เมื่อประเมินสถานการณ์แล้วว่าไข่นึ่ง 100 ฟอง น่าจะพอยื้อลุงต้าลี่ให้อยู่บ้านผู้ใหญ่บ้านได้ราว 3 มื้อ และเชื่อว่าด้วยปริมาณการกินระดับนี้ ผู้ใหญ่บ้านคงรีบส่งลุงคืนมาในเร็ววันแน่ๆ... ชูชิงก็วางใจเ๹ื่๪๫ทางบ้าน เธอกินมื้อเช้าเสร็จแล้วจึงเตรียมตัวเดินทางเข้าเมืองไปเฝ้าพ่อแม่

ยายฉินซูหลานหิ้วถุงผ้าใบเล็กใส่ไข่ต้ม ผักดอง และหมั่นโถวนึ่งใหม่ๆ ร้อนๆ ที่อุตส่าห์ตื่นมาทำ๻ั้๫แ๻่เช้ามืด พร้อมห่อเสื้อผ้าอีกสองสามชุด

"งานเกี่ยวข้าวเสร็จแล้ว ยายจะไปอยู่ช่วยดูแลพ่อกับแม่หนูสักสองสามวันนะ" ยายบอกความตั้งใจ

ชูชิงสะพายตะกร้าใส่ไข่ไก่ 100 ฟอง แม้จะไม่หนักมาก แต่ในใจกังวลเ๹ื่๪๫ 'แม่ม่ายต่ง' มากกว่า ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวแม่โดนรังแก เธอคงแวะรับซื้อเป็ดไก่เพิ่มอีกหน่อย คราวนี้ไปกับยายจึงไม่ได้เอากระต่ายป่าเข้ามิติ ทั้งสองนั่งรถม้าประจำทางมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ

40 นาทีต่อมา... ณ หน้าห้องพักผู้ป่วย

ยังไม่ทันจะก้าวเข้าประตู เสียงแหลมปรี๊ดของแม่ม่ายต่งก็ทะลุออกมาทิ่มแทงโสตประสาท

"พี่ชูผิงคะ พี่ช่วยปรามเมียพี่หน่อยเถอะค่ะ ฉันแค่มานอนรักษาตัว ทำไมต้องทำสายตารังเกียจเดียดฉันท์กันขนาดนี้ด้วย... มันบั่นทอนกำลังใจคนป่วยนะคะ รู้ไหม?"

ชูผิงนอนนิ่ง สายตามองตรงไปที่ภรรยา ไม่แม้แต่จะชายตามองคู่กรณี "ไหลฮวา... พี่ไม่เห็นว่าเธอจะมองคุณต่งแบบนั้นเลยนะ"

แม่ม่ายต่งบีบน้ำตา "พี่ชูผิง ขนาดพี่ยังเรียกฉันห่างเหินว่า 'คุณต่ง' อีกเหรอคะ? เมื่อก่อนพี่เรียกฉันว่า 'เสี่ยวจิ้ง' ไม่ใช่เหรอคะ?"

ชูผิงยังคงคุยกับภรรยาต่อหน้าตาเฉย "นั่นมันตอนเจ็ดแปดขวบครับ พอโตมาผมก็ไม่เคยเรียกแบบนั้นอีกเลย"

หลี่ไหลฮวายิ้มมุมปาก "ไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะที่รัก ฉันรู้ดีว่าในใจคุณมีแค่ฉันกับลูกๆ... คนบางคนพยายามเสี้ยมให้เราแตกกัน ก็ได้แค่ฝันกลางวันเท่านั้นแหละค่ะ"

แม่ม่ายต่งกัดฟันกรอด แสยะยิ้มเดินตรงดิ่งไปที่เตียงชูผิง

"พี่ชู... ทั้งพี่ทั้งเมียนอนเดี้ยงกันทั้งคู่ ขยับตัวลำบาก เดี๋ยวฉันดูแลพี่เองนะคะ... ปวดฉี่ไหมคะ? เดี๋ยวฉันพาไป..."

"ออกไปให้พ้น" ชูผิงตวาดลั่น "ฉันมีไม้เท้า เดินไปเองได้ อย่ามายุ่งกับฉัน"

แต่แม่ม่ายต่งไม่สน หล่อนแกล้งสะดุดขาตัวเองแล้วทิ้งตัวล้มใส่เตียงชูผิง

"เฮ้ย" ชูผิง๻๷ใ๯สุดขีด ถ้าโดนตัวแม่ม่ายคนนี้แม้แต่นิดเดียวคงซวยไปเจ็ดชั่วโคตร เขาฝืนเจ็บขารีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ทำให้หัวของแม่ม่ายต่งกระแทกขอบเตียงแทน

โป๊ก

หล่อนไม่สนความเจ็บ รีบลุกขึ้นแก้ตัว "อุ๊ย ขอโทษค่ะพี่ชู... เมื่อกี้ยืนไม่ค่อยอยู่ โชคดีนะที่ไม่ล้มทับพี่ ไม่งั้นพี่ไหลฮวาคงโกรธแย่... พี่หิวไหมคะ? เดี๋ยวฉันไปซื้อข้าวเช้าให้..."

ปัง

ประตูห้องถูกผลักเปิดออก ยายฉินซูหลานพุ่งตัวเข้ามาพร้อมนิ้วที่ชี้หน้าด่ากราด

"นังแพศยา หน้าด้านหน้าทนจริงๆ มายั่วยวนผัวชาวบ้านกลางโรงพยาบาลไม่อายฟ้าดิน ลูกสาวฉันอาจจะใจดีหัวอ่อนยอมให้เธอรังแก... แต่ยายแก่คนนี้ไม่ใช่ 'ลูกพลับนิ่ม' ให้ใครมาบีบเล่นนะ ถ้าวันนี้แกไม่ย้ายห้อง ฉันจะกลับไปประจานความร่านของแกให้ทั่วหมู่บ้านเลยคอยดู"

แม่ม่ายต่งเชิดหน้าสู้ "เอาสิ ประจานเลย ฉันจะได้ดัง ยิ่งคนรู้ว่าฉันกับพี่ชูผิงมีซัมติงกันยิ่งดี ฉันนี่แหละลูกสะใภ้ที่แม่ผัวเขายอมรับ... ดีกว่านังไหลฮวาเมียหลวงลูกสาวล้วนตั้งเยอะ ถ้าไม่ติดว่านังนี่หน้าด้านเกาะพี่ชูแน่น ป่านนี้ฉันกับเขาจดทะเบียนกันไปนานแล้ว"

ยายฉินอึ้งกิมกี่... เจอคนหน้าหนาบิดเบือนความจริงเก่งขนาดนี้ ด่าไปก็เปลืองน้ำลาย

"กล้าทำลายครอบครัวลูกสาวฉันเหรอ? งั้นก็โดนซะเถอะ"

เพียะ

ฝ่ามืออรหันต์ของยายฉินตบเข้าฉาดใหญ่จนแม่ม่ายต่งหน้าหัน นึกว่าครอบครัวนี้หัวอ่อนไม่กล้าสู้คน... ที่ไหนได้

"แก นังแก่ไม่มีลูกชาย ฉันจะฆ่าแก" แม่ม่ายต่งหวีดร้องแล้วพุ่งเข้ามาหมายจะเอาคืน

"แน่จริงก็เข้ามาสิวะ" ยายฉิน๻ะโ๷๞สวนพร้อมปล่อยหมัดฮุกเข้าลิ้นปี่

อั้ก

แม่ม่ายต่งตัวงอเป็๞กุ้ง ปกติเอาแต่ใช้เงินประกันผัวกิน ไม่เคยทำงานหนัก จะเอาแรงที่ไหนมาสู้ยายแก่ชาวนาผู้เจนจัดงานไร่งานสวน

ชูชิงยืนดูเฉยๆ ไม่เข้าไปห้าม เพราะรู้ว่ายายเอาอยู่... ในยุคนี้ใครเริ่มก่อนก็เจ็บฟรี แถมการวิวาทครั้งนี้ทำให้ผู้บริหารโรงพยาบาลตื่นตัว เข้ามาเชิญแม่ม่ายต่งออกทันที พร้อมคาดโทษ 'หมอตง' ที่แอบใช้เส้นจัดห้องพักให้ญาติ

ชูชิงเพิ่งนึกออก... หมอตงคนนี้คือลูกพี่ลูกน้องของแม่ม่ายต่งนี่เอง มิน่าถึงกร่างได้ขนาดนี้

แม้หมอตงจะเข้ามาขอโทษขอโพยเพื่อให้เ๹ื่๪๫จบ แต่สายตาอาฆาตที่เขาแอบมองครอบครัวชูชิงนั้น... น่ากลัว

ชูชิงแอบตามไปดูที่ห้องพักแพทย์ เห็นหมอตงทุบโต๊ะระบายอารมณ์ด้วยความแค้น... ชัดเจนว่าหมอนี่คิดไม่ซื่อแน่ ถ้าเขาแอบเปลี่ยนยาพ่อแม่เธอจะทำยังไง?

ชูชิงตัดสินใจงดขายไข่ชั่วคราว เพื่อเฝ้าระวังภัยเงียบนี้ เธอจับตาดูหมอตงทุกฝีก้าว แต่ตลอดทั้งวันหมอก็ทำงานปกติไม่มีพิรุธ

จนกระทั่ง 6 โมงเย็น หมอตงเลิกงาน ชูชิงถึงค่อยวางใจและออกไปเร่ขายไข่... แต่โชคชะตาก็นำพาให้เธอเดินผ่านหน้าต่างบ้านพักของหมอตงพอดี

"พี่ชายคะ พี่เห็นฉันโดนตบแล้วยืนดูเฉยๆ ได้ไงคะ?" เสียงแม่ม่ายต่งโวยวาย

"ตอนฉันรู้เ๹ื่๪๫ ผอ. ก็มาแล้ว จะให้ช่วยยังไงวะ? ...ถามจริง นังน้องโง่ ไอ้ชูผิงนั่นมันมีดีตรงไหน? ผู้ชายดีๆ มีถมเถไป"

"ก็ฉันชอบของฉันนี่นา"

"แล้วถ้ามันขาเป๋ไปตลอดชีวิตล่ะ... ยังจะชอบอยู่ไหม?"

"พี่หมายความว่าไง? พี่จะทำร้ายพี่ชูผิงเหรอ? อย่านะ ...ถ้าจะทำก็ไปทำนังไหลฮวานู่น ทำให้มันพิการไปเลย พี่ชูจะได้เลิกชอบมัน แล้วหันมาหาฉัน"

"วันนี้เพราะแกแท้ๆ ทำฉันขายขี้หน้าต้องไปก้มหัวขอโทษพวกบ้านนอกนั่น... แค้นนี้ต้องชำระ คนที่ตบแกคือนังแม่ยายของไอ้ชูผิงใช่ไหม?"

ชูชิงที่แอบฟังอยู่ภายนอกกำหมัดแน่น... ภัยร้ายกำลังคืบคลานมาจริงๆ ด้วย