ในเวลาต่อมา…

    อีกไม่กี่นาทีก็จะเที่ยงคืน ขณะที่ตุลย์ยังนั่งหาข้อมูลเกี่ยวกับแหล่งท่องเที่ยวในอำเภอบางตะบูนด้วยโทรศัพท์มือถือ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายผู้เป็๞เ๯้าของบ้าน

    “เอ็งยังไม่นอนอีกหรือวะไอ้หนุ่ม… ”

    ลุงนวยถาม…

    ขณะก้าวเข้ามาในสภาพนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียว เปลือยอกเห็นมัดกล้ามกำยำไปทั้งตัว ลุงนวยบึกมากในตอนที่ถอดเสื้อ

    “ยังครับ… ลุงอาบน้ำแล้วหรือครับ”

    ตุลย์ชวนคุย

    “เออ… อาบแล้ว นี่แหละชุดนอนของลุง เอ็งไม่ต้องแปลกใจ ลุงชอบนุ่งผ้าขาวม้านอนจนชิน… ”

    ลุงนวยบอก เมื่อสังเกตเห็นตุลย์จ้องมองด้วยสีหน้าแปลกใจ

    “ครับ… ผมว่านุ่งผ้าขาวม้านอนแบบนี้ ก็น่าจะสบายดีนะครับ… ”

    สายตาของตุลย์ยังไม่ละจากเรือนร่างกำยำไปด้วยมัดกล้ามสะดุดตา

    “ใช่… นุ่งผ้าขาวม้านอนสบายดี โล่งสบาย เย็นไข่ด้วย… ”

    ลุงนวยตอบไม่อ้อม…

    คำว่าเย็นไข่ทำเอาตุลย์ถึงกับสะดุ้ง อดนึกภาพตามไม่ได้ เลิกไม่ได้สักทีไอ้นิสัยที่พอเห็นผู้ชายหล่อๆ รูปร่างสูงใหญ่แล้วชอบนึกไปว่าตรงนั้นของเขาจะใหญ่ยาวแค่ไหน?

    “เอ็งขึ้นไปนอนบนเตียงเถอะนะ… เดี๋ยวลุงนอนแคร่… ”

    ลุงนวยกล่าว

    “ครับลุง… ”

    ตุลย์ลุกขึ้นจากแคร่ไม้ไผ่ ขึ้นมานอนบนเตียงตามคำแนะนำของลุงนวยผู้เป็๞เ๯้าของบ้าน

    “อันที่จริงเตียงก็กว้างนะครับลุง นอนสองคนได้สบาย… ผมว่าลุงขึ้นมานอนด้วยกันดีกว่า”

    ตุลย์ชวนด้วยความเกรงใจ…

    เมื่อฉุกคิดขึ้นได้ว่าการมาของตนนั้นเป็๲เหตุให้เ๽้าของบ้านต้องสละเตียงลงไปนอนบนแคร่ไม้

    “ลุงตัวใหญ่นะ… เอ็งแน่ในจะว่าจะไม่อึดอัดถ้านอนสองคน… ”

    ลุงนวยเหลือบมองคนตัวเล็กบนเตียง

    “ไม่อึดอัดหรอกครับ… ขึ้นมานอนด้วยกันเถอะครับ… ”

    ตุลย์ชวน ขยับให้ลุงนวยขึ้นมานอนข้างๆ นอนคุยกันต่อมาอีกครู่ใหญ่ๆ จากนั้นตุลย์เดินไปปิดไปแล้วกลับขึ้นมานอนบนเตียง

    ร่างเล็กทอดกายลงนอนเคียงข้างร่างกำยำใหญ่ ระหว่างนอนอยู่นั้น… ตุลย์อดเหลือบมองไม่ได้

    เพราะร่างกายลุงนวยช่างดูเซ็กซี่เหลือเกิน และมีเพียงผ้าขาวม้าปกปิดส่วนกลางลำตัวเอาไว้แค่นั้น ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าผ้าขาวม้าหลุด… จะเป็๲ยังไง

    ในเวลาต่อมา…

    ภายหลังจากแสงไฟในห้องดับลงได้ไม่นานนัก ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด แต่ก็ไม่มืด เพราะยังมีแสงจากไฟอีกดวงข้างบ้านสาดเข้ามาให้ความสว่าง ได้ยินเสียงร้องของจักจั่นทะเลดังมาจากป่าโกงกางหลังบ้าน

    เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ๆ

    ทว่าทั้งลุงนวยและตุลย์ต่างก็ยังไม่หลับ เสียงเตียงลั่นจากการขยับตัว ทำให้ตุลย์ที่นอนเกร็งๆ หันหน้าเข้าหาฝาผนังต้องเหลือบมามองคนข้างๆ กายด้วยหัวใจสั่นไหว

    ‘โอ้ว… ’

    เสียงอุทานดังอยู่ในใจ…

    ภาพที่เห็นทำเอาตุลย์รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อลุงนวยขยับตัวเปลี่ยนท่านอนหงาย ผ้าขาวม้าถลกขึ้นมาเห็นต้นขาบึกบึน มีเส้นขนสีดำปกคลุมไปทั่วลำขา

    แต่ที่สะดุดตาที่สุด… ก็คือตรงเป้านั้นตุงแน่นเห็นท่อนเนื้อแอ่นขึ้นมาเป็๲ลำใหญ่ยาวน่าสะพรึง