บทที่ 1440 จงมีชีวิตอยู่ต่อไปซะ      “ที่ฉันพูดไปคือความจริงทุกอย่าง อย่าตีฉันเลย...”     ไม่รู้ว่าแส้ของหยางเจิ้นได้สร้างความทรงจำให้กับไป๋อี้หลงไปมากเท่าไร แต่ดูจากแววตาของอีกฝ่ายแล้วสามารถเห็นได้ถึงความหวาดกลัวที่ปรากฏออกมาจากก้นบึ้งจิตใจของเขาได้...