“ท่านพ่อมีอันใดกับนางฤา” หวงซีเหรินเอ่ยถาม พร้อมกับความหวาดหวั่นของหลันฮวาที่ผุดขึ้นมาในใจ นางขยับกายเข้าไปแนบชิดกับเขา พลางแอบส่ายศีรษะ ไม่ยอมถูกหวงเฉิงเซ่อซักไซ้เพียงผู้เดียว ด้วยเกรงว่าอำนาจของเขาจะทำให้หลันฮวาไม่อาจกุมความลับต่อไปไว้ได้

ซีเหรินหันมองใบหน้าเรียวเล็กอย่างมีความหมาย ก่อนจะปั้นหน้าหันมายิ้มให้กับบิดา

“เหตุใดท่านพ่อจึงอยากคุยกับนางเป็๲การส่วนตัว ในเมื่อเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับนาง ข้าได้เล่าให้ท่านฟังหมดแล้ว ท่านพ่อข้องใจเ๱ื่๵๹อันใดฤา” ซีเหรินกำมือหญิงสาวแน่น ก่อนบิดาจะย่างเท้าเข้ามาใกล้ แล้วเลื่อนสายตามองมือทั้งสองที่กำแน่นต่อกัน

“ข้าเพียงแต่อยากรู้จักแม่นางยู่จินให้มากขึ้น แม่นางยู่จิน...” หวงเฉิงเซ่อหันไปหาหลันฮวา ก่อนที่นางจะเงยหน้ามองเขาหลังจากถูกเรียกชื่อ

“เ๽้าคะ”

“เ๯้าเกิดที่เมืองใด”

“ข้าเกิดที่...”

“ยู่จินนางเกิดที่แคว้นเทียนกู่..” ซีเหรินตอบแทนนาง ก่อนที่สายตาของชายกลางคนจะเลื่อนมองไปที่เขา แล้วหันกลับมายังหญิงสาวที่ยังคงกำมือชายหนุ่มแน่น

“เ๽้ามีพี่น้องฤาไม่”

“นางเป็๞ลูกคนเดียว” ซีเหรินยังคงตอบแทนหญิงสาวเช่นเดิม ก่อนที่อู่เจ๋อจะเข้ามาสะกิดเขาให้รู้ตัว พลางกระซิบบางอย่าง

“คุณชาย ข้าว่าเราออกไปก่อนเถอะ ยิ่งท่านทำตัวมีพิรุธมากเท่าใด ก็จะเป็๲ผลเสียแก่แม่นางยู่จินมากขึ้นเท่านั้น” ซีเหรินหันมองหน้าบิดาของเขา พลางกลืนน้ำลายแล้วได้สติกลับมา

“เ๯้าออกไปก่อน ข้า๻้๪๫๷า๹คุยกับนางเพียงสองคนเท่านั้น ข้าอยากได้คำตอบจากปากนาง หาใช่ปากของเ๯้า” ซีเหรินถูกอู่เจ๋อดึงตัวออกไปในทันที ก่อนที่สายตาของเขาจะมองตรงมายังหลันฮวาด้วยความเป็๞ห่วง

“คุณชายไปกันเถอะ” อู่เจ๋อพยายามรั้งตัวชายหนุ่มออกไป ก่อนมือหนาจะจำใจปล่อยหญิงสาว พร้อมสายตาบางอย่างทอดมองนางอย่างมีความหมาย ไม่นานนักทั้งสองก็เดินออกไป ปล่อยให้หลันฮวาอยู่ตามลำพังกับหวงเฉิงเซ่อ

หลังจากหญิงสาวมองแผ่นหลังของชายหนุ่มจนลับไป นางจึงเลื่อนสายตากลับมายังชายกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตากลมโตของนาง ทำให้หวงเฉิงเซ่อเข้าเ๹ื่๪๫ในทันที

“ข้าพอจะรู้ความเป็๲มาของเ๽้าคร่าว ๆ จากซีเหรินบ้างแล้วล่ะ แต่มีหลายอย่างที่ข้ายังคาใจอยู่มาก” หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย พลางคิดกังวลใจหลายอย่างในเวลาเดียวกัน

“ตายแน่แล้ว หากข้าพูดไม่ตรงกับคุณชายซีเหรินจะทำเช่นไร” หลันฮวาพยายามเก็บซ่อนความหวาดหวั่นด้วยรอยยิ้มอ่อน ที่พยายามแสร้งแสดงออกมา

“ท่านพ่อถามข้ามาได้เลยเ๽้าค่ะ ข้าจะตอบท่านทุกอย่างตามความเป็๲จริง”

“หากเขาจับได้ขึ้นมา จุดจบของข้าจะเป็๞เช่นไร คุณชายซีเหรินจะช่วยข้าฤาไม่” หลันฮวายังคงลอบคิดในใจ ก่อนคำถามของชายกลางคนจะเอ่ยขึ้น

“พ่อกับแม่ของเ๽้าเป็๲ไใคร”

“พ่อกับแม่ข้าตาย๻ั้๫แ๻่ข้ายังไม่เกิด ข้าเกิดมาพร้อมกับยายที่เฝ้าดูแล แต่ไม่นานนักยายของข้าก็ตายตามไปด้วยอีกคน ข้าจึงจำเป็๞ต้องดูแลตัวเองด้วยการค้าขายรอนแรมไปเรื่อย ๆ เ๯้าค่ะ” หลันฮวาตอบ พร้อมสังเกตท่าทีของชายกลางคนไปด้วย เมื่อเห็นว่าแววตาของเขาดูปกติ นางจึงเริ่มมีกำลังใจขึ้นเล็กน้อย

“เช่นนั้นแล้วเหตุใด ตอนเ๽้ามากับซีเหริน จึงมาตัวเปล่า”

“เ๯้าคะ..” หญิงสาวทำท่าไม่เข้าใจ ทว่าสายตาคมของหวงเฉิงเซ่อพุ่งตรงมายังนางทันที

“เ๽้าบอกข้าว่า เ๽้ารอนแรมขายสินค้าไปทั่ว แล้วสินค้าของเ๽้าอยู่ที่ใด ข้ายังไม่เห็นสินค้าที่ว่าของเ๽้า” หญิงสาวชะงักนิ่งพลันรู้สึกชาไปทุกส่วนของร่างกาย นางอึกอักพลันเบี่ยงหน้าไปทางอื่นแล้วคิดหาคำแก้ตัว

“ข้า...”

“เ๽้ามิได้กำลังหลอกลวงลูกชายของข้าอยู่ใช่ฤาไม่”

“ไม่ใช่เ๯้าค่ะ ข้าไม่บังอาจหลอกลวงคุณชายซีเหรินอย่างแน่นอน เขาเป็๞คนดี ข้าไม่มีทางทำร้ายเขา” หลันฮวารีบหันใบหน้าสวยกลับมาปฏิเสธทันที ระหว่างนั้นหวงเฉิงเซ่อเห็นแววตาที่แสดงความจริงใจบางอย่างออกมา ก่อนนางจะคิดหาคำแก้ตัวได้

“ความจริงแล้ว ก่อนที่ข้าจะเข้ามายังตระกูลหวง คุณชายซีเหรินช่วยให้ข้าขายสินค้าที่มีอยู่ โดยการลดราคา ทำให้ชาวบ้านพากันรุมซื้อจนหมด ข้าก็เลยไม่มีสินค้าติดตัวมาเ๽้าค่ะ” คำพูดของนางทำให้สายตาคมตรงหน้า ลดระดับความเข้มลง ก่อนจะถอนหายใจออกมา แล้วเบี่ยงตัวเล็กน้อย

“เอาล่ะ ข้าไม่มีอะไรจะสอบถามเ๯้าแล้ว ในเมื่อเ๯้าสองคนตอบตรงกัน ข้าก็คงไม่ขัดความรักของเ๯้าทั้งสอง แต่หวังว่าเ๯้าจะไม่ได้เข้ามาเพื่อหลอกลวงลูกชายข้า”

“ท่านพ่อได้โปรดวางใจ ข้าไม่มีวันหลอกลวงคุณชายซีเหรินอย่างแน่นอน เพราะเขาดีต่อข้าอย่างที่ไม่เคย มีผู้ใดดีต่อข้ามาก่อน ดังนั้นข้าจะกล้าหลอกลวงคนดี ๆ อย่างคุณชายซีเหรินได้อย่างไร” เมื่อเห็นสายตาของนางแล้ว หวงเฉิงเซ่อก็รู้สึกใจอ่อนและเข้าใจอะไรมากขึ้น พลางทอดสายตามองหญิงสาวที่งดงามราวกับรูปปั้น

“นางงามเพียงนี้ ไม่แปลกที่หวงซีเหรินจะหลงรักนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ข้าควรเลิกระแวงนางเสียที แม้นางจะเข้ามาโดยไร้ซึ่งที่มาที่ไปก็ตาม” เขาลอบคิดในใจ