บัดนี้ทั้งสองฝ่ายห่างกันเพียงแค่ห้าสิบเมตร แม้ว่าพวกย่วนผิงอันจะเพิ่งได้ปืนมาในเช้าวันนี้และเพิ่งจะลองยิงเพียงสองถึงสามนัด อีกทั้งไม่ได้แม่นปืนเท่ากับเย่ชิงเฉิงก็ตาม แต่ทุกคนก็เป็ผู้วิวัฒนาการ ยิ่งมีนักแม่นปืนระดับท็อปอย่างเย่ชิงเฉิงคอยชี้แนะด้วยแล้ว หลังจากลองยิงไปสองถึงสามนัด ทุกคนก็เข้าใจหลักการพื้นฐานในการยิงแล้ว!
ด้วยระยะห่างเพียง 50 เมตรนั้น จึงไม่ยากที่จะทำการเล็งเป้าไปที่ร่างกายมนุษย์ที่มีขนาดใหญ่!
ทันทีที่เสียงปืนดัง พวกต้าสยงที่กำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตีก็ชะงักและรีบหยุดฝีเท้าลง ทว่าการหยุดชะงักนี้ก็ทำให้พวกเขากลายเป็เป้านิ่งที่สามารถจัดการได้ง่ายดายมากขึ้น
เสียงปืนดังขึ้นเป็ชุด!
คนของพวกหั่วหลางโชคร้ายถูกะุเจาะเข้าที่หัวและเสียชีวิตไปสองคน ส่วนผู้ชายร่างกำยำอีกสิบกว่าคนที่เหลือต่างก็มีรูะุสองถึงสามรูปรากฏขึ้นบนตัว
เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วจุดที่อยู่
หั่วหลางที่อยู่ด้านหลังถึงกับสะดุ้ง!
ก่อนหน้านี้เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่เหลือะุเหมือนเตาจื่อ และการที่พวกนั้นหยิบปืนออกมาก็แค่เพื่อข่มขู่และสร้างความหวาดกลัวให้เท่านั้น จึงไม่นึกฝันเลยว่าปืนพกทั้งหกกระบอกของอีกฝ่ายจะยังมีะุอยู่เต็มทุกกระบอก!
เพียงแค่ยิงชุดเดียว คนของเขาก็ได้รับาเ็และเสียชีวิตไปมากกว่าหนึ่งในสามแล้ว
ให้ตายสิ! คนเหล่านี้คือลูกน้องที่แข็งแกร่งที่สุดของเขากับเฉิงซาน!
แม้ว่าเมื่อคืนจะมีผู้รอดชีวิตทั้งหมด 217 คนในอ่าวน้ำตื้น แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็คนธรรมดา และคนเหล่านี้ก็มักจะถูกใช้แรงงานและกดขี่เยี่ยงทาส ไม่ว่าจะเป็งานทำอาหาร ซักผ้า แปรรูปปลาที่จับมา หรือขนส่งอาหารที่รวบรวมมาได้ก็ล้วนต้องทำทั้งนั้น ส่วนผู้หญิงก็กลายเป็ทาสบำเรอกามของพวกเขา
คนที่มีหน้าที่บริหารจัดการ หรือลูกสมุนที่ภักดีต่อเขากับเฉิงซานอย่างแท้จริงมีเพียงแค่ 43 คน ถ้ารวมคุณเม่ยกับเสี่ยวชุ่ยที่อยู่ในห้องโดยสารด้วยก็เป็ 45 คน!
เพียงแค่การยิงชุดเดียวก็ทำให้เขาต้องสูญเสียลูกน้องไปมากกว่าสิบคน พอนึกถึงเื่นี้แล้วดวงตาของหั่วหลางก็กลายเป็แดงก่ำ!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าหลังจากที่อีกฝ่ายยิงปืนชุดแรกแล้ว พวกต้าสยงกลับยืนนิ่งราวกับคนโง่ ส่วนอีกฝ่ายก็บรรจุะุต่ออย่างวุ่นวายแล้ว ก็ทำเอาหั่วหลางโกรธจนควันออกหู!
ไอ้พวกโง่!
หั่วหลางเกรี้ยวกราดหนัก
“อีกฝ่ายไม่มีะุแล้ว! ยังไม่รีบเข้าไปฆ่ามันอีก หรือจะรอให้พวกมันยิงอีกชุด!”
เมื่อได้ยินเสียงคำรามของหั่วหลางจากข้างหลังแล้ว พวกต้าสยงก็เหมือนตื่นจากฝัน คนที่ไม่ถูกยิงยังเหลืออีก 20 กว่าคน เวลานี้ก็พากันะโลั่นพร้อมกับควงมีดและหอกพุ่งออกไปโจมตี!
ถังฮ่าวเหลือบมองพวกย่วนผิงอันทั้งหกคนที่กำลังบรรจุะุกันอย่างวุ่นวายแล้วก็ถอนหายใจเบา ดูเหมือนว่าเพียงแค่วันเดียวยังไม่อาจฝึกให้พวกย่วนผิงอันมีฝีมือทัดเทียมกับนักรบเก่งกาจแบบพวกยวี่ซื่อห่าวได้!
“มี่มี่!” ถังฮ่าวเอ่ยขึ้น! ที่ถังฮ่าวไม่ลงมือด้วยตัวเองก็เพราะเห็นว่าโอวหยางมี่มี่กระตือรือร้นที่จะลงมือเต็มที่แล้ว!
หลังจากที่ถังฮ่าวพูดคำว่ามี่มี่ออกมา โอวหยางมี่มี่ก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า!
ผู้วิวัฒนาการระดับ 6 พอสู้กับผู้วิวัฒนาการทั่วไประดับ 3 กลุ่มนี้แล้ว โอวหยางมี่มี่ที่กล้าแกร่งจึงไม่ต่างกับเสือที่พุ่งเข้าไปในฝูงแกะ!
มีดสั้นจันทราทมิฬคู่ในมือพลันกลายเป็เคียวเกี่ยวิญญาของยมทูตขึ้นมาทันที!
ทุกครั้งที่มีดกวัดแกว่งก็จะเก็บเกี่ยวเอาชีวิตศัตรูไปด้วยความเร็วอันน่าตกตะลึง!
ฉัวะ! ฉัวะ!
เสียงคมมีดที่เฉือนผ่านเนื้อดังพร้อมกับเืที่สาดกระเซ็น!
ชายฉกรรจ์แต่ละคนกุมคอของตัวเองไว้ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะล้มลงไป!
“อ๊า!” ต้าสยงคำราม ก่อนจะเหวี่ยงค้อนเหล็กขนาดใหญ่ในมือไปยังร่างอรชรที่กำลังสังหารเพื่อนร่วมทีมของเขาอย่างรวดเร็ว แต่ร่างบางนี้กลับเคลื่อนไหวได้ว่องไวมาก จึงทำให้ค้อนพลาดเป้าและได้แต่ทุ่มฟาดอากาศไป จากนั้นเพียงครู่เดียวก็มีแสงดาบสีดำสว่างวาบขึ้น!
ฉับ!
มีเสียงเบาดังขึ้น!
ต้าสยงรู้สึกว่ามือขวาของเขาลอยขึ้นมาในอากาศ ค้อนเหล็กหนักร้อยจินร่วงลงพื้น บัดนี้ค่อยรู้ตัวว่ามือขวาได้ถูกอีกฝ่ายตัดขาดไปแล้ว ความเ็ปอย่างรุนแรงแล่นปราดเข้ามาในสมอง ต้าสยงส่งเสียงโหยหวนออกมาอย่างเ็ป แต่เสียงร้องของเขาเพิ่งดังออกมาได้เพียงครึ่งคำเท่านั้น ก็เห็นแสงดาบสีดำสว่างวาบตรงตามเข้ามาต่อ
ฉัวะ!
ทันใดนั้นก็มีความรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอ!
พริบตาถัดมาก็มีเืพุ่งออกมาเป็สาย!
ต้าสยงอ้าปากค้าง
อึก...”
แข็งแกร่ง... เร็วมาก... ทำไมในโลกนี้ถึงมีผู้หญิงที่เก่งกาจขนาดนี้อยู่?
นี่คือความคิดสุดท้ายที่เกิดขึ้นในหัวของต้าสยง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเขาจะล้มลง!
“ฉัวะ!”
โอวหยางมี่มี่ะโขึ้นไปกลางอากาศ ก่อนจะใช้มีดสั้นจันทราทมิฬที่มือขวาเฉือนเข้าที่ท้ายทอยของชายร่างกำยำคนสุดท้ายที่กำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตีถังฮ่าว จนเกิดเป็แผลฉกรรจ์
ชายคนนั้นเบิกตากว้าง มีดสั้นในมือร่วงลงกับพื้น ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงสิ้นใจตายในจุดที่ห่างจากถังฮ่าวไปหนึ่งเมตร!
ชายฉกรรจ์ผู้ดุร้ายทั้ง 20 คนที่พุ่งเข้ามา ไม่มีใครสามารถวิ่งได้ถึงระยะทางห้าสิบเมตรเลยสักคน!
ทุกคนต่างก็ถูกโอวหยางมี่มี่สังหารไปด้วยความเร็วราวกับพายุ ยกเว้นต้าสยงที่ใช้มีดคู่จัดการแล้ว คนอื่นๆ ล้วนถูกจัดการไปด้วยมีดเดียวทั้งหมด
บัดนี้บรรยากาศบนชายหาดกลายเป็เงียบสงัดอย่างน่าประหลาด!
ไม่มีใครส่งเสียงออกมาเลยสักคำ!
ไม่ว่าจะเป็ย่วนอันผิงหรือคนอื่นๆ ที่อยู่ฝั่งถังฮ่าว หรือหั่วหลางกับและลูกน้องที่ได้รับาเ็อีกสิบกว่าคน ต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!
ตึ๋ง ตึ๋ง...
มีเสียงหยดน้ำดังขึ้นบนชายหาดที่เงียบสงัด เหล่าชายฉกรรจ์สองคนที่ได้รับาเ็จากปืนถึงกับใจนกลั้นปัสสาวะไม่อยู่!
ดวงตาที่แดงก่ำของหั่วหลางแปรเปลี่ยนเป็หวาดกลัว ใบหน้าของเขาซีดเผือด ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ
ให้ตายสิ! นี่มันนางปีศาจมาจากไหนกัน ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้!
หั่วหลางรู้ถึงความแข็งแกร่งของลูกน้องที่ดุร้ายของเขากลุ่มนี้ดี และเพราะรู้ดีจึงยิ่งหวาดกลัว อีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งจนทำให้เขารู้สึกสิ้นหวัง หั่วหลางรู้สึกว่าต่อให้เขา เฉิงซาน และสมาชิกที่เหลือทั้งหมดจะกรูเข้าไปโจมตีพร้อมกัน ก็ไม่มีทางรับมือหญิงสาวคนนี้ได้ เว้นแต่จะใช้ปืนยิงอีกฝ่ายให้ตายหรือทำให้าเ็ก่อนเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต
ย่วนอันผิงและคนอื่นๆ ต่างก็อ้าปากค้าง!
แข็งแกร่ง!
เร็วมาก!
ช่างมีประสิทธิภาพในการสังหารที่ยอดเยี่ยมสุดๆ
คุณมี่มี่แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
โอวหยางมี่มี่หันกลับมา เธอเม้มปากเบา ก่อนจะเป่าเืหยดสุดท้ายที่ติดอยู่บนมีดสั้นจันทราทมิฬออก จากนั้นก็หันไปเอ่ยเสียงหวานกับชายฉกรรจ์ที่หวาดผวาอยู่
“เป็อะไรกัน? ยังถืออาวุธอยู่ในมือเช่นนี้ หรืออยากจะประลองกับฉันอีกรอบ?”
สิ้นเสียง!
ก็มีเสียงดังกึกก้อง!
อาวุธในมือของชายร่างกำยำทั้ง 12 คนถูกทิ้งร่วงราวกับเป็ของร้อนลวกที่ต้องรีบปล่อยมือออก ส่วนชายสองคนที่ฉี่ราดเมื่อครู่นี้ก็ได้คุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะร้องขอชีวิตและยอมแพ้
พอมีคนเริ่มต้นแล้ว คนที่เหลืออีกสิบคนก็คุกเข่าตามโดยไม่สนใจาแจากะุ!
แม้ว่าคนพวกนี้จะโเี้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเจอคู่ต่อสู้แบบไหน หากคู่ต่อสู้เป็คนอ่อนแอ พวกเขาก็จะโหดร้ายมาก แต่ในตอนนี้พอเจอกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างโอวหยางมี่มี่แล้ว คนพวกนี้จึงหมดความกล้า และไม่มีใครอยากเอาชีวิตไปเสี่ยง
โอวหยางมี่มี่มองดูชายทั้ง 12 คนที่คุกเข่าอยู่ข้างหน้าอย่างเ็า ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็พลันมีเสียงแหลมสูงของผู้หญิงดังขึ้น
“พวกแกกำลังทำอะไรกันอยู่? ทำไมถึงไปคุกเข่าขอร้องผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวแบบนี้?”
