ท่อนซุงนี้มาจากก้นมหาสมุทร ว่ากันว่าเป็ต้นไม้ชนิดพิเศษที่เติบโตแค่ในก้นมหาสมุทรเท่านั้น ทำให้ท่อนไม้นี่สามารถรับพลังของอักขระิญญาได้
จูชิงชื่นชมความแข็งแกร่งของมันอย่างอดมิได้ ถ้าเทียบกับแผ่นหยกที่ใช้กันบนแผ่นดินใหญ่แล้ว ท่อนซุงนี้มีประสิทธิภาพดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด
อักขระิญญาลมโชยหนึ่งร้อยอักขระที่ทับซ้อนกันทำให้ความเร็วของแผ่นไม้พุ่งทะยานสูงขึ้นจนน่าตกตะลึง ถ้าสลักอักขระิญญาลมโชยลงบนลูกธนูจักได้ผลลัพธ์เฉกเช่นใด?
ครั้นความคิดนั้นปรากฏ มันก็วนเวียนอยู่ในหัวของจูชิงไม่หยุด
จูชิงมีความเชี่ยวชาญในการใช้ธนูสูงมาก เขามักกลั่นหลอมลมปราณเป็ลูกธนูเก็บไว้เพื่อต่อสู้กับศัตรู ซึ่งผลที่เกิดขึ้นนั้นก็ยอดเยี่ยมแสนพรรณนาแล้ว
แต่ถ้าหากเขาสามารถสลักอักขระิญญาลมโชยลงบนคันธนูและลูกธนูได้ พลังโจมตีของมันจักต้องสูงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัวเป็แน่ แม้ว่าอีกฝ่ายจักมีขั้นบำเพ็ญเพียรสูงกว่า แต่เมื่อเผชิญหน้ากับธนูของเขาก็ต้องยอมถอย
ซินต้าซานมั่นใจเป็อย่างมากว่าเด็กหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกเขาที่อยู่ตรงหน้านั้นเป็นักหลอมอักขระิญญา ทั้งยังเป็นักหลอมอักขระิญญาอัจฉริยะ!
อย่างไรก็ตาม ภายใต้คำสั่งที่เข้มงวดของจูชิง ซินต้าซานจึงมิได้แพร่งพรายข่าวของจูชิงออกไป
ในทุกๆ วันผู้ดูแลได้มอบภารกิจที่เกี่ยวข้องกับซินต้าซานทั้งหมดให้กับจูชิง ทุกเช้าจูชิงจะออกไปพร้อมกับท่อนซุงหนึ่งท่อน แล้วจะกลับมาอีกครั้งในตอนเย็นด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า
เมื่อทาสรับใช้เห็นสภาพของจูชิงพวกเขาก็ตัวสั่นสะท้าน นายท่านสามสกุลซินผิดแผกพิสดารยิ่งนัก
ทว่าพวกเขาหารู้ไม่ว่าความเหนื่อยล้าของจูชิงนั้นไม่ได้มาจากร่างกาย หากทว่าเป็จิติญญา!
ในหนึ่งวันเขาต้องวาดอักขระิญญาอย่างน้อยหนึ่งหมื่นอักขระ พลังิญญาถูกเผาผลาญแทบไม่เหลือ
แต่ทันทีที่เขาตื่นขึ้นในวันใหม่ พลังิญญาก็จะกลับมาเต็มอีกครั้ง อีกทั้งยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
ที่พักอาศัยของซินต้าซานอยู่ห่างไกลจากผู้คน ปกติแล้วซินิจูจะโผล่ออกมาบ้างเป็ครั้งคราว ทว่าหนึ่งเดือนผ่านมานอกจากแล้วนางแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก ไม่มีทางที่จะมีคนรู้ว่าจูชิงฝึกเขียนอักขระิญญาอยู่ที่นี่
“นี่คือวัสดุที่ใช้สร้างเรือรบเหล็กทมิฬอย่างนั้นหรือ?” จูชิงมองก้อนเหล็กที่วางอยู่ตรงหน้า
“เรือรบเหล็กทมิฬในหมู่เกาะนักล่าล้วนสร้างขึ้นจากเหล็กดำูเาไฟ” ซินต้าซานพยักหน้า
หลังจากที่วาดอักขระิญญาเป็เวลานานกว่าหนึ่งเดือน จูชิงวาดอักขระิญญารูปแบบอื่นจนชินมือแล้ว ถึงเวลาลองวาดลงบนเหล็กทมิฬเสียที
“แข็งมาก!” ขณะที่จรดพู่กันเขาแรดลงไปนั้นจูชิงััได้ถึงแรงต้านทานมหาศาลส่งออกมาจากเหล็กดำ ดูเหมือนการวาดอักขระิญญาลงบนเหล็กดำนั้นยากยิ่งกว่าวาดบนท่อนซุงหลายสิบเท่า
“อึก!” เสียงทุ้มต่ำดังแ่เบา อักขระิญญายังมิทันหลอมผสานก็สลายหายไปในพริบตา
ทว่าจูชิงมิได้รับผลกระทบใดๆ หลังจากที่ล้มเหลวติดต่อกันมากกว่าสิบครั้งจูชิงก็เริ่มปรับตัวให้เข้ากับความแข็งของเหล็กได้ เขาตวัดพู่กันเขาแรดวาดอักขระิญญาอักขระแรกลงบนเหล็กดำสำเร็จ!
อักขระแรกที่จูชิงวาดลงบนเหล็กดำคืออักขระิญญาแกร่งกล้า เป็หนึ่งในอักขระสำคัญของเรือล่าสัตว์ เพราะอักขระิญญาแกร่งกล้าจึงทำให้เรือล่าสัตว์สามารถโลดแล่นในมหาสมุทรซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์อสูรทะเลได้
เหล็กดำที่เสริมด้วยอักขระิญญาแกร่งกล้านั้นสามารถต่อต้านสัตว์อสูรที่มีระดับต่ำกว่าขั้นหลอมลมปราณได้โดยไม่เป็ปัญหา ทว่าถ้าเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรอย่างเต่าฉก สถานการณ์นั้นจะแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง
จำนวนการทับซ้อนของอักขระิญญาเป็ตัวชี้วัดความสามารถของนักหลอมอักขระิญญา
อาจารย์เวิงเป็นักหลอมอักขระิญญาเพียงคนเดียวบนหมู่เกาะนักล่า ว่ากันว่าเขาสามารถทับซ้อนอักขระิญญาแกร่งกล้าห้าสิบอักขระต่อหนึ่งตารางบนเหล็กดำ
อักขระิญญาแกร่งกล้าห้าสิบอักขระมิใช่สิ่งที่ใครก็สามารถพูดว่าทำได้
ยกตัวอย่างเช่นเรือล่าสัตว์สกุลซินมีอักขระิญญาแกร่งกล้าเพียงสิบอักขระต่อหนึ่งตารางเมตร ทว่าก็เพียงพอที่จะรับแรงกระแทกจากสัตว์อสูรขั้นสร้างลมปราณแล้ว
อักขระิญญาแกร่งกล้าห้าสิบอักขระ แน่นอนว่าความแข็งแกร่งนั้นเกินกว่าที่จะจินตนาการได้ ทั้งหมู่เกาะนักล่าอาจไม่มีเรือล่าสัตว์แบบนั้นอยู่ก็เป็ได้
แต่เพราะจูชิงทำให้ความเข้าใจของซินต้าซานนั้นเปลี่ยนไป จูชิงวาดอักขระิญญาแกร่งกล้าหนึ่งร้อยอักขระลงบนเหล็กดำแล้วยังปรับเปลี่ยนหน่วยฐานของอักขระิญญาแกร่งกล้าทั้งร้อยอักขระเพื่อให้หน่วยฐานผสานรวมกันเป็หนึ่งเดียว
“ลองดูสิ!” จูชิงโยนเหล็กดำให้กับซินต้าซาน
ซินต้าซานไม่รอช้า ทุบกำปั้นลงบนเหล็กดำในทันที!
“ฟู่ว!” ทันใดนั้นเขาััได้ถึงความเ็ปแสบร้อนส่งออกมาจากกำปั้น จอมยุทธ์ขั้นหลอมลมปราณสองชั้นฟ้าทุบเหล็กดำไม่เข้า!
ซินต้าซานยังคงไม่เชื่อ เขาผสานลมปราณทั้งหมดไว้ที่กำปั้น เหวี่ยงแขนทุบเหล็กดำอีกครั้ง!
“ครืนนน!” พื้นดินสั่นะเื กระท่อมที่ทั้งสองอยู่ถล่มพังทลาย เหล็กดำจมลึกลงไปในดินราวสองจั้งแตกเป็สองส่วน!
ทว่ามือของซินต้าซานเองก็ทั้งแดงทั้งบวมเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับาเ็
ถึงอย่างนั้นซินต้าซานกลับไม่รู้สึกเจ็บที่กำปั้นเลยสักนิด เขามองดูเหล็กดำที่แตกเป็สองส่วนด้วยความประหลาดใจ
จอมยุทธ์ขั้นหลอมลมปราณสองชั้นฟ้ายังต้องรวบรวมพลังทั้งหมดถึงจะทุบเหล็กดำเข้า ถ้าเรือล่าสัตว์ของสกุลชินหลอมด้วยเหล็กดำ พลังป้องกันจะน่าทึ่งแค่ไหนกัน ด้วยความแข็งแกร่งนี้แม้เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรขั้นหลอมลมปราณก็มีพลังเพียงพอที่จักตอบโต้ได้!
“ท่านอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่!” ซินต้าซานร้องสรรเสริญ ชายวัยกลางคนอายุสี่ห้าสิบปีกำลังยกยอเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวลูกโดยไม่รู้สึกอายเลยสักนิด
“ข้าจะช่วยสกุลซินเอง!” จูชิงยิ้ม
การเติบโตของนักหลอมอักขระิญญาจำเป็ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าซินต้าซานจะไม่ได้ร้องขอแต่จูชิงก็อยากลองสร้างเรือรบเหล็กทมิฬด้วยตัวเองดู
“อย่างนั้นข้าจะออกคำสั่งให้สกุลซินสร้างเรือรบเหล็กทมิฬขึ้นใหม่!” ซินต้าซานเป็ปีติยวดยิ่ง
“ลำใหม่งั้นรึ? เยี่ยมไปเลย!” จูชิงผงะไปครู่หนึ่ง แต่พอลองคิดครวญดูแล้วสร้างเรือล่าสัตว์ลำใหม่เลยน่าจะดีกว่า
เรือล่าสัตว์ของสกุลซินเก่ามากแล้ว ที่สำคัญก็คืออักขระิญญาถูกนักหลอมอักขระิญญาซ่อมมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ถึงเป็อักขระิญญาแบบเดียวกัน ทว่าการที่ผ่านมือนักหลอมอักขระิญญามาหลายคนนั้นก็ทำให้อักขระที่วาดไม่เหมือนเดิม ถ้าจูชิงเพิ่มเติมหรือแก้ไขอักขระิญญา มันอาจจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี
ในการสร้างเรือรบเหล็กทมิฬใหม่นั้นไม่ได้เสียค่าใช้จ่ายมากนัก หมู่เกาะนักล่ามีูเาไฟอยู่เป็จำนวนมาก ซึ่งเป็แหล่งกำเนิดของเหล็กดำ อย่างมากก็น่าจะต้องใช้ 4,000 หินปราณเพื่อซื้อเหล็กดำ รวมกับค่าจ้างหลอมแล้วยังไม่ถึง 10,000 หินปราณด้วยซ้ำ
แม้ว่า 10,000 หินปราณจะเป็จำนวนเงินที่มากสำหรับสกุลซิน แต่ถ้าเทียบกับเรือล่าสัตว์ที่มีมูลค่าสูงถึง 100,000 หรือ 200,000 หินปราณ 10,000 นับว่าน้อยมากแล้ว
“น้องสาม เ้าบ้าไปแล้วหรือไง เ้าก็รู้ว่าสถานการณ์ทางการเงินของสกุลซินไม่ดี แต่เ้ายังบอกให้สร้างเรือล่าสัตว์ลำใหม่อีกงั้นรึ!” ซินต้าลี่พูด
“พี่สองไม่ต้องกังวล แค่ 10,000 หินปราณก็เพียงพอแล้ว!” ซินต้าซานหัวเราะฮ่าๆ
“สร้างเรือล่าสัตว์อย่างน้อยก็ต้องใช้ 100,000 หินปราณ แค่ 10,000 หินปราณจะไป...!” ซินต้าลี่คล้ายฉุกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขามองซินต้าซานอย่างไม่อยากเชื่อ
“พี่สองเดาไม่ผิด ดูนี่สิ!” ซินต้าซานหยิบแผ่นเหล็กดำสี่เหลี่ยมขนาดหนึ่งเมตรออกมา บนแผ่นเหล็กเต็มไปด้วยอักขระิญญาแกร่งกล้า!
ซินต้าลี่ตื่นเต้นจนแทบพูดไม่ออก ไม่อยากเชื่อเลยว่าน้องสามของเขาจักทำสำเร็จ
“ข้าจะนำเื่นี้ไปบอกท่านพ่อ น้องสามเ้าเป็นักหลอมอักขระิญญาแล้ว พวกเราไม่ต้องไปอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากอาจารย์เวิงหน้าหมานั่นอีกต่อไป!” ซินต้าลี่หัวเราะดังลั่น
“พี่สอง พี่ต้องเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด!” ซินต้าซานกล่าว
“วางใจเถอะ!” ซินต้าลี่ยิ้ม
ั้แ่วันนี้ นอกจากศิษย์ที่มีสายเืโดยตรงกับสกุลซิน ไม่ว่าจะเป็ทาสรับใช้หรือจอมยุทธ์ที่สกุลซินว่าจ้างห้ามออกไปจากเกาะนี้อย่างเด็ดขาด ใครก็ตามที่ฝ่าฝืนจักถูกฆ่าตายอย่างไร้ความปรานี!
จูชิงนั้นไม่ได้เข้าใจเื่ขั้นตอนการสร้างเรือรบมากนัก เขาจึงไม่คิดที่จะเข้าร่วมกระบวนการสร้างเรือรบเหล็กทมิฬ สิ่งที่เขาทำมีเพียงอย่างเดียวก็คือวาดอักขระิญญาบนเหล็กดำ
ซึ่งสิ่งสำคัญของเรือล่าสัตว์นั้นก็คือกระดูกงูซึ่งเป็หัวใจของเรือ!
สกุลซินทุ่มเงินมหาศาลเพื่อสร้างเรือรบเหล็กทมิฬยาวกว่าสองร้อยเมตร ใหญ่กว่าเดิมถึงสองเท่า!
การสลักอักขระิญญาแกร่งกล้าลงบนกระดูกงูเป็ขั้นตอนแรกในการสร้างเรือล่าสัตว์ เป็ตัวกำหนดความทนทานของเรือ!
มีเรือรบเหล็กทมิฬหลายลำหลังจากถูกสัตว์อสูรโจมตี ตัวเรือไม่มีปัญหา ทว่ากระดูกงูกลับหัก ทำให้เรือจมลงในมหาสมุทรในที่สุด
กระดูกงูเป็สิ่งสำคัญ ดังนั้นจูชิงต้องระมัดระวังเป็พิเศษ และเพื่อเก็บเป็ความลับ นอกจากจูชิงกับซินต้าซานแล้ว คนอื่นๆ จึงถูกไล่ไม่ให้เข้าใกล้ในระยะสิบลี้
คนสกุลซินคิดว่าซินต้าซานเป็คนวาดอักขระิญญา หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วซินต้าซานเป็แค่ลูกมือคอยช่วยจูชิงเท่านั้น
จูชิงใช้พู่กันเขาแรดวาดอักขระิญญาลงบนกระดูกงูอย่างต่อเนื่อง อัตราสำเร็จอยู่ที่ 60% การที่จะวาดอักขระแกร่งกล้าลงบนกระดูกงูขนาดสองถึงสามร้อยเมตรนั้นไม่ใช่เื่ง่าย
ถึงเป็จูชิงก็ต้องเวลานานครึ่งเดือนกว่าจะเสร็จ!
“ยากกว่าที่คิดเอาไว้มาก!” จูชิงปาดเหงื่อบนหน้าผาก
“ท่านอาจารย์เก่งมาก ขนาดอาจารย์เวิงยังต้องใช้เวลาครึ่งปีถึงจะวาดอักขระบนกระดูกงูเสร็จ!” ซินต้าซานชื่นชม
เสร็จจากกระดูกงูต่อไปก็เป็ตัวเรือ หลังจากหุ้มลำเรือด้วยเกราะเหล็กทมิฬอีกหนึ่งชั้น เท่านี้เรือล่าสัตว์ก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว
ระหว่างที่จูชิงวาดอักขระิญญาบนกระดูกงู สกุลซินซื้อเหล็กดำมาเป็จำนวนมาก หล่อหลอมจนเสร็จสรรพ แค่ประกบเข้ากับกระดูกงูก็เป็อันเสร็จเรียบร้อย
“อักขระิญญากระบี่ที่ข้าสอนไปก่อนหน้านี้เป็อย่างไรบ้าง?” จูชิงถามขณะที่กินปลาทะเลตากแห้ง
“พอได้บ้างแล้ว!” ซินต้าซานตอบเสียงเบา
“ได้บ้างแล้วคือแค่ไหน?” จูชิงถามต่อ
“หกหน่วยฐานของอักขระิญญา...” ซินต้าซานอยากหัวมุดเข้าไปในกางเกง
