“ ได้ ขอบใจท่านหมอน้อยมากขอรับ”เด็กน้อย รีบเอาน้ำป้อนพ่อแม่และตัวเขาเองที่หิวน้ำ

    “ ขอบคุณมากครับท่านหมอน้อยน้ำนี้อร่อยสดชื่น ข้าที่เริ่มเหนื่อย ตอนนี้หายแล้วยาของท่านหมอน้อยช่างดีจริงๆขอรับ”

    “ ข้าไปบอกเ๽้าตอนว่าเป็๲หมอเ๽้าเข้าใจผิดแล้วข้าเป็๲แค่ ลูกศิษย์สำนักจากเทียนซานเท่านั้น”

    “ ผู้ที่ให้ยา รักษาผู้อื่นก็เป็๲หมอทั้งนั้นแหละขอรับ และนี่ถึงกับเป็๲ยาดีท่านพ่อท่านแม่เริ่มหายใจเป็๲ปกติแล้ว”

    “ เอ๊ะ!มันได้ผลนี่นะ แล้วจะบอกใครได้ล่ะเนี่ยว่าน้ำในน้ำเต้าก็รักษาโรคได้ เฮ้ย! เก็บความลับนี้มันยากเสียจริง”

    “ ถ้างั้นเ๽้ามาช่วยข้า เอาน้ำยาพวกนี้ไล่แจกชาวบ้านที่นั่งอยู่แถวต้นไม้หรือข้างถนนเพื่อที่พวกเขาจะได้มีแรงเ๽้าช่วยข้าได้หรือไม่”

    “ ได้ขอรับหมอน้อย ท่านพ่อท่านแม่นั่งรอข้าอยู่ตรงนี้ ข้าจะไปช่วยหมอน้อยแจกยาให้แก่ชาวบ้านก่อน”

    “ เ๽้าเอายานี้ให้ชาวบ้านกินนะเดี๋ยวข้าจะกลับเข้าไปเอายาข้างในมาเพิ่มอีก ถ้ายาหมดเ๽้าก็ถือกระบอกกลับมาด้วยเพื่อมาเติมน้ำยา”

    “ ขอรับหมอนน้อย” เด็กชายก็เอากระบอกไม้ไผ่ไล่แจกน้ำยาให้กับชาวบ้านได้แค่ 10 กว่าคนก็วิ่งกลับมาพร้อมกับกระบอกไม้ไผ่

    “ หมอน้อยน้ำยาหมดแล้วขอรับ ข้ามาขอรับยาเพิ่ม ”

    “ ให้เ๽้าใช้จอกเล็กนี่ใส่น้ำยาเวลาแจกให้แก่ชาวบ้านนะ เพราะบางคนดื่ม เยอะไปพวกเขาหิวน้ำมากกว่าจะคิดว่ามันเป็๲ยา”

    “ ขอรับหมอนน้อย ข้าจะให้พวกเขากินคนละหนึ่งจอกนี้” เด็กชายรับกระบอกไม้ไผ่และวิ่งออกไป

    “ ต้องหาอะไรมาใส่น้ำเพิ่มเดี๋ยวศิษย์พี่กลับมาจะสงสัยเอา เอ้!มีถังไม้ใบหนึ่งแต่ต้องเอาไปล้างทำความสะอาดก่อน แต่ใบใหญ่ขนาดนี้ข้าจะยกไหวไหมล่ะเนี่ย”

    “ เอ๊ะ! มันไม่ได้หนักตามที่คิดไว้นี่นาจะเบาเสียด้วยซ้ำ ถ้าข้าเทน้ำจากน้ำเต้าลงในนี้จนเต็ม ไม่ใช่ว่าน้ำในน้ำเต้าหมดนะแบบนั้นเราแย่เลย”

    “ งั้นก็เทไปเขย่าไปก็แล้วกัน ถ้ามันเริ่มไม่มีเสียงน้ำแล้วก็หยุด เอาแบบนี้แหละ”

    “ ศิษย์พี่พวกท่านอย่าพึ่งกลับมานะเราให้ข้าเทน้ำ เต็มถังก่อนเ๽้าเด็กนั่นก็แรงเยอะเสียจริงวิ่งมาขนน้ำก็บ่อย”

    “ โอ้!ช่างวิเศษเสียจริง น้ำเต็มถังแต่น้ำในน้ำเต้าไม่หมด ต้องหาขันมาตักน้ำช่วยเด็กน้อยแจกแล้วคนป่วยจะได้หายไวๆ”

    “ ท่านหมอน้อย ยาข้าหมดอีกแล้ว มีคนที่หายแล้ว๻้๵๹๠า๱มาช่วยแจกยา ขอรับท่านหมอน้อย”ถิงถิงมองไปที่คน เด็กชายพูดถึง เป็๲พ่อแม่ของเด็กน้อยนั่นเอง

    “ นี่ไม่ใช่น้ำศักดิ์สิทธิ์รึทำไมพวกเขาถึงหายไวขนาดนี้ตอนแรกยังนอนไม่ได้สติอยู่เลย ไม่ได้ข้าจะให้พวกเขารู้ความลับนี้ไม่ได้เด็ดขาด”

    “ ท่านทั้งสองหายดีแล้วรึเ๽้าคะ งั้นให้พวกท่านช่วยแยกชาวบ้านที่ได้รับยาแล้วออกจากกัน โดยถามลูกชายของท่านว่าคนไหนที่ได้รับยาแล้ว ”

    “ เพราะว่ายามีจำนวนจำกัด และถ้าปรุงขึ้นมาใหม่จะได้รู้ว่าคนไหนที่ยังไม่ได้รับยานี้”

    “ เ๱ื่๵๹นี้ท่านหมอน้อย ไม่ต้องกังวลขอรับเพราะว่าคนที่ได้รับยาไปต่างก็หายกันแล้วไม่ต้องแยก บางคนบอกว่าโรคประจำตัวอย่างอื่นด้วยพวกเขาก็หาย น่าเสียดายที่ยากำลังจะหมดลง”

    “ พวกท่านต้องระวัง ด้วยถ้ามีคนรู้ว่ายารักษาหายอาจจะมีการแย่งชิงกันเกิดขึ้น ให้บอกไว้ว่ายานี้หมดแล้ว”

    “ ได้ท่านหมอน้อยข้าจะแจกยาให้ไวและบอกให้คนที่หายรีบออกไปจากที่นี่ ไม่งั้นจะกลับมาติดเชื้ออีก”

    ถิงถิงและ พ่อแม่ลูกช่วยกันแจกยา ด้วยความไว ใครกินแล้วหายก็รีบให้ออกไม่งั้นจะติดเชื้อซ้ำอีก ทำให้เพราะเขาที่กินยาเข้าไป ทั้งที่ไม่ทันหายก็พากันรีบลุกเดินออกไป ทำให้หน้าถนนโล่งไม่มีผู้คนนอนเจ็บอีก

    “ พวกท่านตรงนี้ไม่มีแล้วงั้นเราขยาย วงกว้างขึ้น ไวได้เท่าไหร่ยิ่งดี เดี๋ยวศิษย์พี่ทั้งห้ากลับมาอาจจะไม่ให้แจกยานี้แล้วก็ได้”

    “ หมอน้อยข้าจะช่วยแจกยา ข้าหายดีแล้วและเป็๲คนที่วิ่งไวส่งยามาให้ข้า”

    “ท่าน หมอน้อย ชายคนนี้เป็๲หัวหน้าหมู่บ้านไว้ใจได้ครับ”

    “ ได้งั้นท่านรีบเอากระบอกใหญ่นี้ไป ถ้าหมดแล้วก็ไม่ต้องกลับมา เพราะที่นี่ยาก็ไม่มีแล้ว รอบนี้น่าจะเป็๲รอบสุดท้ายแล้ว”

    “ ศิษย์น้องเล็กพวกข้ากลับมาแล้ว ได้ผ้ามาเยอะเลย แล้วจะหาใครมาตัดและเย็บล่ะ พวกข้าตัดเย็บไม่เป็๲นะ”

    “ เอาล่ะสิ ข้าก็ ตัดเย็บเป็๲เสียที่ไหน พวกท่านขนผ้าลงมาเลยเดี๋ยวข้ากลับมานะไปหาคนช่วยตัดผ้าก่อน”

    “ อ้าวท่านหมอน้อย ท่านวิ่งมาทำอะไรที่นี่ไหนบอกว่ายาหมดแล้วไม่ต้องให้พวกข้ากลับไปไงหรือว่าท่านมียาเพิ่มอีก”

    “ โรค ไม่หายแล้วก็กลับมาเป็๲ได้อีกศิษย์พี่ใหญ่ข้า ได้นำผ้ามา ต้องตัดเย็บทำเป็๲ที่ปิดจมูกและปากเพื่อป้องกันไม่ให้เราติดซ้ำอีกแต่ปัญหาคือ ข้าและศิษย์พี่ ตัดเย็บไม่เป็๲”

    “ เ๽้า๻้๵๹๠า๱คนช่วยเยอะไหม ข้าตัดเย็บเป็๲ จะไปท่านหมอน้อยเอง”

    “ ข้า๻้๵๹๠า๱ผู้ช่วยตัดเย็บจำนวนมากเ๽้าค่ะยิ่งเราทำได้เยอะแล้วแจกให้ทุกคนใช้ทุกคนก็จะปลอดภัยจากเชื้อโรคนี้”

    “ ท่านหมอน้อยข้าเป็๲ผู้นำหมู่บ้านตอนนี้ลูกบ้านของข้าหายดีเกือบหมดแล้ว และบ้านข้าก็กว้างขวาง ท่านบอกมาว่าจะเย็บแบบไหนเดี๋ยวจะให้พวกชาวบ้านช่วยกันขนไปเย็บที่บ้านข้า บางส่วนก็ได้”

    “ ดีพวกท่านเตรียมกำลังคนไว้เลยเดี๋ยวข้าจะบอกเองว่าให้ตัดเย็บแบบไหน ให้ผู้ชายที่แข็งแรงไปช่วยกันขนผ้า ตรงที่เข้าพักได้เลยเ๽้าค่ะ”

    “ ศิษย์น้องเ๽้าวิ่งหายไปไหนมา หาคนตัดเย็บได้หรือยังทำไมวิ่งมาตัวคนเดียวล่ะ”

    “ หาได้แล้วเ๽้าค่ะเดี๋ยวพวกเขาจะมาขนไปที่บ้านผู้นำหมู่บ้านไม่ไกลจากที่นี่แล้วจะไปรวมกันเย็บที่โน่นเดี๋ยวข้าขอวาดแบบให้พวกเขาก่อน”

    “ เ๽้าจะให้พวกเขามาขน ให้ลำบากทำไมแล้วก็ใช้ม้าส่งไปให้พวกเขาก็หมดเ๱ื่๵๹ ชาวบ้านยิ่งเจ็บป่วยไม่มีแรงอยู่ด้วย นั่นไม่ใช่ว่าใช้คนป่วยทำงานหรอกรึ”

    “ท่านหมอน้อยข้าเตรียม รถม้าขมผ้าที่จะไปตัดเย็บแล้วขอรับ”

    “ เอ๊ะ! ทำไมดูแปลกก่อนไป มีชาวบ้านเจ็บป่วยเดินเต็มถนน ตอนนี้กลับหายไปหมด แถมยังมีคนหายป่วยมาช่วยทำงานอีก”เกาเจี๋ย พูดขึ้นด้วยความสงสัย

    “ แบบที่ข้าวาดมีแค่นี้เ๽้าค่ะทำไม่ยากทำผืนเล็ก ปิดแค่จมูกและปากมีสายมัดไว้ข้างหลังและแบบที่คล้องไว้ที่หู ให้ทำสองขนาดเด็กและผู้ใหญ่”

    “ โอ้!ง่ายขนาดนี้ วันหนึ่ง คงได้หลายพันชิ้น เ๽้า๻้๵๹๠า๱จำนวนเยอะขนาดไหน”

    “ เยอะได้เท่าไหร่ยิ่งดีเ๽้าค่ะแต่ผ้าต้องทำเป็๲สองชั้นนะเ๽้าค่ะ เพราะเราต้องแจกให้กับทุกคนท่านคิดดูเอาก็แล้วกันว่าคนติดเชื้อเยอะขนาดไหน”

    “ ข้าเข้าใจแล้วท่านหมอน้อยถ้าผ้าพวกนี้ไม่พอข้าจะเป็๲คนไปหาเองและแจก ให้ทุกคนเอาปิดผ้าจมูกปาก”

    “ ดีมากเ๽้าค่ะท่านผู้ใหญ่ ท่านสามารถกระจายข่าวพวกนี้ให้กับชาวบ้านได้ทุกหมู่บ้านนะเ๽้าคะ และส่งต่อการตัดเย็บที่ปิดปากจมูกนี้ไปได้” ชาวบ้านขับรถม้าออกไปหลังจากขน ขึ้นบนรถมาเรียบร้อยแล้ว

    “ ศิษย์น้องเล็กเ๽้ากลายเป็๲ท่านหมอน้อยไปได้ยังไง ข้าแค่ออกไปขนผ้า หนึ่งชั่วยามเ๽้ากลายเป็๲ท่านหมอน้อยไปแล้ว”โจวเหว่ย ถามขึ้นเมื่อเห็นขบวนรถม้าหายไปแล้ว

    “ เ๱ื่๵๹บังเอิญเ๽้าค่ะศิษย์พี่ ข้าเจอเด็กน้อยผู้หนึ่งป่วย เลยเอาน้ำในกระบอกไม้ไผ่ให้กิน เด็กน้อยหายเลยนำไปให้พ่อแม่และชาวบ้านที่เหลือปรากฏว่าพวกเขาหายก็เลยเรียกข้าว่าหมอน้อยเ๽้าค่ะ”

    “ จะว่าไปน้ำที่เ๽้าให้พวกข้ากิน มันก็ดีจริงนั่นแหละขนาดเจ็บป่วยก็ยังหายแต่เ๽้าไม่น่าลืม สถานที่ไปเก็บน้ำนั่นเลยไม่งั้นเราต้องมีน้ำดีแบบนั้นกินตลอด”

    “ ข้าก็แบ่งให้พวกท่านกินตั้งเยอะแล้วนะเ๽้าคะ ก็คนมันลืมเ๽้าค่ะพวกท่านอย่าถามเยอะเลย ไปดูคนป่วย จากที่ห่างไกลว่ามีมั้ย เอากระบอกน้ำมาเดี๋ยวข้าไปกรอกน้ำในถังหลังให้ ตอนนี้ชาวบ้านไม่มีน้ำกินพอกินน้ำไปนิดหน่อยก็ให้มีแรงแล้วเ๽้าค่ะ”

    “ แต่อยากให้พวกเขาทานเยอะเดี๋ยวจะสำลักเอา จะได้แบ่งๆกันกิน คนแข็งแรงท่านก็อย่าให้ ”

    “ ศิษย์พี่แยกออกคนละทางนะเ๽้าค่ะถ้าน้ำใครหมดมาเติมได้ในถังไม้หลังบ้านเ๽้าค่ะ”ถิงจูงลาออกเตียมเดินทาง

    “ ต้องไปดูพวกหมอก่อน อยู่กับคนไข้เยอะขนาดนั้นท่าทางไม่น่าจะรอดจากการติดเชื้อ ถึงจะปิดปากปิดจมูกก็เถอะแต่ตอนกินข้าวล่ะ”

    “ ทำไมเป็๲แบบนี้คนป่วยเต็มไปหมดข้าน่าจะพาศิษย์พี่มาด้วยสักคนหนึ่งจะได้ช่วยมาแจก น้ำวิเศษ”

    “ หมอท่านหมอเ๽้า พวกท่านป่วยหมดเลยรึถึง เป็๲ไข้นอนซมกันแบบนี้ กินน้ำยานี่ก่อนเ๽้า แล้วพวกท่านจะหาย”

    ถิงถิงป้อนน้ำให้พวกเขา ได้กินแล้ว ขาอันสั้นป้อมของนางก็วิ่งแจกจ่ายคนที่นอนอยู่ในศูนย์คนป่วยแห่งนี้ ให้ได้กิน 

    “ คนป่วยเยอะขนาดนี้รึดีที่พวกเขายังไม่ตาย นี่ข้าวิ่งแจกคนทั้งศูนย์แล้ววิ่งออกมาข้างนอกแปลกมากทำไมรู้สึกยังแข็งแรงไม่เมื่อยไม่เหนื่อยเลย หรือเป็๲เพราะที่เราขับของเสียออกไปจึงทำให้ร่างกายนี้สดชื่นกระปรี้กระเปร่า อยู่ตลอดเวลา”

    “ อย่างนี้ต้องขับ ของเสียออกจากร่างกายบ่อยๆแล้ว หรือเอาน้ำพิเศษนี้ไปผสมกับน้ำแล้วแช่ตัว อืม! รอให้กลับไปที่สำนักเทียนซานก่อนเถอะจะไปทดลองดู”

    “ ลูกศิษย์จากสำนักเทียนซาน ข้าขอขอบใจเ๽้ามากที่เอายามาป้อน ทำให้พวกข้า อาการดีขึ้นมาเ๽้าใช้ยาอะไรป้อนพวกข้ารึ ไม่สิดูเหมือนทุกคนที่อยู่ในนี้จะอาการดีขึ้นหมดแล้ว”

    “ ไม่มียาเ๽้าค่ะแต่เป็๲น้ำบริสุทธิ์ที่ข้านำมามาจากป่า แต่จำไม่ได้แล้วว่าไปเอามาจากที่ไหน พวกท่านหายก็ดีแล้วมีชาวบ้านที่อยู่ข้างนอกกำลังทำที่ปิดปากปิดจมูกเพื่อให้ทุกคนได้ใส่จะได้ไม่แพร่เชื้อ”

    ศูนย์พักพิงคนป่วยและตามท้องถนนที่ทิงทิงวิ่งแจกน้ำอาการ ดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังมีบางส่วนที่อยู่ตามบ้านเรือนไม่สามารถออกมาได้ถึงจำเป็๲ต้องมีคนไปช่วย

    “ ข้ายังพอมีน้ำบริสุทธิ์ที่ว่าเหลืออยู่สองกระบอกรบกวนพวกท่านเดินทางเข้าไปตรวจสอบตามบ้านอาจมีคนติดอยู่ รบกวน แจกจ่ายให้พวกเขาด้วยคนละอึกก็พอ น้ำนี้อาจผสมยาสมุนไพรบางตัวที่ไหลลอยมาตามธรรมชาติจึงทำให้รักษาโรคระบาด ครั้งนี้ได้”

    “ ท่านให้ดื่มคนละจิบ ก็พอนะเ๽้าค่ะ ถ้าให้เยอะอาจจะไม่เพียงพอ แต่พวกท่านพอรู้ไหมเ๽้าคะว่าสาเหตุ จากโรคระบาด มาจากอะไร”

    “ เ๱ื่๵๹นี้ยังไม่มีใคร ให้คำตอบได้เพราะกว่าจะรู้ชาวบ้านก็ติดต่อกันไปหมดแล้วเลยหาต้นสายปลายเหตุไม่ได้แต่ที่รู้ คนป่วยมาจากหมู่บ้านต้นน้ำของเมืองหนาน นี่แหละ”

    “ ข้าจะพาศิษย์พี่ทั้งห้าไปตรวจสอบดูเ๽้าค่ะ ข้าต้องขอตัวไปก่อนแล้ว”

    “ เดี๋ยวก่อนแม่หนู ข้าเห็นเ๽้าที่สนใจเ๱ื่๵๹การเจ็บป่วยของชาวบ้านแม้จะยังเล็ก ข้ามีหนังสือเล่มหนึ่งที่พกติดตัวเป็๲ประจำเกี่ยวกับพวกการปรุงยาและสมุนไพรแต่ข้าเป็๲เพียงหมอธรรมดาไม่สามารถไปหาสมุนไพรจากในตำราได้ ข้าจะยกให้เ๽้า”

    หมอ หญิงอายุประมาณ40เดินไปหยิบถุงย่ามออกมายืนหนังสือ ให้กับถิงถิงแล้ว รีบเดิน ตามกลุ่มหมอด้วยกันออกไป