าไรก็ยิ่งมีความมั่นใจมากขึ้นเท่านั้น ฉีเหยาเทียนเองก็ตอบโต้ทุกประโยค ด้วยท่าทางที่แข็งกร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ
อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนกำลังพูดกัน แต่หลงเฟยเยี่ยและหานอวิ๋นซีกลับไม่ฟัง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะเก็บมาใส่ใจเลย หลงเฟยเยี่ยจ้องมองอย่างระแวดระวังไปที่ค้างคาวั์ที่อาจโจมตีได้ทุกเมื่อ ในขณะที่หานอวิ๋นซีจดจ่ออยู่กับาาค้างคาวั์ที่ตายบนพื้นราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง
เหลิ่งซวงซวงกำลังพูดอยู่ นางไม่ได้ยินเสียงของหลงเฟยเยี่ยเป็เวลานาน นางคิดว่าหากนางยืนขึ้นในเวลานี้ อย่างน้อยหลงเฟยเยี่ยก็จะมองนางด้วยความชื่นชม
นางอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไป เช่นนี้จึงได้พบว่าหลงเฟยเยี่ยไม่สนใจการมีอยู่ของนางเลย ในขณะนี้เหลิ่งซวงซวงราวกับถูกเทน้ำเย็นลงบนศีรษะ ความกระตือรือร้นทั้งหมดดับลงทันที
สุดท้ายนี้ต้องทำอย่างไร ถึงจะทำให้นางอยู่ในสายตาของชายผู้นี้ ต้องทำอย่างไรให้ชายผู้นี้ยอมผูกมิตรกับเมืองหนี่เอ๋อร์?
เมื่อมองไปที่มือของหลงเฟยเยี่ยบนเอวของหานอวิ๋นซี เหลิ่งซวงซวงที่สงบมาตลอดก็ไม่สามารถควบคุมความอิจฉาริษยาได้ ในตอนนี้ ค้างคาวทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ก็กระพือปีกอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียงดังก้องไปทั่ว
ฝูงค้างคาวั์กำลังจะเปิดฉากโจมตีตอบโต้อย่างบ้าคลั่ง!
ประกายแห่งความคาดหวังฉายวาบในดวงตาของเหลิ่งซวงซวง นางรอคอยที่จะแสดงให้หลงเฟยเยี่ยเห็นว่าสตรีแบบไหนที่จะช่วยเขาได้ ในขณะที่ฉีเหยาเทียนที่อยู่ข้างๆ ก็ทนรอไม่ไหวที่จะดูการแสดงที่ดีของหลงเฟยเยี่ย ต้องรู้ว่าเขาเลี้ยงค้างคาวั์มาเป็เวลานาน และไม่เคยเห็นการโจมตีตอบโต้ที่น่าสะพรึงกลัวของค้างคาวั์มาก่อนเลย
เสียงกระพือปีกดังขึ้นเรื่อยๆ และบรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ
“ดูแลหน้าเ้าให้ดีละ!” หลงเฟยเยี่ยกระซิบ ในขณะที่กอดหานอวิ๋นซีให้แน่นขึ้น หานอวิ๋นซีรู้สึกได้ถึงความกังวลของเขา
อย่างไรก็ตามหานอวิ๋นซีไม่กังวลเลย รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่เอวของนาง ร่องรอยของความอบอุ่นไหลผ่านหัวใจของนาง หลงเฟยเยี่ย แม้ว่าเราจะเป็แค่สามีภรรยาในนาม แต่เมื่อต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แค่เวลานี้ท่านปกป้องข้าด้วยใจจริง ขณะเดียวกัน ข้าเองก็จะปกป้องท่านด้วยใจจริงเช่นกัน
ทันใดนั้น ก็มีค้างคาวั์ตัวหนึ่งโจมตีก่อน กระพือปีกและตรงมาที่หานอวิ๋นซีราวกับลูกธนูหลุดออกจากคันธนู
หานอวิ๋นซียกยิ้มอย่างไร้ปรานี นางก็ยิงเข็มทองออกไป แต่แทนที่จะยิงไปที่ค้างคาวั์ข้างหลัง นางกลับยิงไปที่ร่างของาาค้างคาวที่อยู่บนพื้น
“เ้าสัตว์เดรัจฉานโง่เง่า!” นางตะคอกอย่างดูถูก
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉีเหยาเทียนและเหลิ่งซวงซวง หรือแม้แต่นักฆ่าสิบคนล้วนแล้วแต่ไม่อยากจะเชื่อ
เหลิ่งซวงซวงอดไม่ได้ที่ตะคอกออกมาด้วยความโกรธ “หานอวิ๋นซี เ้ายังไม่เข้าใจความร้ายแรงของสถานการณ์อีกหรือไร? นังสตรีโง่!”
“ฮ่าฮ่า คิดไม่ถึงว่าฉินหวังเฟยจะเป็สตรีที่น่าสนใจขนาดนี้ หากฆ่านางไปจะไม่น่าเสียดายไปหน่อยหรือ?” ฉีเหยาเทียนเองก็ทนไม่ได้อีกต่อไป หัวเราะอย่างประชดประชัน
ความสับสนปรากฏขึ้นในดวงตาของหลงเฟยเยี่ย ในขณะที่กำลังสงสัย เพียงพริบตาค้างคาวั์จำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ในอากาศโดยรอบต่างก็หดปีกเข้าด้วยกันและโจมตีเป็กลุ่มแบบประชิดตัว!
มันกำลังจะเริ่มแล้ว การโจมตีกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!
น่ากังวลที่สุด!
ฉีเหยาเทียนไม่ได้สนใจที่จะหัวเราะ เขากลั้นหายใจด้วยความประหม่า เหลิ่งซวงซวงชักกระบี่ยาวออกมาอย่างรวดเร็ว นักฆ่าสิบคนเองก็ชักออกมาทันทีเช่นกัน
ในเวลานี้ นี้บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด!
ทันใดนั้นค้างคาวั์เกือบร้อยตัวก็รวมตัวกันทันที!
แต่…
