บทที่ 10: ข้าวมื้อแรกแสงอรุณวันใหม่สาดส่องผ่านม่านหมอกจางๆ เข้ามาในจวนอ๋อง บรรยากาศที่เคยเย็นเยียบดุจสุสานในสายตาของคนนอก บัดนี้กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างประหลาดในความรู้สึกของ เซิ่นอวี้ แม้ตามร่างกายจะยังหลงเหลือความอ่อนล้าและรอยประทับจากพายุอารมณ์...