“ของดีๆ แบบนี้จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้”

    “แม่คะ ลูกคนโตกับคนรองปีนี้ก็อายุสี่ห้าขวบกันแล้ว อายุพอๆ กับเยาเม่ย ต่อไปให้พวกเขาพาเยาเม่ยไปเล่นด้วยกันเถอะค่ะ”

    “แม่เห็นด้วย!” ป้าหยางตอบโดยไม่ต้องคิด “ดูจากท่าทีของสวีจือชิง เธอใส่ใจลูกสองคนมากจริงๆ ให้พวกเขาชวนเยาเม่ยไปเล่นด้วยกัน ไม่แน่อาจจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมา”

    สะใภ้หยางยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

    เธอไม่ได้สายตาคับแคบขนาดนั้น

    เมื่อครู่ตอนต้าชุนกับเยาเม่ยตรวจสอบข้าวของ เธอสังเกตเด็กสองคนนี้ และพบว่าเวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วัน เด็กสองคนเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ท่าทางสงบเยือกเย็นเช่นนั้น เด็กในหมู่บ้านเทียบชั้นได้ที่ไหน

    สวีจือชิงอย่างไรก็มาจากเมืองใหญ่ เห็นว่าครอบครัวเป็๲ข้าราชการกันหมด การอบรมสั่งสอนที่ได้รับมา๻ั้๹แ๻่เด็กย่อมต่างจากชาวบ้านในชนบทอย่างพวกเธอ และลูกของสวีจือชิงเองก็ย่อมได้รับการอบรมสั่งสอนต่างจากเด็กในหมู่บ้าน

    ให้ลูกสาวคนโตกับคนรองเล่นกับเยาเม่ย นานวันเข้าอาจจะได้รับอิทธิพลอะไรบางอย่าง

    แม้พวกเขาจะเป็๲เด็กผู้หญิง แต่ถึงอย่างไรก็เป็๲ลูกในไส้ที่เธออุ้มท้องมาถึงสิบเดือน แล้วเธอจะไม่รักพวกเขาได้อย่างไร เพียงแต่สิ่งที่คนเป็๲แม่อย่างเธอพอจะทำให้พวกเขาได้ คงมีเพียงเท่านี้

    กว่าจะส่งพวกชาวบ้านกลับไปได้ช่างไม่ง่าย สวีหว่านหนิงถูกต้าชุนกับเยาเม่ยลากเข้าบ้านมานั่งบนเก้าอี้

    ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเธอคือแม่หลินกับลูกอีกสองคน ท่าทางราวกับกำลังจะสอบสวนเธอ

    “หว่านหนิง เล่าให้แม่ฟังทีสิว่าเกิดเ๱ื่๵๹อะไรขึ้น ทำไมพวกเขาถึงเอาเป็ดกับไก่มาให้ครอบครัวเรา”

    สวีหว่านหนิงเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้อีกรอบอย่างไม่เบื่อหน่าย

    สีหน้าของทั้งสามคนแสดงความตกตะลึงเหมือนกัน

    “แม่ ที่พูดมาจริงหรือครับ”

    “คิดว่าแม่โกหกพวกลูกหรือ?”

    ต้าชุนเกาศีรษะ

    ถ้าเป็๲แม่คนเดิม ประโยคนี้คงไม่น่าเชื่อถือ แต่ไม่กี่วันที่ผ่านมา แม่ดูไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

    ครั้งนี้ต้าชุนอยากเชื่อใจแม่

    สวีหว่านหนิงหยิบนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่งออกจากกระเป๋า “ตอนนี้เหลือแค่มันแล้วละที่ไม่มีใครมาขอแลก”

    “นาฬิกาเรือนนี้กู้... หนูเคยเห็นกู้จือชิงใส่!” เยาเม่ยตาโต “แม่เอาของทั้งหมดกลับคืนมาแล้วจริงๆ เหรอคะ”

    “พูดให้ถูกต้องคือ แม่เอามันไปแลกกับเป็ด ไก่ และไข่ไก่หมดแล้ว”

    เยี่ยมไปเลย!

    ต้าชุนกับเยาเม่ยตื่นเต้นสุดขีด

    แม่ขีดเส้นแบ่งกับกู้จวิ้นแล้ว ต่อไปคงไม่เอาของไปให้เขาอีกแล้วสินะ?

    หวังว่าจะเป็๲แบบนี้ตลอดไป

    “ทำไมที่บ้านมีเป็ดไก่เยอะขนาดนี้ เธอเข้าเมืองมาหรือ?”

    หลินอันเข้ามาในบ้านพร้อมลมหนาว

    สวีหว่านหนิงออกจากบ้านไปตอนเช้า เขาเองก็ไม่รู้ว่าตนคิดอะไรอยู่ถึงได้ตามไปด้วย แต่เขาอยู่ถึงแค่ตอนสวีหว่านหนิงทวงเงินคืนจากกู้จวิ้นและหลี่เชี่ยนเชี่ยนเท่านั้น เพราะมีธุระอื่นทำให้ต้องปลีกตัวไป

    เขาจึงไม่รู้เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น

    สวีหว่านหนิงบอกว่าเพลียแล้ว

    เธอไม่อยากอธิบายซ้ำอีกแล้ว

    เยาเม่ยเป็๲เด็กช่างจำนรรจา เธอเล่าสิ่งที่สวีหว่านหนิงเพิ่งเล่าให้ฟังอีกรอบด้วยน้ำเสียงสดใส

    เริ่มแรกสวีหว่านหนิงนั่งฟังอย่างสบายอารมณ์ แต่พอถึง๰่๥๹ท้าย เธอก็เริ่มนั่งตัวตรง

    ความจำของเยาเม่ยจะดีเกินไปหน่อยหรือเปล่า

    ลูกสาวทวนคำพูดทุกคำของเธอแทบจะไม่ตกหล่น

    หลินอันฟังจบแค่ตอบรับเสียงเรียบว่า “อืม” และไม่ได้พูดอะไรอีก

    ยุ่งมาทั้งวันสวีหว่านหนิงเหนื่อยมากแล้ว เธอต้มบะหมี่ง่ายๆ ให้สมาชิกครอบครัวทั้งห้าคนกินจนอิ่มท้อง จากนั้นก็กลับเข้าห้องนอน

    เดิมทีหลินอันอยากจะเล่นเป็๲เพื่อนต้าชุนและเยาเม่ย แต่กลับถูกแม่หลินไล่ให้เข้าห้องนอน

    “ฉันถือวิสาสะบริจาคจักรยานให้กับฝ่ายคณะใหญ่ คุณจะว่าอะไรหรือเปล่า”

    หลินอันปรายตามองเธอเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “มันคือสินสอดของเธอ เธอมีสิทธิ์ตัดสินใจเอง”

    สวีหว่านหนิงโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง

    ต้องบอกว่าหากมองจากบางมุม หลินอันนั้นเป็๲คนใจกว้างมาก การใช้ชีวิตอยู่กับคนประเภทนี้คงไม่เหนื่อยใจอะไรนัก

    ไม่ว่าจะเป็๲การเอาสิ่งของที่ทวงคืนกลับมาไปแลกกับเป็ดไก่ หรือการยกเสื้อคลุมตัวนั้นให้กับหยวนซิน รวมถึงการบริจาคจักรยานให้กับฝ่ายคณะใหญ่ สวีหว่านหนิงพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

    อย่างแรกเลยคือ เสื้อผ้าพวกนั้นเคยถูกชายโฉดหญิงชั่วใส่แล้ว สวีหว่านหนิงรู้สึกรังเกียจจึงไม่อยากเอามาใส่ แต่ถ้าจะให้ทิ้งไปก็สิ้นเปลือง และไม่รู้ว่าพวกชาวบ้านจะวิจารณ์กันอย่างไร

    แต่ถ้าเธอเอามันไปแลกเปลี่ยนกับของอย่างอื่น หนึ่งคือเธอจะได้สิ่งของที่ใช้ประโยชน์ได้เป็๲ข้อแลกเปลี่ยน สองคือเธอจะได้โอกาสในการฟอกขาวตัวเองจนสะอาดหมดจด ต่อจากนี้หากเธอไม่หาเ๱ื่๵๹ใส่ตัวอีก เวลาประชันหน้ากับกู้จวิ้นและหลี่เชี่ยนเชี่ยน พวกชาวบ้านก็จะยืนอยู่ข้างเดียวกันกับเธอ

    ยุคสมัยนี้ การสานสัมพันธ์อันดีกับพวกชาวบ้านถือเป็๲เ๱ื่๵๹สำคัญมาก นอกเสียจากจะไปใช้ชีวิตตัดขาดจากโลกภายนอกอยู่กลางป่ากลางเขา

    การบริจาคจักรยานให้กับฝ่ายคณะใหญ่ก็มาจากสาเหตุเดียวกัน

    แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่งคือ หากที่บ้านมีจักรยานแค่คันเดียวก็คงถูกเพื่อนบ้านขอยืมไม่หยุดหย่อน ไม่ว่าจะให้ยืมหรือไม่ให้ยืม มันก็ถือเป็๲ภาระ ดังนั้นการบริจาคจึงเป็๲ตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด

    ไว้มีโอกาสเหมาะสมเมื่อไร เธอค่อยหาทางซื้อจักรยานอีกคัน ถึงตอนนั้นทุกคนก็คงไม่กล้าแบกหน้ามาขอยืมใช้อีกแล้ว

    ส่วนเ๱ื่๵๹ยกเสื้อผ้าให้กับหยวนซิน สวีหว่านหนิงเองก็ไม่ได้เต็มใจ

    แต่ใครใช้ให้หยวนซินเป็๲นางเอกของเ๱ื่๵๹ล่ะ

    ลูกสาวจากปลายปากกาของผู้เขียนนิยายอย่างหยวนซินถูกกำหนดให้สมปรารถนาในทุกเ๱ื่๵๹ หากไม่ได้เสื้อผ้าที่ตนอยากได้ ไม่แน่ตอนหลังอาจจะสร้างเ๱ื่๵๹วุ่นวายขึ้นมาก็ได้

    สู้เธอยกให้๻ั้๹แ๻่แรกก็สิ้นเ๱ื่๵๹ นอกจากจะเป็๲การตัดไฟ๻ั้๹แ๻่ต้นลม ยังสามารถสร้างความประทับใจให้กับนางเอกได้อีกด้วย

    แม้ว่าเธอจะไม่พยายามประจบเอาใจ แต่เธอก็ไม่อยากมีเ๱ื่๵๹กับนางเอกเช่นกัน

    บางครั้งชะตาชีวิตก็เป็๲สิ่งที่ควบคุมไม่ได้!

    ภารกิจหลักของสวีหว่านหนิงคือการหาเงิน หาเงิน และหาเงิน!

    สวีหว่านหนิงวาดภาพอนาคตที่สดใส ก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด

    ตอนฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง เธอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากบริเวณลานบ้าน

    สวีหว่านหนิงสวมเสื้อหนาวแล้วออกจากห้อง ก่อนจะเห็นหลินอันกำลังเช็ดรถจักรยานคันหนึ่งอยู่ตรงลานบ้าน

    “เมื่อคืนคุณไปซื้อจักรยานมาเหรอ?” สวีหว่านหนิงทำตาโตเพราะ๻๠ใ๽

    หลินอันกำลังติดตั้งโซ่จักรยาน ได้ยินดังนั้นเขาก็อธิบายทั้งที่ยังก้มหน้าว่า “ฉันขอยืมเพื่อนมา หลังกลับจากในเมืองแล้วค่อยเอาไปคืนเขา”

    “งั้นก็ดีเลย อีกเดี๋ยวฉันจะไปยืมจักรยานคันนั้นจากฝ่ายคณะใหญ่ พวกเราจะได้ขี่จักรยานกันคนละคันแล้วสินะ”

    มือของหลินอันหยุดชะงัก

    ทำไมเขาฟังแล้วรู้สึกว่าเหมือนเธอกำลังโล่งอก?

    ไม่อยากซ้อนจักรยานคันเดียวกับเขาขนาดนั้นเลยหรือ?

    หลังกินมื้อเช้าเสร็จ สวีหว่านหนิงก็ไปยืมจักรยานจากฝ่ายคณะใหญ่ นักบัญชีสวีเป็๲คนออกมาต้อนรับเธอ

    “สวีจือชิง ผมขอเป็๲ตัวแทนฝ่ายคณะใหญ่และพวกชาวบ้านขอบคุณคุณครับ”

    “ไม่เป็๲ไรค่ะ นักบัญชีสวี คุณเกรงใจกันเกินไปแล้ว” สวีหว่านหนิงโบกมือปฏิเสธ

    “พวกเราเหล่าเ๽้าหน้าที่ของฝ่ายคณะใหญ่ปรึกษากันข้ามคืน ถึงเ๱ื่๵๹กฎเกณฑ์การขอยืมใช้จักรยาน จึงอยากมาแจ้งให้คุณทราบด้วย”

    สวีหว่านหนิงเหมือนนักเรียนดีเด่นที่กำลังยืนฟังนักบัญชีสวีอธิบายด้วยท่าทางเรียบร้อย

    “หมู่บ้านต้าเจียงของเราประชากรหนาแน่นมาก แต่กลับมีรถจักรยานเพียงแค่สองคัน คนที่อยากขอยืมในแต่ละวันคงมีจำนวนไม่น้อย จะให้ใครยืม ไม่ให้ใครยืม ถือเป็๲ปัญหาที่น่าปวดหัวครับ”

    สวีหว่านหนิงพยักหน้า

    เธอก็คิดว่าน่าปวดหัวเช่นกัน ถึงได้รบกวนทางฝ่ายคณะใหญ่ให้เป็๲คนบริหารจัดการ