ซุนเตอหนี่นิ่งไป น้ำตาคลอเบ้าแต่ก็พยักหน้าเบา ๆ นางไม่อาจห้ามเขาได้…แต่จะเฝ้ารอเฝ้ารอใครคนหนึ่งที่แม้หัวใจจะบอบช้ำ…ก็ยังเลือกเดินในหนทางแห่งความถูกต้องเสมอซุนเตอหนี่นิ่งไป น้ำตาคลอเบ้า มือบางที่ยังกำแขนเสื้อของเขาสั่นไหวเล็กน้อยเสวี่ยเตออ๋องสบตานางอย...