ทั้งหลิ่งกวาง ชิงหลง และ ัดำ จิ้งจอกหยดเื สยายปีกและกว้างใหญ่บังดวงจันทร์สีเื กรีดร้อง “แกว๊กกก...!”
ส่งสายตาเรืองแสงอาฆาตมาดร้ายมองมายัง ชิงหลง และ หลิ่งกวาง แบบท้าทายและเชิญชวน
“ฮ่าๆๆ! พี่น้องข้าอยากจะเล่นสนุกแล้ว ฆ่า กัดกลืนกินร่างมัน และเอาดวงิญญามันมา หลิ่งหลง ชิงกว่าง” ราชันย์กะโหลกพูดกับัดำและ จิ้งจอกหยดเืเก้าหางที่ตั้งท่าพร้อมสู้ และเริ่มสยายปีกบินนำไปสู่ทิศด้านหลัง
ชิงหลงและหลิ่งกวางเตรียมทะยานตามไป “ช้าก่อน พวกเ้าต้องระวังตัวให้มากนะ ศัตรูครานี้ไม่ธรรมดา มันคือจิติญญาดวงเดียวกับพวกเรา และมันยังมีภวังคจิตในตัว พวกเ้าห้ามประมาทเด็ดขาด ถ้าได้โอกาสฆ่ามันได้ จงรีบฆ่า อย่าลังเล” เ้าวั่งซูพูดด้วยความกังวล และ เป็ห่วงทั้งสอง
“และพวกเ้าจงกลืนกินิญญาของพวกมันเข้ามา” ฮวาเฟยฟาเอ่ยสงบนิ่ง
“ฮะ! เฟยเฟย เ้าว่าอะไรนะ ทำไมต้องทำแบบนั้น” เ้าวั่งซูเอ่ยถามแบบสงสัย
“ข้าเหมือนจะคิดอะไรออก สำหรับตอนจบของเื่นี้ เอาหน่ะ! ทำตามที่ข้าบอก และจงระวังตัวเอาไว้ให้มาก ภวังคจิตดำมืด และ จิติญญาแห่งการทำลาย ครอบงำ จะทำให้มันสองตัว พลังเยอะขึ้น บ้าบิ่น แต่ไร้ปัญญา พวกเ้าจงหลอกล่อให้พวกเหนื่อยอ่อน งงงวย และรีบลงมือ จงระวังตัวพี่น้องแห่งเรา” หลิ่งกวางและชิงหลง พยักหน้ารับคำ เหาะขึ้นฟ้าผ่านบัลลังค์าากะโหลกไปทางด้าหลัง ตามสองตัวที่บินนำไปก่อนหน้าไป
สู่ผาโลหิตกลางภพปีศาจ
หุบเหวลึกไร้ก้นบึ้ง เบื้องล่างคือทะเลโลหิตที่หลอมรวมด้วยเืของิญญาพ่ายนับหมื่นปี ก้อนหินลอยกลางอากาศคล้ายหลุมดำ มวลพลังเวทย์ปั่นป่วน ดวงจันทร์สีดำลอยเหนือฉาก เป็สถานที่ต้องห้ามที่ไม่มีสิ่งใดควรเหยียบย่าง
ณ ริมผาโลหิต ทั้งสี่ประจันหน้า พร้อมสายลมกลิ่นคาวเืที่พาดผ่ารุนแรงไม่หยุด
ไป่ชิงหลงัขาวงามสง่า เกล็ดสะท้อนแสงราวแก้วเจียระไน
ัดำชิงกว่าง ัดำเกล็ดหนา แข็งแกร่งเกินมวลโลหะ
จิ้งจอกหยดเืเก้าหางหลิ่งหลง จิ้งจอกสีแดงเข้ม ดวงตาสีเื หางโปรยไอโลหิตเก้าทิศ
จิ้งจอกดำเก้าหางหลิ่งกวาง ขนสีดำดำสะท้อนเหมือนเงาสะกดิญญา
ดวงจันทร์สีดำทอแสงแรงกล้าเมื่อเสียงคำรามของัดำะเืฟากฟ้า ชิงกว่างบินฉวัดเฉวียนอยู่เหนือผาโลหิต ดวงตาสีครามสว่างโรจน์ ขณะที่ไป่ชิงหลงโบกปีกแสงเงินทะลุความมืด ฟาดสายฟ้าเหนือก้อนเมฆจนฟ้าสะท้า
บนพื้นดิน หลิ่งกวางและหลิ่งหลงยืนประจันหน้ากัน เปลวเืกับม่านเงาพุ่งชนกลางอากาศจนเกิดการะเิของแสงสีแดงดำ ไอปีศาจแล่นผ่านหมื่นลี้
“หลิ่งหลง เ้าจะสละชีวิตเพื่อผู้สร้างและผู้ปกปักษ์ที่กำลังจะตายลงจริงหรือ?”
“หลิ่งกวาง ที่จะต้องดับสูญคือราชันย์กะโหลกที่ชั่วร้ายนายของเ้า!”
เสียงคำรามสองคู่คำรามพร้อมกัน!
เมื่อเวลาผ่านไป การต่อสู้ยังไม่มีใครยอมใคร ทว่า…
จิ้งจอกหยดเืเก้าหางลอยขึ้นไปยืนนิ่งบนผา เร่งพลังจักรา ส่วนัดำก็บินมาลอยลงประกบ้า แสงสว่างว๊าบ! ไปทั่วบริเวณ “มนต์รวมร่าง” ร่างของัดำรวมเข้ากับจิ้งจอกหยดเืเก้าหาง พลังแห่งฟ้าและโลหิตกลายเป็ "ร่างัอสูรพันธุ์โลหิต" หางทั้งเก้ามีแสงโลหิต พลังฟาดเดียวทำลายขุนเขาได้
ชิงหลงและหลิ่งกวางะโเข้าประจำที่เตรียมตัวและเริ่ม “มนต์รวมร่าง” ร่างัขาวรวมกับจิ้งจอกดำ เกิด” ร่างเทพัเก้าหาง” พลังกลืนแสง สะกดจิต และกัดกินทุกิญญาที่ัั
ัอสูรพันโลหิตและเทพัเก้าหางปะทะกันกลางอากาศ เสียงปีกกระพือเปลี่ยนลมให้กลายเป็พายุ พลังแสงโลหิตพุ่งต้านตาข่ายแสงธรรม ท้องฟ้าฉีกขาดเป็เส้น พื้นดินสั่นะเืราวโลกจะแตก
“พวกเ้าคือิญญาด้านที่ชั่วร้าย จะไม่สามารถยืนอยู่บนพื้นพิภพนี่ได้ ต้องดับสูญเท่านั้น!” เทพัเก้าหางคำราม
“พวกข้าก็คือพวกเ้าที่อยู่กันมากว่าหมื่นแสนปี..ถ้าความสว่างปรากฏที่ใด ความมืดก็ต้องถูกเรียกหาเสมอ!” ัอสูรโลหิตคำรามกลับ
ขณะที่เข้าปะทะกันท่ามกลางความแปรปรวนของอากาศ ความดำมืด เมฆที่ลอยสลับไปมา สายฟ้า สายฝน พายุ เทพัเก้าหางพยายาม หลอกล่อ ท้าชน ท้าถอยไปมา จนัอสูรพันโลหิตเริ่มงงงวย และ อารมณ์ขึ้น ทว่าในชั่วพริบตาสุดท้าย เทพัเก้าหางอาศัยจังหวะพุ่งเข้าตรงใช้กรงเล็บเข้าจิกพยายามฉีกร่างัเทพอสูร “มนต์จักราคงกระพัน” พลังจักรามากมายวิ่งผ่านมาที่เล็บ เปล่งแสง และฉีกกลางร่างัเทพอสูรขาดกระจุยกลางร่าง และจับกลืนกินแสงและเืทั้งหมดเข้าตัว เสียงหวีดร้องของัอสูรโลหิตดังะเืภพ! ภวังคจิตในรูปแบบเงาดำลอยออกจากร่าง พร้อมดวงิญญาของทั้งสอง
“มนต์ตรึงิญญา” เทพัเก้าหางตรึงิญญาทั้งสี่ไว้ด้วยมนต์ในลูกแก้วัก่อนที่จะหายไป และใช้กรงเล็บัอันแข็งแรงคว้าลูกแก้วใบนั้นลืนกินลงท้องไปจนหมด ร่างของเทพัเก้าหางแยกออกเป็สอง ชิงหลง และ หลิ่งกวาง พร้อมพลังจักราที่มากมายพรั่งพรูเสมือนได้เกิดใหม่ ใจกลางอกเกิดหัวใจเปล่งแสงสว่าง “หัวใจะแห่งผู้พิทักษ์” ปรากฏขึ้นที่หลิ่งกวาง และ ชิงหลง ิญญาของผู้พิทักษ์รวมกลับเข้าร่างครบทั้งหมด และ ร่างทั้งสองกลายเป็ร่างะ
