เฝิงเจี้ยนเหวินตระหนักว่าตัวเองพูดไม่เข้าหูไปเสียแล้ว คงต้องโทษที่เมื่อครู่เขาดีใจเกินไปหน่อย ยั้งปากไม่อยู่เลยพูดโพล่งไม่คิด เขาหัวเราะจืดเจื่อนสองคำรบ สมองอันชาญฉลาดที่เคยมีตอนอยู่กองทัพพลันใช้การไม่ได้ อ้ำๆ อึ้ง ๆ ไม่รู้ควรแก้ตัวอย่างไรดี    ...