"ถ้าจะสู้ ก็อย่าฆ่าเขาก็แล้วกัน หลังจากเรานำเขากลับไปที่ราชวงศ์เซียน์แล้ว พวกเ้าจะอยากสู้กันยังไงก็ตามใจ"
ผู้ฝึกตนระดับจิติญญาคนหนึ่งกล่าวพร้อมหัวเราะเสียงเ็า
ดวงตาของบรรพชนหลินหดเกร็งลงในพริบตา เขาจดจำได้ทันทีว่าผู้ฝึกตนระดับจิติญญาผู้นี้เป็ใคร!
ชายผู้นี้คือบรรพชนของตระกูลจางซุน! เมื่อนับย้อนหลังไปหลายหมื่นปีก่อน อำนาจของตระกูลจางซุนเคยรุ่งเรืองถึงขีดสุด ในยุคโบราณ พวกเขาเกือบจะก่อตั้งจักรวรรดิได้สำเร็จ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พวกเขากลับล้มเหลวกลางคัน และค่อย ๆ หายไปจากสายตาของโลก
บรรพชนหลินเคยได้ยินข่าวลับเกี่ยวกับเื่นี้ กล่าวไว้ว่าระหว่างที่บรรพชนของตระกูลจางซุนกำลังบ่มเพาะได้เกิดข้อผิดพลาดร้ายแรงขึ้น ซึ่งส่งผลเสียต่อตระกูล ทำให้พวกเขาล้มเลิกแผนการก่อตั้งจักรวรรดิไป
แต่ตอนนี้ บรรพชนของตระกูลจางซุนกลับปรากฏตัวในฐานะหนึ่งในขุมกำลังของราชวงศ์เซียน์ อีกทั้งตำแหน่งของเขายังดูสูงส่งอย่างยิ่ง!
"นั่นสินะ หลินชิงเทียนผู้นี้ มีบางอย่างที่ซ่อนเร้นไว้อยู่ไม่น้อย ทั้งที่อยู่แค่ระดับ2ของจิติญญา แต่กลับสามารถปลดปล่อยพลังต่อสู้เทียบเท่าระดับสี่ได้"
ชายอีกคนปรากฏตัวขึ้น เขาสวมเสื้อผ้าผ้าลินินเก่า ๆ มือถือกระบองเหล็กดำพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ชายชราผู้นี้เป็หนึ่งในผู้าุโของตระกูลหยู่ในราชวงศ์เซียน์ ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ เขาคือผู้ที่หยุดบรรดาผู้นำตระกูลทั้งหลายที่เดินทางมาทวงความเป็ธรรม และลงมือสังหารพวกเขาทิ้งไปทีละคน!
"พอเถอะ จะพูดมากให้เสียเวลาไปทำไม? ข้ายังต้องรีบกลับไปปิดด่านฝึกตน สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการค้นหาเตาหลอมเก้าทมิฬพิฆาต์ หนทางเซียนของราชวงศ์เราจะต้องไม่ถูกขัดขวางโดยผู้ใด!"
ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีแดงเป็ผู้กล่าวคำพูดเหล่านี้
เขายืนอยู่บนเส้นทางแสงสีทองด้วยท่าทีสงบนิ่ง
"จะฆ่าหรือไม่ฆ่าเขา สำหรับข้าแล้วไม่มีความหมายอะไร ข้าไม่ชอบพวกตาแก่ ข้าเพียงได้ยินมาว่าในตระกูลหลินมีอัจฉริยะรุ่นเยาว์ผู้หนึ่ง พร์โดดเด่นยิ่งนัก อีกทั้งตอนนี้เขาอายุเพียงครึ่งปีเท่านั้น แต่สามารถหลบหนีจากมือของหยู่ตู้เฟยได้สำเร็จ มิหนำซ้ำยังสังหารผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำไปถึงหกคน"
"หากเ้าส่งตัวอัจฉริยะผู้นั้นให้ข้า ข้าจะอบรมสั่งสอนเขาอย่างดีสักสองสามปี แล้วใช้เขาเป็เตาหลอมพลังเพื่อบ่มเพาะพลังตัวข้าเอง ข้าว่ามันคงเป็เื่ดีไม่น้อย"
ผู้ที่กล่าวคำพูดนี้เป็สตรีที่งดงามยิ่ง นางสวมอาภรณ์สีชมพู รูปร่างเย้ายวนชวนให้หลงใหล
ในดวงตาแนวตั้งของนางราวกับมีหมอกสีชมพูจาง ๆ ลอยวนอยู่เป็ประกาย สะท้อนความงามที่แฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน มันชวนให้รู้สึกขนลุกและน่าหวาดหวั่นเป็อย่างยิ่ง
เพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น กลับให้ความรู้สึกราวกับว่ามีเสียงอันเย้ายวนดังก้องอยู่รอบ ๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนถูกเผาผลาญด้วยเปลวเพลิงแห่งตัณหาและแทบจะมอดไหม้จนสิ้น
"เ้าคิดว่าอย่างไร? หลินชิงเทียน ไหน ๆ เ้าก็ใกล้ตายอยู่แล้ว ทำไมไม่มอบบุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเ้าให้ข้าเสียเล่า? ข้าจะช่วยพูดให้ผ่อนปรน แล้วเหลือคนในตระกูลของเ้าสักสองสามคนไว้สืบทอดสายเื!"
สตรีในชุดชมพูหัวเราะแ่เบา พลางเป่าลมออกมาด้วยท่าทางเย้ายวน
"เ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเ้ารึ?"
ในระยะไกล บรรพชนหลินแค่นเสียงเ็า เขาชี้ออกไปและเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของสตรีในชุดชมพู พร้อมกล่าวถึงเื่ราวในอดีต
"อสรพิษกลืน์เช่นเ้า ถือเป็สัตว์กลายพันธุ์จากยุคโบราณ นายของเ้าเมตตา ช่วยชี้นำให้เ้าได้ฝึกตนจากความโกลาหล แต่เ้าตอบแทนเขาอย่างไร? ตอนที่นายของเ้า เซียนวารี กำลังปิดด่านบำเพ็ญเพียร เ้ากลับทำให้จิตปีศาจของเขาปะทุ แล้วกลืนกินเขาเพื่อชำระและยกระดับสายเืของเ้าเอง!"
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น สีหน้าของสตรีชุดชมพูก็มืดครึ้มลง ควันสีชมพูรอบตัวพวยพุ่งรุนแรงขึ้นราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งในโลก!
"เ้าสู้ศึกนี้ไม่ได้แน่นอน หากยังมีสติอยู่บ้าง ก็จงส่งมอบเตาหลอมเก้าทมิฬพิฆาต์ออกมา แล้วพาบุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหลินมาที่นี่ เ้ารู้ดีว่าข้าเป็ใคร ข้าสามารถละเว้นชีวิตบางคนในตระกูลเ้าให้คงอยู่ได้"
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บนเส้นทางแสงสีทองกล่าวเสียงเรียบ ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยแสงสีทองราวกับเทพเซียนปรากฏตัวอยู่ต่อหน้า ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนถูกกดขี่ไร้ทางต่อต้าน
"หยู่ฉางเกอ เ้าคิดจะทำเช่นนี้ด้วยรึ?"
บรรพชนหลินเอ่ยถามเสียงเย็น
"เดิมที ข้ายังคิดว่าคนบางคนในราชวงศ์เซียน์ของพวกเ้า ยังมีสติความคิดอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนว่าพวกเ้าจะหมดสิ้นแล้ว"
เขาผ่านโลกมาเนิ่นนาน เจอผู้คนมาทุกรูปแบบ ประสบวิกฤตเป็ตายมานับไม่ถ้วน และเคยเฉียดตายมาแล้ว เขาจึงไม่มีทางยอมแพ้ต่อคำข่มขู่เหล่านี้ง่าย ๆ!
ในขณะเดียวกัน บรรดาชายชราที่ซ่อนตัวอยู่ไกลออกไป เมื่อได้ยินชื่อ "หยู่ฉางเกอ" ก็ถึงกับตัวเย็นเยียบไปทั้งร่าง!
หยู่ฉางเกอ… นั่นคือใคร?
มีบางคนย่อมต้องรู้ว่า เขาคือจักรพรรดิองค์ก่อนของราชวงศ์เซียน์เมื่อหกหมื่นปีก่อน!
แม้แต่ตัวตนที่เก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ก็ปรากฏตัวออกมาแล้วในวันนี้!
"ข้าได้พูดไว้ชัดเจนแล้ว ทุกสิ่งที่ข้าทำก็เพื่อเปิดเส้นทางเซียนของราชวงศ์เซียน์ นี่เป็คำเตือนสุดท้ายของข้า เ้าจงตัดสินใจเองเถอะ"
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บนเส้นทางแสงสีทองกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ร่างกายของเขาแผ่หมอกสีทองปกคลุม แม้แต่หยู่ฮวาจีเองก็ยังต้องเงียบเสียงลง
แม้ว่าความแข็งแกร่งของหยู่ฮวาจีจะไม่ด้อยไปกว่าชายผู้นี้มากนัก แต่ศักดิ์ฐานะของเขาต่ำกว่ามาก
"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ในเมื่อพวกเราตัดสินใจจะลงมือ พวกเราห้าคนก็ควรรวมพลังกันและกำราบหลินชิงเทียนเสีย!"
ในตอนนี้ หยู่ฮวาจีตัดสินใจแน่วแน่แล้ว
ดวงตาของเขาส่องประกายราวกับเปลวเพลิงกำลังลุกโชน ร่างกายของเขาฟื้นฟูาแได้ในเวลาอันสั้น อีกทั้งยังเปลี่ยนเป็ชุดเกราะใหม่ สง่าราศีของเขากลับมาเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีผิด!
"พวกเ้าส่งมาแค่ห้าคน? คิดว่ามีแค่ผู้ฝึกตนจิติญญาห้าคน ก็สามารถเอาชนะข้า หลินชิงเทียน ได้แน่รึ?"
บรรพชนหลินแค่นเสียงเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน!
ทันใดนั้น ทุกคนก็ได้ยินเสียงหึ่งกึกก้องดังขึ้นอีกครั้ง โลกสั่นะเืไม่หยุด
แสงสีม่วงอันไร้ขอบเขตพลันพวยพุ่งลงมาจากฟากฟ้าอันไกลโพ้นราวกับดาวตก ทะยานผ่านนภาอย่างรวดเร็วจนปกคลุมทั้งหมด จากนั้น ปราณม่วงเหล่านี้ก็หลั่งไหลรวมตัวเข้าสู่ร่างของบรรพชนหลิน!
หลังจากที่บรรพชนหลินดูดซับพลังปราณม่วงเข้าไป เสียงกระดูกทั่วร่างของเขาก็ดังกึกก้อง พลังชีวิตและปราณิญญาฟื้นคืนกลับมาอย่างสมบูรณ์ าแทั้งหมดหายไปในพริบตา—เขากลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์อีกครั้ง!
นี่ช่างน่าตกตะลึงเกินไป!
ต้องเข้าใจก่อนว่า ก่อนหน้านี้บรรพชนหลินเพิ่งผ่านการต่อสู้เป็ตายมา!
เมื่อต่อสู้กับหยู่ฮวาจี หลินชิงเทียนได้ใช้วิชานับไม่ถ้วนไปจนหมดสิ้น เป็ไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่สูญเสียพลังปราณไปบ้าง และในสถานการณ์เช่นนี้ ยิ่งเป็ไปไม่ได้ที่เขาจะสามารถฟื้นฟูาแ ปราณิญญา และพลังชีวิตกลับคืนสู่สภาพสูงสุดได้ในพริบตา!
เปรียบเทียบกับอีกฝ่าย—ราชันย์หยู่ฮวาจี
แม้าแบนร่างของเขาจะดูเหมือนฟื้นฟูแล้ว แต่แท้จริงแล้วมันเป็เพียงการฟื้นตัวภายนอกเท่านั้น หาก้าให้พลังต่อสู้กลับมาสู่จุดสูงสุด เขายังจำเป็ต้องพักฟื้นไม่น้อยกว่าครึ่งปี!
