เมื่อหนานกงเยว่ฟื้นขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่วันแล้ว        หวานเหยียนอี้ต้องออกไปจัดการธุระ นางก็เชื่อฟังและพูดอะไร        ทว่าเมื่อหันหลังเดินไป นางกลับไม่รู้ว่าเหตุใดถึงน้ำตาไหลออกมา        “หยุดร้องไห้เถอะ”        หนานกงเยว่หลุบตาลงเช็ด...