“แล้วคนอื่นเล่า?”                 รุ่งเช้าตรู่ เยี่ยนหรงชิวออกมาที่โถงดอกไม้เพื่อรอพบหมิงหยวน รอจนกระทั่งดวงตะวันขึ้นสูงถึงสามคัน [1] อีกฝ่ายถึงปรากฏกาย นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก เขาสวมชุดคลุมแขนกว้างไม่ได้รัดผมให้เรียบร้อย ปล่อยเส้นผมสีดำสนิทยาวสลว...