เนี่ยเทียนเองก็ถูกกุญแจประตู์ชักนำให้ค่อยๆ ลอยขึ้นกลางอากาศเช่นกัน
“โฮก!”
ในรอยปริแตกขนาดั์ของห้วงมิติมีเสียงคำรามะเืเลือนลั่นปฐีดังลอยมาอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่าเป็ภูตผีปีศาจนอกอาณาจักรที่ซุกซ่อนตัวอยู่ที่ใดที่กำลังเรียกขานอะไรบางอย่างด้วยความคลุ้มคลั่ง
และยังมีหมอกควันสีม่วงเข้มข้นหนาแน่นที่กลิ้งไหลออกมาจากรอยแยกแล้วกระจายไปทั่วอาณาจักรหลีเทียน
ภูตผีปีศาจเ่าั้ที่ถูกวังยมบาลกักขังมานานนับพันนับหมื่นปีซึ่งไม่เคยล้มเลิกความคิดที่จะหลบหนี เรือนกายที่เดิมทีซูบตอบแห้งเหี่ยว หลังจากได้รับการบำรุงจากควันสีม่วงเข้มต่างก็พากันขยายใหญ่ขึ้น
ตอนที่ร่างของเนี่ยเทียนลอยจากพื้นขึ้นฟ้าไปนั้น เขามองเห็นกับตาตัวเองว่าภูตผีปีศาจตัวหนึ่งที่เดิมทีตัวยาวแค่สิบกว่าเมตร กลับขยายใหญ่ถึงเกือบห้าเมตรอย่างรวดเร็ว
ปีศาจตัวนั้นกระชากดึงโซ่ตรวนเส้นยาว แล้วก็สลัดพ้นการกักขังของวังยมบาลมาได้
และตอนนี้เอง กระบี่ั์หนากว้างหลายเล่มที่ส่องประกายแสงเจ็ดสีก็พลันตวัดฟันลงมา!
“เพล้งๆ!”
ร่างของปีศาจเมื่อเจอกับกระบี่หนาใหญ่เ่าั้ก็แตกกระจายออกเป็เสี่ยงๆ ทันที
“ตายแล้ว?” เนี่ยเทียนตะลึงพรึงเพริด
ทว่าเพียงแค่ครู่เดียวเขาก็หน้าเผือดสีอีกครั้ง
เพราะว่าชิ้นเนื้อที่แตกกระจายของปีศาจกลับไม่มีเืสดสาดกระเซ็นออกมาแม้แต่หยดเดียว ชิ้นเนื้อที่กระจัดกระจายกลับยังคงมีพลังชีวิตดุจเดิม
ชิ้นเนื้อเ่าั้เลื้อยขยุกขยิก ทั้งยังลอยสูงขึ้นไปบนฟ้า บินเข้าไปในรอยแยกห้วงมิติที่มีเสียงคำรามดังลอยมา
“ขนาดนี้ก็ยังไม่ตาย?!” เนี่ยเทียนตะลึงลาน
หากเป็ผู้ฝึกลมปราณเผ่ามนุษย์อย่างเขา หากร่างแตกสลายออกเป็เสี่ยงๆ เมื่อใดก็คงสิ้นใจตายทันที
ทว่าภูตผีปีศาจเ่าั้ต่อให้ถูกสับออกเป็ชิ้นๆ ก็ยังคงรักษาพลังชีวิตที่สมบูรณ์พรั่งพร้อมเอาไว้ได้ อีกทั้งยังหนีออกไปได้ด้วย
“ภูตผีปีศาจ...”
สีหน้าเนี่ยเทียนเปลี่ยนมาเป็เคร่งขรึมอย่างถึงที่สุด อยู่ๆ เขาก็รู้สึกหวาดกลัวพวกประชากรดั้งเดิมของอาณาจักรหลีเทียนขึ้นมา
จากนั้นเขาก็นึกถึงคำพูดของลี่ฝานอีกครั้ง ดวงตาจึงฉายแสงประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งน่ากริ่งเกรงถึงเพียงนี้เคยอาณาจักรหลีเทียน เคยเป็เ้าของอาณาจักรหลีเทียนมาก่อน
ทว่าสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งขนาดนี้เมื่อโดนบุกโจมตีจากผู้ฝึกลมปราณเผ่ามนุษย์ก็ยังถูกกักขังให้อยู่ในคุกของวังยมบาล มิอาจขยับเขยื้อนกายไปไหนมาไหนนับพันนับหมื่นปี
นี่หมายความว่าอะไร?
ผู้ฝึกลมปราณที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ต่อให้เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังอย่างภูตผีปีศาจก็ใช่ว่าจะกลายมาเป็ฝ่ายถูกฆ่าแกงได้ตามใจชอบ!
“นับแต่วันนี้ไป ทุกสำนักในอาณาจักรหลีเทียนจงเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อรับมือกับการบุกโจมตีจากภูตผีปีศาจ!”
เฉียวหยางเ้าวังยมบาลมองเห็นภูตผีปีศาจแต่ละตัวที่สลัดหลุดจาก “ค่ายกลเผาโลกันตร์กักปีศาจ” ไปได้ สีหน้าก็นิ่งสนิทราวน้ำแข็ง ตวาดออกมาเสียงดัง
ผู้ฝึกลมปราณคนที่เหลือของวังยมบาล และยังมีพวกคนที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศซึ่งกำลังจะเข้าไปในประตู์ต่างก็หนักอึ้งไปทั้งใจ
จากคำพูดประโยคนั้นของเฉียวหยาง พวกเขาล้วนฟังออกถึงข้อมูลที่น่ากลัวอย่างหนึ่ง--- ไม่นานหลังจากนี้ ภูตผีปีศาจอาจจะหวนกระโจนเข้าใส่อาณาจักรหลีเทียน!
จากคำบอกของลี่ฝาน เมื่อหลายปีก่อน ภูตผีปีศาจที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงซึ่งเป็หนึ่งเดียวที่ได้รับความเคารพจากอาณาจักรหลีเทียน ล้วนถูกผู้ฝึกลมปราณที่ความสามารถโดดเด่นสังหารไปแล้วมากมาย
ภูตผีปีศาจส่วนใหญ่ที่ถูกขังไว้ในวังยมบาลล้วนอ่อนแอกว่าเยอะมาก ไม่มีอะไรให้ต้องหวาดกลัว
เวลาผ่านไปหลายปี อาณาจักรหลีเทียนผ่านวิวัฒนาการมาอย่างยาวนาน หลงเหลืออยู่เพียงเจ็ดสำนักใหญ่ที่มีวังยมบาลเป็ผู้นำ
ผู้ฝึกลมปราณที่เก่งกาจซึ่งเคยเยื้องกรายเข้ามาในอาณาจักรหลีเทียนและทำากับภูตผีปีศาจส่วนใหญ่ล้วนสิ้นชีพไปหมดแล้ว ส่วนคนที่มีชีวิตอยู่ก็ดูเหมือนว่าจะไปจากอาณาจักรหลีเทียนนานแล้ว
ด้วยศักยภาพของเจ็ดสำนักใหญ่ในอาณาจักรหลีเทียนตอนนี้ หากต้องปะทะกันจริง เมื่อเจอกับภูตผีปีศาจนอกอาณาจักรที่แข็งแกร่งกว่ามาก พวกเขาจะยังพอมี... กำลังเหลือที่จะทำาหรือไม่?
คิดมาถึงตรงนี้ เขามองใบหน้าที่เคร่งเครียดของเฉียวหยางแล้วก็อดแอบเป็กังวลไม่ได้
เขาเป็ห่วงเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนที่อยู่ในเมืองเฮยอวิ๋น เป็ห่วงเด็กรุ่นเล็กที่ความสัมพันธ์อันดีกับเขาอย่างพันเทา เนี่ยเสียน ฯลฯ
เขามักมีความรู้สึกว่า ตอนที่เขาเข้าไปฝึกประสบการณ์นองเืในประตู์ เกรงว่าอาณาจักรหลีเทียนคงจะมีการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าพลิกดินะเิขึ้นมา
เวลานี้เขาไพล่นึกไปถึงคำพูดประโยคหนึ่งของหัวมู่
หัวมู่บอกว่าอาณาจักรที่มีประตู์เปิดขึ้นจะมีลางบอกเหตุล่วงหน้า เช่นการที่สัตว์เพลิงพิภพหลุดพ้นจากพันธนาการ
ทว่าภายหลังยังจะมีการเปลี่ยนแปลงอีกมากมายทยอยกันเกิดขึ้น
บางทีการโจมตีจากภูตผีปีศาจนอกอาณาจักร ก็อาจจะเป็... การเปลี่ยนแปลงที่ตามมาอย่างที่หัวมู่บอกเอาไว้
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกเสียงหนึ่งพลันดังลอยมาจากทางเข้าประตู์
“พวกเ้าทำอะไรน่ะ?!” เจิ้งปินแห่งอารามเสวียนอู้พลันตวาดขึ้นอย่างเดือดดาล
เนี่ยเทียนหยุดชะงักความคิด ไม่หันไปมองยังเมืองขนาดใหญ่ของวังยมบาลอีก ไม่มองปีศาจมากมายที่พยายามสลัดให้หลุดจากโซ่ตรวน แต่เพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ประตู์ซึ่งเขยิบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
เบื้องหน้าประตู์ที่สาดแสงเจิดจ้า มุมปากของพวกผู้แข็งแกร่งขอบเขตต้น์ที่มาจากต่างอาณาจักรอื่นยกขึ้นเป็รอยยิ้มคึกคะนอง
พวกเขาบินเข้ามาใกล้ประตู์แล้ว ทว่าไม่รีบร้อนเข้าไปก่อน กลับเลือกเป็ฝ่ายหันมาเปิดฉากสังหารอย่างกะทันหัน
ตอนที่ผู้ฝึกลมปราณขอบเขตกลาง์คนหนึ่งของอารามเสวียนอู้เข้าไปใกล้พวกเขา ก็ถูกคนหนึ่งในนั้นใช้กระบี่ฟันคอขาด
คนผู้นั้นของอารามเสวียนอู้ที่ถูกฟันคอ ร่างที่หลุดศีรษะพลันร่วงตุบลงไปบนพื้น
คนของเจ็ดสำนักที่ลอยเข้าหาประตู์ต่างก็หน้าถอดสี มองคนเ่าั้ด้วยสีหน้าคาดไม่ถึง
ไม่นึกว่ายังไม่ทันได้เข้าไปในประตู์ พวกเขาก็เริ่มเข่นฆ่าผู้อื่นแล้ว
นี่ยังไม่พ้นไปจากอาณาจักรหลีเทียนเลย!
ต่อหน้าต่อตานายแห่งวังยมบาล คนจากนอกอาณาจักรเ่าั้กลับกล้าิ่เกียรติของเฉียวหยาง ช่างกำเริบเสิบสานยิ่งนัก
“บังอาจ!” เฉียวหยางคำรามกร้าว
คนต่างอาณาจักรที่ลงมือรูปร่างผอมสูง มือถือกระบี่ยาวที่ปลดปล่อยแสงเปลวเพลิงสีเขียว เขาหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ผู้าุโเฉียว การก่อจลาจลของภูตผีปีศาจ วันนี้เพิ่งจะเป็จุดเริ่มต้นเท่านั้น อีกไม่นานเท่าไหร่ ภูตผีปีศาจที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าซึ่งหมายหัวอาณาจักรหลีเทียนเอาไว้แล้วก็จะตามหาอาณาจักรหลีเทียนเจอ ถึงเวลานั้น... พวกเขาก็จะบุกเข้ามาในอาณาจักรหลีเทียน”
“หึ การมาของพวกเขาจะทำให้อาณาจักรหลีเทียนกลายเป็นรกโลกันตร์บนโลกมนุษย์”
“รอพวกข้าเดินออกมาจากประตู์แล้ว บางทีเจ็ดสำนักของอาณาจักรหลีเทียนก็อาจจะสาบสูญไปหมดแล้วก็ได้”
“ถึงเวลานั้นผู้าุโเฉียวอาจจะไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกแล้ว พวกเราจะยังต้องให้เกียรติเ้าไปอีกทำไมกัน?”
“ฮ่าๆ!”
หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว้ เขาก็หัวเราะร่า เหยียบเข้าไปในประตู์เป็คนแรก พริบตาเดียวก็หายวับไป
คนต่างอาณาจักรที่เหลือต่างก็เผยแววเย้ยหยันออกมาทางสีหน้า ราวกับรู้สึกว่าเหตุจลาจลที่ปีศาจก่อขึ้นจะทำให้อาณาจักรหลีเทียนย่อยยับวอดวาย
รอถึงตอนที่พวกเขากลับมา เจ็ดสำนักของอาณาจักรก็อาจจะไม่เหลืออยู่แม้แต่แห่งเดียว
ผู้ที่ได้เข้ามาแทนที่เจ็ดสำนัก รับ่อาณาจักรหลีเทียน อาจจะเป็ภูตผีปีศาจที่บ้าคลั่งกระหายเื หรืออาจจะเป็... ผู้าุโในอาณาจักรของพวกเขาที่ไม่มีประตู์เปิดก็เป็ได้
ไม่ว่าจะเป็สถานการณ์ใด พวกเขาก็ไม่จำเป็ต้องหวาดเกรงวังยมบาล ไม่ต้องกังวลกับไฟโทสะที่มาจากเฉียวหยางอีก
“ผู้าุโเฉียว ยอดฝีมือของอาณาจักรคุนหลัวพวกเราบอกเ้าถึงสัญญาณต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นเมื่อประตู์ปรากฏ แต่คงไม่ได้บอกเ้าว่าประตู์ที่เปิดขึ้นจะทำให้ค่ายกลเผาโลกันตร์กักปีศาจสูญสิ้นประสิทธิภาพ เป็เหตุให้ภูตผีปีศาจเ่าั้หลุดพ้นจากการกักกันกระมัง?”
หน้าประตู์ ผู้ฝึกลมปราณรูปร่างอ้วนท้วนคนหนึ่งของอาณาจักรคุนหลัวแสยะปากหัวเราะเสียงดัง กล่าวว่า “ทว่าภายในของพวกเรากลับรู้ว่าการเปิดออกของประตูบานนั้นจะนำมาสู่เหตุการณ์น่าใอะไรบ้าง”
“อาณาจักรหลีเทียนของพวกเ้า ล้วนถูกคนมากมายหมายหัวเอาไว้ ซึ่งพวกเขาพร้อมจะลงมือเมื่อสบโอกาส”
“การเปิดของประตู์ในครั้งนี้ พวกเ้าอาจรู้สึกว่าเป็โชคครั้งใหญ่ของอาณาจักรหลีเทียน ทว่าพวกเรากลับมองมันเป็โอกาสที่หาได้ยากยิ่งครั้งหนึ่ง”
“หึ ต่อให้พวกเ้าชนะ พวกเ้าก็ไม่เหลือพลังให้ต้านทาน”
“อาณาจักรหลีเทียนถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องเปลี่ยนนาย พวกเ้าจงเตรียมตัวให้ดีเถอะ”
พูดประโยคนี้จบ ผู้ฝึกลมปราณร่างอ้วนของอาณาจักรคุนหลัวผู้นั้นก็ขยับกายเข้าไปในประตู์
เฉียวหยางแห่งวังยมบาลยืนอยู่บนกำแพงเมืองด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ พลันตวาดขึ้นมาเสียงดัง “ฆ่ามันซะ!”
ประโยคนี้เพิ่งเอ่ยจบ ผู้แข็งแกร่งของวังยมบาลที่อยู่ใกล้ประตู์รวมไปถึงจ้าวไห่เฟิง และต้วนหยวนต่างก็ลงมือหมายสังหาร
“ไม่ต้องรีบร้อน หลังจากเข้าไปในประตู์ ยังไงพวกเ้าก็ต้องตายหมดอยู่ดี”
ผู้ฝึกลมปราณร่างอ้วนของอาณาจักรคุนหลัวแค่นเสียงเ็าหนึ่งครั้งก็หมุนตัวหายเข้าไปในประตู์โดยที่ไม่สนใจพวกเขาแม้แต่นิด
เมื่อเขาจากไป คนต่างอาณาจักรที่เหลืออยู่ก็มองคนของอาณาจักรหลีเทียนที่กำลังจะเข้าไปในประตู์ด้วยสายตาเ็า
“พวกเราจะรอพวกเ้าอยู่ข้างใน”
คนเ่าั้แสยะปากหัวเราะอย่างโอหัง หายไปในประตู์ทีละคน คล้ายว่าไม่เห็นคนของอาณาจักรหลีเทียนอยู่ในสายตา
ทางฝ่ายของสำนักหลิงอวิ๋น ลี่ฝาน หลิวเยี่ยนต่างก็มีสีหน้าน่าเกลียด ั์ตาแต่ละคนเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
ข้อมูลที่หลุดออกมาจากปากของพวกคนต่างอาณาจักรทำให้พวกเขาอกสั่นขวัญแขวน
อาณาจักรหลีเทียน... จะถูกปีศาจร้ายรุกล้ำ ทว่าพวกอาณาจักรใหญ่ที่ไม่มีประตู์เปิดขึ้นกลับนิ่งเฉยดูดาย รอเวลาที่จะรับ่ต่อเอาอาณาจักรหลีเทียนไป?
รอจนพวกเขากลับมาจากประตู์ อาณาจักรหลีเทียนจะตกอยู่ในสภาพแบบใด?
พวกเขาไม่กล้าจินตนาการ
“ไม่ไปแล้ว! พวกเราอยู่สู้กับพวกปีศาจร้าย!” ผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งของวังยมบาลคำรามกร้าว
“ประตู์อะไรช่างหัวมัน!”
“ข้าก็ไม่ไปแล้ว!”
หลังจากผู้ที่กุญแจประตู์รู้เื่ราวชัดเจนต่างก็แผดเสียงะโด้วยความเดือดดาล พยายามควบคุมแรงดึงรั้งจากกุญแจประตู์เต็มกำลัง
พวกเขาตัดสินใจสละสิทธิ์เข้าไปในประตู์แล้ว
“เข้าไปกันให้หมด! ฆ่าไอ้พวกคนจากต่างอาณาจักรเ่าั้ให้ข้า!” เฉียวหยางแค่นเสียงเ็า กล่าว “พวกเ้าที่ไม่มีใครเหยียบย่างเข้าสู่เขตสามัญ อยู่ในอาณาจักรหลีเทียนก็ไร้ประโยชน์! หากเป็เช่นนี้ก็สู้เข้าไปในประตู์เพื่อ่ชิงให้ตบะตัวเองฝ่าทะลุเสียดีว่า รอจนพวกเ้ากลับมาด้วยตบะที่เกินขอบเขตสาม์ บางทีอาจยังพอทำอะไรให้แก่อาณาจักรหลีเทียนได้บ้าง”
“ตอนนี้จงเข้าไปข้างในกันเสียดีๆ!”
“ไป!”
และเวลานี้เอง แรงดึงรั้งที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมพลันไหลทะลักออกมาจากประตู์
ดูเหมือนว่าประตู์จะรอไม่ไหวแล้ว!
“ฟิ้วๆๆ!”
คนเ่าั้ที่พยายามควบคุมตัวเองอย่างสุดความสามารถ รวมถึงเนี่ยเทียนเองด้วยต่างก็ไร้เรี่ยวแรงต้านทาน ถูกกระชากเข้าไปในประตู์ทีละคน
-----
