หลังจากปลอบเด็กน้อยให้หายสะอึกสะอื้นแล้ว ผู้๵า๥ุโ๼ทั้ง 2 ก็พูดกับเขา

  " หลังจากนี้เ๽้าก็ไม่ต้องคอยพะว้าพะวงว่าความลับเ๽้าจะรั่วไหลอีกต่อไปแล้ว สบายใจขึ้นบ้างหรือไม่เ๽้าศิษย์รัก " กาบรินัสถามขึ้น

  " ครับสบายใจขึ้นเยอะเลย " แนชตอบ

  " หน้าตาเอ็งตอนร้องไห้ ทุเรศลูกกะตาข้าชะมัด เพราะฉะนั้นทีหลังอย่าร้องอีก " โซวิโลพูดขึ้น 

  " เขาหมายความว่า อย่าร้องอีกเลยน่ะ " กาบรินัสพูดแล้วยิ้มให้เด็กชาย

  " คร้าบ ผมรู้ ลุงเขาเป็๲สายซึน " แนชพูดขึ้น พร้อมยกยิ้มขึ้น 

  " ซึนบ้านเอ็งดิ ยิ่งยิ้มยิ่งทุเรศลูกตา " โซวิโลโวยวายขึ้น " อย่ามายิ้มให้ข้าทั้ง ๆ ที่ตาบวมแบบนั้น มันทุเรศลูกตา " 

  เด็กชายและ กาบรินัส หัวเราะกันยกใหญ่ บรรยากาศที่เคยหนักอึ้งได้หายไปหมดแล้ว 

  ผู้๵า๥ุโ๼ทั้ง 2 ได้นั่งคุยกับเด็กชายถึงเ๱ื่๵๹วิทยาการต่าง ๆ จากโลกเก่าของเด็กชาย 

  เด็กชายก็เล่าไป ผู้ใหญ่ทั้ง 2 ก็ถามไป พร้อมกับมีเสียงครางฮือฮาออกมาเป็๲ระยะ ๆ เมื่อเด็กชายตอบถึงสิ่งหน้าตื่นตาตื่นใจที่ไม่มีในโลกใบนี้ 

  " ถ้าคนที่โลกนู้น ได้มาเห็นเวทมนตร์แบบที่ผมเห็น คงฮือฮาแบบทั้ง 2 คนแหละครับผมว่า " แนชพูดขึ้น

  " เหล็กที่เคลื่อนที่ได้เร็วกว่าม้า ข้าก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อแล้วนะ ยังจะมีเหล็กที่บินได้ โดยที่ไม่ใช้เวทมนตร์เลย มันน่าตื่นตาตื่นใจ จนข้าอยากจะทำมันขึ้นมาเลยจริง ๆ " โซวิโลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

  " วิธีการรักษาโรคภัยต่าง ๆ ช่างวิเศษเสียจริง มันน่าอัศจรรย์มาก " กาบรินัสเอามือลูบเครา พร้อม ๆ กับพูดขึ้น

  ถามไปถามมาจนเวลาล่วงเลยมานานแล้ว แนชจึงขอตัวลาทั้งสอง

  " รีบกลับทำไมข้ายังมีสิ่งที่อยากถามเ๽้าเยอะแยะไปหมด " โซวิโลพูดขึ้น

  " ผมจะรีบไปสอนเพื่อน ๆ ให้เขียนตัวอักษรครับ " แนชตอบกลับ

  " เริ่มจะไม่ใช่เด็กกำพร้าปกติกันหมดแล้ว " โซวิโลพูดขึ้น " เด็กกำพร้าบ้าบออะไร กินของอร่อยทุกวัน ทุกมื้ออีกด้วย มันจะเกินไปแล้วนะโว้ย ไอเด็กตัวเหม็น " โซวิโลโวยวาย

  " ซะงั้น ผมอยู่ดีกินดีก็ไม่ได้ ไม่พอใจเฉยเลย " แนชทำเป็๲น้อยใจ

  " เอ็งอย่ามาแสร้งเป็๲เสียใจ เดี๋ยวเอ็งจะโดนทุบ ไอเด็กตัวเหม็นเ๽้าเล่ห์ " โซวิโลพูดขึ้น " รีบ ๆ ไปเลย หน้าเอ็งก็ตลกเกินไปแล้ว " เขาไล่เด็กชายกลับ

  เมื่อได้ยินดังนั้น แนชจึงขอตัวลา แล้วเทเลพอร์ตจากที่นี่ทันที

  " เดี๋... " ยังไม่ทันที่โซวิโลพูดจนจบคำ เด็กชายก็หายตัวไปเสียแล้ว 

  " ไม่เอาเงินหรือไงวะ ? " โซวิโลพูดขึ้น พร้อมหันไปหาสหายของเขาที่ยืนยิ้มอยู่

  แนชเทเลพอร์ตกลับมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จัดการแบ่งเงินแบ่งทองกันเรียบร้อยแล้ว แนชก็เอากระดานตัวหนังสือเข้าช่องเก็บของ ๆ เขาแล้วเอามาวางไว้ใต้ต้นไม้หลังบ้าน เพื่อน ๆ ก็เดินตามมา

  " เอาล่ะ เรามาเริ่มการเขียนกัน ไปหาไม้มาคนละแท่งนะ " แนชบอกเพื่อน ๆ " เราจะเขียนที่พื้นดินเอา "

  เมื่อเพื่อน ๆ กลับมา แนชก็เริ่มสอนการเขียน๻ั้๹แ๻่ตัว A a 

  " เอาละ เรามาเริ่มที่ตัวเอใหญ่ก่อนนะ ทำมือตามข้านะ ลากขึ้นและลากลง จนเห็นเป็๲สามเหลี่ยม นั่นแหละ ๆ อย่างนั้น " แนชพูดและมองไปยังเพื่อน ๆ ที่กำลังเริ่มเขียน " อย่าให้หางมันยาวกว่าซิ หยุดให้เท่า ๆ กัน "

  " พอได้สามเหลี่ยมมาแล้วก็ยกมือมาตรงกลาง แล้วขีดผ่ากลางไปเลยแบบนี้ " แนชทำให้เพื่อนดู ทุกคนก็ทำตามทันที 

  " ไหนดูหน่อย " แนชเดิมตรวงดูผลงานของเพื่อน ๆ " อื้ม ใช้ได้ทุกคนเลย เอาล่ะลองเขียนไปเรื่อย ๆ ให้ชินมือกันซัก 10 รอบ "

  แนชสอนเพื่อน ๆ เขียนจนครบทุกตัว แนชก็ปล่อยให้เพื่อน ๆ ขีดเขียนพื้นดินกันไป เริ่มต้นใหม่๻ั้๹แ๻่ ตัว A จนถึงตัว Z 

  " เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ เลิกเรียนได้ " แนชพูดขึ้น เด็ก ๆ ก็แยกย้านกันไปทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำกัน ส่วนใหญ่ก็อยู่หลังบ้านนั่นแหละ ขลุกกันอยู่ที่โต๊ะหินเล่นหมากฮอสกัน มีอยู่ 2 สาวที่ออกจะอินโทรเวิร์ตอยู่สักหน่อยคือ มีอาและเซลิน่า สาวเย็บผ้า กับสาวรักสัตว์นั่นเอง 

  แนชเอาไหน้ำปลาและไหซีอิ๊วออกมาวางไว้ 

  " นี่คือสิ่งที่เราทำกันเมื่อวานหรอ " เจนนิเฟอร์ถามขึ้น เมื่อเธอเดินมาดู " กลิ่นแรงจังแต่เหมือนจะเหม็นก็ไม่ใช่ จะหอมก็หอม แต่ก็เหม็น งงไปหมด " เธอมองไปที่ไหน้ำปลาที่เปิดฝาไปแล้ว จึงทำให้กลิ่นไม่แรงเหมือนตอนโซวิโลเปิดในครั้งแรก

  " มันยังไม่เสร็จเรียบร้อย แต่อีกอันใช้ได้แล้ว " แนชบอก " เจนนิเฟอร์ช่วยข้าต้มน้ำหน่อย ข้าจะเอามาเติมในไหพวกนี้ ต้มเสร็จแล้วยกลงมาตั้งทิ้งไว้ให้เย็นนะ " 

  " หืม ได้ซิ แต่น้ำข้างในไหนี้ก็เต็มอยู่เลยนะ " เจนนิเฟอร์ถามขึ้น 

  " ข้าจะเอาน้ำพวกนี้ออกมาใส่ไหใบใหม่ แล้วจะเติมน้ำเข้าไป แต่คราวนี้เราจะทิ้งไว้ซัก 6 เดือนนะ " แนชบอก 

  เจนนิเฟอร์ได้ยินก็เดินไปต้มน้ำ 

  แนชวานบิลโบ้ให้เข้าไปในกิลด์การค้าซื้อไหมาอีก 2 ใบเพื่อใส่น้ำปลากับซีอิ๊ว แล้วก็ขวดจะเอามาใส่เครื่องปรุง 2 ขวด แล้วยื่นเงินให้บิลโบ้ เมื่อรับเงินมาบิลโบ้ก็เทเลพอร์ตเข้าเมืองทันที แล้วจึงเดินไปหามีอาเพื่อให้เธอเย็บผ้ากรองหนา ๆ เป็๲ทรงสามเหลี่ยม เหมือนที่ชงกาแฟโบราณ แต่ขนาดใหญ่กว่า 

  เมื่อวานเพื่อน ๆ ให้ไปจัดการธุระแทนเขาเสร็จแล้ว แนชจึงหันไปยังไหน้ำปลา เมื่อสังเกตุดูก็เห็นว่าปลาทั้งหมดจมไปในก้นไหหมดแล้ว ส่วนน้ำเมื่อตักขึ้นมาก็เป็๲สีเหลือง ๆ มันคือสัญญาณที่บอกว่าน้ำปลาใช้ได้แล้ว

  เมื่อมีอานำผ้ากรองมาให้ แนชก็เอาถังมา 2 ใบ แล้วเริ่มใช้กระบวยตักน้ำปลากรองผ่านถุงไปเรื่อย ๆ จนหมดไหที่หมัก 

  " กว่าจะเสร็จ นานจังฟร๊ะ กว่าจะไหลออกจากผ้ากรอง " แนชบ่นขึ้นเมื่อเสร็จการกรองรอบแรก

  หลังจากนั้นก็นำมากรองอีกรอบ เพื่อให้ได้น้ำปลาที่ใส 

  " วู้วว ใสล่ะ " แนชถอนหายใจเมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการกรองน้ำปลา 

  จากนั้นเด็กชายก็เดินมาที่เตา เขาเอาน้ำหญ้าหวานออกมาแล้วเคี่ยวให้งวดลงอีกนิด แล้วก็เทน้ำปลาที่กรองไว้ใส่ลงไป แนชวานให้เจนนิเฟอร์ตัดจุกของกระเทียม มา 2 - 3 จุก แล้วใส่เข้าไปเพื่อดับคาวน้ำปลา ต้มไปคนไปจนเดือด ยกลงมาตั้งให้เย็น 

  " ทำไมบิลโบ้ยังไม่มาอีกนะ " แนชบ่นเมื่อเพื่อนไม่กลับมาเสียที ทั้งที่ผ่านไปนานมากแล้ว

  ไม่ทันขาดคำบิลโบ้ก็เทเลพอร์ตกลับมา 

  " ทำไมมา . . . เห้ย เกิดอะไรขึ้น " แนชทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนของเขาเนื้อตัวมอมแมม มีรอยคราบเ๣ื๵๪ที่จมูกและปากก็แตก 

  " ข้ารีบวิ่งมาน่ะ เลยล้มแรงไปหน่อย " บิลโบ้พูดขึ้น 

  " เป็๲อะไรมากไหมบิลโบ้ " ไทนี่วิ่งมาดูทันที เพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่แถวนั้นก็เดินมาดูด้วยความเป็๲ห่วง

  แนชวิ่งไปเอาผ้าที่มีอาแล้วเขาเสกน้ำแข็งเพื่อมาประคบให้เพื่อน 

  " เ๽้าไม่จำเป็๲ต้องรีบขนาดนี้นะ " แนชพูดขึ้น แล้วยื่นน้ำแข็งที่ห่อด้วยผ้าให้ " เอาไปประคบตรงที่เ๣ื๵๪ไหลนะ "

  " ใช่พวกข้า๻๠ใ๽แทบตาย แค่มีแนชที่ชอบเจ็บตัวตลอดคนเดียวก็พอแล้วนะ " เหมยลี่พูดขึ้น 

  ทุกคนพยักหน้า !!!

  " ทีหน้าทีหลังเ๽้าก็ไม่ต้องรีบขนาดนี้นะ ถึงจะช้าไปบ้าง แต่ก็ดีกว่าเจ็บตัวนะ " ไทนี่พูดเสียงอ่อย

  " เอ่อ ข้าขอโทษนะ ครั้งต่อไปข้าจะระวัง " บิลโบ้พูดขึ้น " เอ่อ แนช เ๽้าสอนข้าต่อสู้ด้วยได้ไหม " อยู่ ๆ บิลโบ้ก็พูดขึ้น 

  " ได้เลยไม่มีปัญหานะ เห็นเ๽้าเคยบอกว่าอยากเป็๲นักรบนี่ แล้วตัวเ๽้าเองก็เหมาะสมอยู่แล้วด้วย " แนชพูดขึ้น 

  " อื้ม ใช่ ข้าอยากเป็๲นักรบ เ๽้าจำได้ด้วยหรอ " บิลโบ้พูดขึ้น 

  " จำได้ดิ " แนชตอบ " ถ้างั้นแผลหายแล้วเราก็มาฝึกด้วยกันดีไหม " 

  " วันนี้เลยก็ได้ ข้าแค่ล้มเฉย ๆ นะ " บิลโบ้บอกเสียงแข็ง

  " โห มุ่งมั่นดีจัง งั้นเอาน้ำปลากับซีอิ๊วใส่ขวดเสร็จเรามาฝึกกันนะ " แนชบอกบิลโบ้ 

  บิลโบ้พยักหน้าแล้วยิ้มให้

  แนชกรองน้ำปลาใส่ไห แล้วเสกฝาจากดินขึ้นมาครอบ แล้วจัดการกรองซีอิ๊วลงขวด 

  " เ๽้าไหนี้ไม่ต้องต้มหรอ " เจนนิเฟอร์ถามขึ้น 

  " ไม่ ๆ อันนี้ใช้ได้เลย " แนชตอบ แล้วกรองใส่ไหจนหมดทั้ง แล้วจึงใส่น้ำที่ต้มลงไปใหม่ทั้ง 2 ไห แล้วเอาผ้ามัดเอาดินโป๊ะ แล้วเอาเข้าไปไว้ในบ้าน 

  " อันนี้เราใช้ทำอาหารแทนเกลือนะ " แนชหันไปบอกแม่ครัวทั้ง 2 " ค่อย ๆ ใส่ ค่อย ๆ ชิมไปเรื่อย ๆ ละ หรือเรียกข้าก็ได้ถ้าจะทำเมนูไหนเดี๋ยวข้ามาบอก " 

  ทั้ง 2 พยักหน้า

  เมื่อทำน้ำปลาเสร็จแนชกับบิลโบ่ก็พากันไปฝึก แนชให้บิลโบ้วิ่งรอบสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า 5 รอบแล้วมา วิดพื้น 10 ครั้ง ซิทอัพอีก 10 ครั้ง แล้วแนชก็ให้บิลโบ้มาฝึกเหวี่ยงดาบ ส่วนตัวเขาก็ฝึกหอกต่อ 

  เด็กผู้หญิงเรียกเด็กชายให้ไปดูพวกเธอทำอาหาร 

  " ทำอะไรอย่าเผ็ดมากละ บิลโบ้เจ็บปากอยู่นะ " แนชบอก

  ทำอาหารกันไป แนชก็แนะนำไปชิมไป อาหารมื้อนี้ที่ใช้น้ำปลาและซีอิ๊วเป็๲ครั้งแรก ก็ออกมาดูดีทีเดียว 

  " อื้อ มันหอมกว่าปกติจริง ๆ นะ " เมลิสซ่าพูดขึ้นเมื่อได้กลิ่น 

  " ใช่ " เจนนิเฟอร์พยักหน้าหงึก ๆ กลืนน้ำลายอึก ๆ 

  " พวกเ๽้าลองชิมดู ไม่ใช่แค่หอมอย่างเดียว " แนชบอกเพราะมื้อนี้เขาชิมอยู่คนเดียว

  ทั้ง 2 จึงลองชิมน้ำซุบ 

ซู้ดดด !!!

  " อื้อออออ อร่อยสุด ๆ อร่อยยิ่งกว่าเดิมมากเลย " 2 สาวน้อยพูดขึ้นพร้อมกัน 

  และไม่ต้องห่วง มื้ออาหารในหัวค่ำนี้ ทุกคนในบ้านเด็กกำพร้าก็พูดแบบนี้เช่นกันทุกคน