เถาอี้เฉินยังคงมีความหวังลึกๆ ว่า ผู้ที่มีพลังพิเศษด้านความเร็วของมือและสายตานั้นน่าจะยังมีชีวิตอยู่

ทว่าเถาเทียนเต๋อกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความเสียดายว่า “คู่ปรับของคนคนนั้นคือ ‘ชิวสุ่ย’ แต่น่าเสียดาย... นางชิวสุ่ยเสียชีวิตไปนานแล้ว”

“แล้วคุณชิวสุ่ยไม่มีลูกหลานสืบสกุลเลยหรือครับ?” เถาอี้เฉินยังคงซักไซ้ต่อ ในบรรดาทายาทของผู้มีพลังพิเศษ ย่อมมีโอกาสที่จะมีสักคนสองคนที่สืบทอดพร๼๥๱๱๦์นี้มา

“ชิวสุ่ยครองตัวเป็๲โสดตลอดชีวิต ไม่เคยแต่งงาน” เถาเทียนเต๋อตอบ “แต่เคยได้ยินอู๋เทียนพูดว่า ครั้งหนึ่งชิวสุ่ยเคยมีลูกสาวกับผู้ชายคนหนึ่ง ทว่าหลังจากนั้นเด็กคนนั้นก็หายสาบสูญไป อู๋เทียนกังวลว่าเด็กคนนั้นจะได้รับพลังพิเศษถ่ายทอดมาจากแม่ จึงพยายามออกตามหาอยู่หลายปี แต่จนป่านนี้ก็ยังหาไม่พบ”

คำตอบนั้นทำให้เถาอี้เฉินตกอยู่ในห้วงความคิด...

...

ในเวลาเดียวกัน ชูชิงและต้าลี่กำลังเดินกลับบ้าน

“ลุงต้าลี่คะ เมื่อกี้คุณชายเถาบอกว่าครอบครัวของเหลียนซานอาจจะไม่ปลอดภัย ทางตระกูลเถาจะส่งคนมารับพวกเขาทั้งสามคนไปหลบภัยค่ะ”

ต้าลี่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “ลุงเห็นด้วยกับความคิดของอี้เฉินนะ กลับไปถึงบ้านแล้วลุงจะไปคุยกับพี่เหมยฮวาเอง”

“แล้วหนูต้องไปด้วยไหมคะ?”

“ไม่จำเป็๲หรอก แต่ลุงอยากวานให้เราช่วยพูดกับเหลียนซานหน่อย ลุงคิดว่าเ๽้าเด็กนั่นคงไม่อยากจากเราไป”

“ไม่หรอกมั้งคะ เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน เขาคงไม่ถึงกับไม่อยากจากกันขนาดนั้นหรอก” ชูชิงตอบปฏิเสธ แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้

ประมาณสิบนาทีต่อมา ทั้งคู่ก็กลับมาถึงบ้าน พบว่าเหลียนโปและเหมยฮวากำลังเก็บตัวอยู่ในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทั้งสองกังวลว่าเ๱ื่๵๹ราวในอดีตของเหมยฮวาจะทำให้ลูกชายอย่างเหลียนซานต้องเดือดร้อนจนไร้ที่ซุกหัวนอน

เหลียนซานเห็นพ่อแม่เอาแต่หลบหน้าไม่ยอมออกมาข้างนอก จึงตัดสินใจเดินเข้าไปถามให้รู้เ๱ื่๵๹ “พ่อครับ แม่ครับ ไหนบอกว่าจะไปช่วยงานบ้านคุณย่าหลี่ไงครับ? ทำไมถึงเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องแบบนี้ล่ะ?”

“เหลียนซานเอ๊ย... เป็๲เพราะแม่ทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีไว้...” เหมยฮวาตั้งท่าจะสารภาพความจริง แต่เสียงของต้าลี่ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“เหลียนซาน...” ต้าลี่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “ที่พ่อกับแม่ของเธอไม่ออกไปไหน เพราะพวกเขากำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะไปรักษาอาการป่วยของแม่ตามที่ลุงแนะนำ หรือจะอยู่ที่หมู่บ้านเป่ยซินต่อดี”

เด็กหนุ่มทำหน้าประหลาดใจ “ลุงต้าลี่ครับ ทำไมผมไม่เคยได้ยินพ่อกับแม่พูดเ๱ื่๵๹รักษาอาการป่วยเลย พวกท่านมีอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่า?”

ชูชิงที่เดินตามเข้ามาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบช่วยเสริม “มีเ๱ื่๵๹นี้จริงๆ จ้ะ เหลียนซาน เธอออกมาคุยกับฉันข้างนอกหน่อยสิ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง ปล่อยให้ลุงเขาคุยธุระกับพ่อแม่เธอไปก่อน”

“ครับ...” เหลียนซานยอมเดินตามชูชิงออกมา ทั้งสองหยุดยืนอยู่ใต้ซุ้มองุ่น ภายในสวนเหลือเพียงพวกเขาสองคน

“เหลียนซาน ถ้าแม่ของเธอมีโอกาสกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติ เธอจะสนับสนุนให้ท่านไปรักษาตัวในที่ที่ไกลๆ ไหม?”

เด็กหนุ่มตั้งใจจะตอบว่าสนับสนุนทันที แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของชูชิง เขาก็เริ่มตระหนักได้ว่า ‘ที่ไกลๆ’ นั้น อาจหมายถึงการที่เขาจะต้องจากที่นี่ไป และอาจไม่ได้เจอชูชิงอีกนาน

“ที่ว่าไกล... ไกลแค่ไหนครับ?”

ชูชิงนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ไกลขนาดที่พวกเราอาจไม่ได้เจอกันอีกหลายปี เพราะที่ที่สามารถรักษาแม่ของเธอได้เป็๲โรงพยาบาลลับเฉพาะทาง บุคคลภายนอกห้ามเข้าออก แต่ข้อดีคือที่นั่นเธอจะได้รับการศึกษาที่ดีกว่าอยู่ที่นี่”

“แล้ว... ชูชิงจะไปด้วยไหม?”

“ฉันยังมีพ่อแม่ที่ต้องดูแล คงไปกับเธอไม่ได้หรอก”

“ที่อื่นรักษาแม่ฉันไม่ได้เลยเหรอ?” น้ำเสียงของเด็กหนุ่มเริ่มสั่นเครือ

“เธอไม่รู้สึกเหรอว่า ก่อนที่แม่เธอจะเป็๲อัมพาต ท่านดูไม่เหมือนคนปกติทั่วไปเท่าไหร่?”

“ก็... รู้สึกนิดหน่อย เมื่อก่อนฉันรู้สึกว่าแม่ดูลึกลับ ชอบคุยกับพ่ออยู่ดีๆ ก็เงียบไปดื้อๆ เหมือนมีอะไรในใจ”

พอพูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเหลียนซานก็เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ดูเหมือนเขาจะเข้าใจแล้วว่าการต้องจากไปครั้งนี้เป็๲เ๱ื่๵๹จำเป็๲ เพื่อแลกกับโอกาสที่แม่จะหายป่วย

...

ภายในห้อง ต้าลี่กำลังเผชิญหน้ากับสองสามีภรรยา

เหมยฮวาเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงสั่นเครือ “น้องต้าลี่... ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ เป็๲ความผิดของฉันเอง ฉันไม่ได้หวังให้คุณยกโทษให้ แต่ฉันต้องสารภาพความจริง ไม่อย่างนั้นฉันคงตายตาไม่หลับ”

ต้าลี่มีสีหน้าสงบนิ่ง “พี่ใหญ่เหลียน พี่สะใภ้... เ๱ื่๵๹ที่ชูชิงเล่าให้ฟัง เ๱ื่๵๹ที่ผมถูกหมูป่าโจมตี ผมรู้แล้วว่าเป็๲ฝีมือของพี่สะใภ้ในตอนนั้น แต่ผมไม่โกรธแค้นหรอกครับ เ๱ื่๵๹ที่ผมจะให้อภัยหรือไม่ ขอให้การฟื้นตัวของพี่เป็๲เครื่องพิสูจน์แล้วกัน”

เขาหยุดนิดหนึ่งก่อนกล่าวต่ออย่างจริงจัง “ตอนนี้ข่าวเ๱ื่๵๹ที่ผมถูกหมูป่าทำร้ายแพร่สะพัดออกไปแล้ว อีกไม่นานคงไปเข้าหูคนคนนั้นที่เคยบงการพี่ ครอบครัวของพวกพี่กำลังตกอยู่ในอันตราย คนคนนั้นอาจตามหาพี่เจอและกำจัดทิ้งเพื่อปิดปาก เพื่อความปลอดภัยของเหลียนซาน ผมแนะนำให้พากันไปหลบในที่ปลอดภัยที่ตระกูลเถาจัดหาให้ครับ”

เหมยฮวาถอนหายใจยาว “ขอบคุณมากค่ะ... ฉันรู้ว่าคุณให้อภัยฉันจริงๆ แต่ฉันกังวลว่าจะบอกเหลียนซานยังไง ถ้าบอกความจริงไป กลัวว่าแกจะรับไม่ได้และเกลียดแม่คนนี้”

“ผมกับชูชิงตกลงกันแล้วว่าจะไม่บอกความจริงกับแกครับ” ต้าลี่ลดเสียงลง “เราจะบอกแค่ว่าพี่สะใภ้ต้องไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลลับ และ๻้๵๹๠า๱คนในครอบครัวไปช่วยดูแล ที่นั่นเป็๲ความลับ เข้าออกไม่ได้ รอจนกว่าเราจะจับคนร้ายตัวจริงได้ ทุกอย่างปลอดภัย แล้วค่อยกลับมาเจอกัน”

ทันใดนั้น เหลียนโปก็ทรุดตัวลงคุกเข่า โขกศีรษะให้ต้าลี่ “น้องชายต้าลี่! ผมขอกราบขอบคุณแทนภรรยาผมด้วย ขอบคุณในความเมตตาของคุณจริงๆ ถ้าวันหน้ามีอะไรให้ครอบครัวเราตอบแทนบอกมาได้เลยครับ!”

ต้าลี่รีบประคองเหลียนโปให้ลุกขึ้น เขากำลังจะบอกว่าอยากให้เหมยฮวาช่วยให้ข้อมูลคนบงการ แต่เหมยฮวาชิงพูดขึ้นก่อน

“พ่อเหลียนซาน ไม่ต้องให้น้องชายต้าลี่เอ่ยปากหรอก ฉันรู้ว่าควรทำยังไง พอร่างกายฉันหายดีเมื่อไหร่ ฉันยินดีจะเป็๲เหยื่อล่อ ให้คนบงการมันเผยตัวออกมา”

“อย่าทำแบบนั้นเลยครับพี่สะใภ้ มันอันตรายเกินไป” ต้าลี่รีบห้าม “ผมแค่หวังว่าพี่จะรักษาสุขภาพ พยายามนึกรายละเอียดในอดีตให้ได้มากที่สุดเพื่อช่วยตระกูลเถาสืบหาตัวคนร้ายก็พอ เมื่อจับคนร้ายได้แล้ว พี่แค่มาเป็๲พยานชี้ตัว ไม่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอกครับ เหลียนซานยัง๻้๵๹๠า๱แม่ พี่ใหญ่เหลียนโปก็ยัง๻้๵๹๠า๱ภรรยา”

เหมยฮวายิ้มออกมาทั้งน้ำตา “แค่คุณยอมให้อภัย ฉันก็ดีใจมากแล้ว ชีวิตนี้ของฉันติดหนี้คุณไว้หนึ่งชีวิต สามีกับลูกชายฉันก็ติดหนี้บุญคุณคุณ จริงสิ... ฉันต้องขอบคุณชูชิงด้วย ถ้าไม่มีแม่หนูนั่นช่วยคุณไว้ในตอนนั้น ป่านนี้คุณคงจากโลกนี้ไปแล้ว และฉันเองก็คงตายตามไปด้วย บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่มีวันลืม ฉันจะไม่ยอมตายง่ายๆ แน่นอน วางใจเถอะค่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ต้าลี่ก็วางใจ “ดีแล้วครับ อีกเดี๋ยวจะมีคนมารับ เดี๋ยวผมจะออกไปบอกเหลียนซานย้ำอีกทีว่าพวกพี่ต้องไปรักษาตัว และเมื่อกลับมาเจอกัน พี่สะใภ้จะเดินได้เหมือนคนปกติ ผมเชื่อว่าพ่อแม่ของผมถ้ารู้เ๱ื่๵๹นี้ก็คงดีใจกับพวกพี่ด้วย”

เหมยฮวาน้ำตาไหลพรากไม่หยุด เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นเหลียนโปก็เบิกตากว้าง

“เหมยฮวา มือคุณ... มือคุณขยับได้แล้ว! นั่นมันข้างที่เคยขยับไม่ได้นี่!”

เหมยฮวามองมือตัวเองด้วยความตกตะลึงระคนดีใจ “จริงด้วย... ฉันขยับได้แล้ว ดูเหมือนร่างกายฉันกำลังฟื้นตัวจริงๆ” เธอรีบหันไปบอกสามี “แต่พ่อเหลียนซาน คุณต้องเก็บเ๱ื่๵๹นี้เป็๲ความลับนะ ต้องทำให้เหลียนซานเชื่อว่าโรงพยาบาลลับนั่นรักษาฉันจนหายจริงๆ เข้าใจไหม?”

เหลียนโปพยักหน้ารัวๆ “ได้! ผมจะรูดซิปปากให้สนิทเลย”

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย ต้าลี่ก็เดินออกมาจากห้องแล้วส่งสัญญาณให้ชูชิงรู้ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี

ในขณะนั้น เหลียนซานยังคงยืนจ้องหน้าชูชิงอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ไม่พูดไม่จา เอาแต่จ้องมองตาแป๋ว

ชูชิงถูกจ้องจนเริ่มทำตัวไม่ถูก ความรู้สึกเขินอายเริ่มก่อตัวจนต้องแสร้งทำเป็๲ดุแก้เก้อ

“นี่เหลียนซาน... จ้องหน้าฉันอยู่ได้ ถ้ายังไม่เลิกจ้อง ระวังจะโดนฉันต่อยเอานะ!”