“พี่นวลไม่รับออฟครับเสี่ย”

    เด็กเสริฟตอบตามที่รู้ เสี่ยคนนี้เป็๞ลูกค้าหน้าใหม่ เพิ่งมาที่ร้านครั้งแรก แต่ท่าทางเงินหนา ใจกล้าถึงลูกถึงคน

    “ฉันยอมจ่าย... เท่าไรเท่ากัน”

    เสี่ยหื่นยังไม่ละความพยายาม

    “งั้นผมจะลองถามพี่นวลอีกทีนะครับเสี่ย”

    เจอพ่อบุญทุ่มแบบนี้ เด็กเสริฟจึงไม่อยากขัด เพราะคำว่า ‘ลูกค้าคือพระเ๯้า’ คือนโยบายหลักของร้าน

    ในเวลาต่อมา

    “พี่นวล”

    เด็กเสริฟคนเดินเข้ามาใกล้แพรนวลที่กำลังจะกลับบ้าน หลังจากหมดคิวร้องเพลง หล่อนเดินออกมาทางประตูหลังแล้ววกกลับมาที่หน้าร้าน

    “มีอะไร”

    แพรนวลถาม

    “ไอ้เสี่ยอ้วนๆ นั่นจะออฟพี่นวล”

    เด็กเสริฟบอกพลางทำปากยื่นไปยังเสี่ยร่างอ้วนกลม หัวล้านเหม่ง ใส่เสื้อเชิ้ตลายสีน้ำตาลขาว ที่คอวาบวับไปด้วยสร้อยทองเส้นโต

    “ช่างเถอะ... ขอบใจที่อุตส่าห์มาบอก... ก็รู้นี่นาว่าพี่ไม่ขาย”

    พูดจบแพรนวลก็เดินจากมา บังเอิญเจมส์เห็นตอนที่เด็กเสริฟยืนคุยกับนวล พอหล่อนเดินมาถึงตรงที่เขายืนสูบบุหรี่รออยู่... เจมส์ก็รีบถาม

    “มีอะไรนวล”

    “ลูกค้าจะออฟนวลค่ะ”

    หญิงสาวบอกตามตรง แม้จะคบกันได้ไม่นาน แต่นวลก็ไม่เคยโกหกเจมส์

    “ว่าแล้วเชียว... ขืนทำงานที่นี่ต่อไปนวลคงเสร็จไอ้พวกเสี่ยหื่นเข้าสักวัน”

    เสียงของเจมส์บอกความหึงหวง

    “นวลจะระวังตัวค่ะ”

    หล่อนเดินเกาะแขนชายหนุ่มมาจนถึงรถมินิออสตินสีดำเลื่อมที่จอดเอาไว้หน้าร้าน

    “ผมไม่อยากให้นวลทำงานที่นี่”

    เสียงของเจมส์บอกความเป็๞ห่วง

    “ได้ยังไง... นวลต้องทำงานค่ะ”

    “นวลไปอยู่กับผมนะ”

    เจมส์บอกในสิ่งที่ตัวเองครุ่นคิดมาทั้งคืน

    “ไปอยู่ที่ไหนคะ?”

    นวลไม่ได้คาดหวังกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้ แต่ก็รู้ว่าเจมส์จริงจัง

    “ที่เชียงราย... ไปอยู่ในไร่กับผม... พ่อเลี้ยงผมชื่อ ‘คมน์’ ทำไร่องุ่นอยู่ที่นั่น”

    เจมส์เอ่ยถึงพ่อเลี้ยงคนนี้ให้ฟังบ่อยๆ ชื่อของ ‘คมน์’ ลอยเข้ามาในหูของแพรนวลบ่อยครั้ง

    “จะให้นวลไปในฐานะอะไรคะ?”

    หล่อนมองหน้าเขา

    “ในฐานะภรรยาผม... นวลแต่งงานกับผมนะ”

    เจมส์ตัดสินใจขอ... นวล๻๠ใ๽

    “เจมส์... พูดเล่นหรือเปล่า?”

    สายตาจับจ้องใบหน้าชายหนุ่ม มองลึกเข้าไปในดวงตา ราวกับว่ามีคำตอบอยู่ในนั้น

    “เ๹ื่๪๫นี้สำคัญเกินกว่าจะเอามาพูดเล่น... แต่งงานกับผมนะครับ”

    สุ้มเสียงจริงจัง นวลไม่ตอบ แต่โผเข้ากอดร่างผอมสูงของชายหนุ่มเอาไว้แน่น ดีใจจนหยาดน้ำตาซึมออกมาเปียกชุ่มไหล่ของเขา

    “จะแต่งงานกับผู้หญิงที่มีแต่ตัวอย่างนวล... คุณแน่ใจนะคะ... ว่าคุณพ่อของคุณจะไม่มีปัญหากับเ๹ื่๪๫ของเรา”