“องค์.. คุณหนู เหตุใดจึงเป็๞เช่นนี้เล่าเ๯้าคะ ท่านอาการกำเริบหรือ บ่าวเตือนแล้วท่านก็ไม่ยอมฟัง อากาศร้อนถึงเพียงนี้กลับหนีออกมาเที่ยวเล่น ดูสิ หน้าตาซีดเซียวหมดแล้ว!”

“เ๽้าอย่าพูดมากได้หรือไม่ ยิ่งได้ยินเสียงเ๽้าข้ายิ่งเวียนหัวหนักกว่าเดิม”

สาวน้อยนางนั้นเอ่ยอย่างอ่อนแรง ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น เดิมทีคิดจะออกมาเที่ยวเล่นนอกวังหลวงเสียหน่อย แต่ใครจะคาดคิดว่าสุขภาพของนางจะอ่อนแอถึงเพียงนี้

เซี่ยเหยายิ่งคิดก็ยิ่งน้อยเนื้อต่ำใจในสุขภาพของตนเอง นางอยากเป็๲เหมือนหญิงสาวคนอื่นๆ ได้เที่ยวเล่น ได้ทำตามใจตน ไม่ใช่เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในวังหลวง ใช้ชีวิตด้วยการดื่มยาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ครานี้อุตส่าห์แอบหนีเสด็จแม่ออกมาจากวังหลวงได้แล้วแท้ๆ แต่กลับมาเป็๲ลมเป็๲แล้งเสียได้

ยิ่งคิดมากภายในปั่นป่วนอาการก็ยิ่งแย่ลง ไม่นานเซี่ยเหยาก็หมดสติไปในทันที สาวใช้นางนั้นกรีดร้องทั้งน้ำตา จวีจื่อหลิงที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบบอกกับสาวใช้นางนั้นอย่างรวดเร็ว

“เร็วเข้า รีบประคองนางขึ้นมาขี่หลังข้า ข้าจะพานางไปส่งโรงหมอเอง”

สาวใช้น้อยพยักหน้ามือไม้สั่นก่อนจะรีบทำตามที่จวีจื่อหลิงบอกอย่างรวดเร็ว จวีจื่อหลิงสาวเท้าวิ่งอย่างรีบร้อนจนกระทั่งมาถึงโรงหมอ โชคดีที่แถวนี้มีโรงหมออยู่ใกล้ๆ พอดี เพราะได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ทำให้อาการของเซี่ยเหยาดีขึ้นมาก เมื่อนางลืมตาขึ้นมาก็พบว่าอาการเวียนหัวก่อนหน้านี้ได้หายไปหมดแล้ว หญิงสาวจึงหันมามองจวีจื่อหลิงก่อนจะส่งยิ้มแทนคำขอบคุณให้

“เป็๲เ๽้าที่ช่วยข้าสินะ ขอบใจมาก”

"ไม่เป็๞อันใด เ๹ื่๪๫เล็กน้อย ชีวิตคนย่อมสำคัญกว่า อาจเพราะอากาศร้อนเ๯้าจึงเป็๞ลม เ๯้าหิวหรือไม่ ข้าจะไปหาของมาให้กิน"

“ไม่ล่ะ ข้ายังไม่หิว ว่าแต่สาวใช้ของข้าเล่า นางอยู่ที่ใดหรือ?”

เซี่ยเหยาที่มองไม่เห็นนางกำนัลข้างกายก็สอบถามจวีจื่อหลิงด้วยความร้อนใจ จวีจื่อหลิงมองไปโดยรอบก่อนจะหันกลับมากล่าว

“เอ๋ ข้าเองก็ไม่ทันมองว่านางไปที่ใด เ๽้าไม่ต้องกังวล บางทีนางอาจจะไปแจ้งคนที่บ้านเ๽้าก็เป็๲ได้ เ๽้าวางใจ มีข้าอยู่ ข้าจะดูแลเ๽้าเอง ไม่ต้องกังวลไป”

เซี่ยเหยาที่ได้ยินก็รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด นางไม่มีสหายสนิทเพราะต้องรักษาตัวอยู่แต่ในวังหลวงจึงไม่ได้คบหากับผู้ใด คุณหนูพวกนั้นแม้ต่อหน้าจะทำดีกับนาง แต่ลับหลังกลับพากันซุบซิบว่านางเป็๞พวกขี้โรค มีดวงชะตาอัปมงคล นางจึงไม่อยากจะคบหาด้วย

จวีจื่อหลิงเทชาร้อนใส่ถ้วยและส่งให้เซี่ยเหยาดื่มช้าๆ เซี่ยเหยาเพิ่งจะดื่มชาไปได้ไม่เท่าไหร่ ก็มีเสียงของบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"เหยาเอ๋อร์ ข้าบอกเ๯้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าออกมาเที่ยวเล่นเพียงลำพัง สมองเ๯้าไม่จดไม่จำหรือไรกัน? หากสาวใช้ของเ๯้าไม่ไปแจ้งข้าที่จวน ข้าคงไม่รู้ว่าเ๯้าแอบหนีออกมาเที่ยวจนอาการป่วยกำเริบ!"

จวีจื่อหลิงที่ได้ยินก็หันไปมองยังต้นตอของเสียง จึงได้สบประสานสายตาเข้ากับชายหนุ่มผู้หนึ่ง หน้าตาของเขาแม้หล่อเหลาแต่กลับแฝงเอาไว้ด้วยความเกียจคร้านไม่เอาไหน เสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ก็ไม่ใคร่จะเรียบร้อยเท่าใดนัก ซ้ำร้ายบนกายเขายังมีกลิ่นสุราคละคลุ้งจนน่าปวดหัว

"พี่สาม"

เซี่ยเหยาที่เห็นว่าเซี่ยหลิงมาหาก็ทำหน้าไม่ถูก ความสัมพันธ์ของนางและพี่สามไม่สนิทแต่ไม่ห่างเหิน บางครั้งพี่สามก็ดีกับนาง บางทีเขาก็อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ แม้นางจะได้ชื่อว่าเป็๲น้องสาวแท้ๆ แต่กลับคาดเดาความคิดและจิตใจของเขาไม่ออก

เซี่ยหลิงจ้องมองน้องสาวของตนเองแวบหนึ่ง ในใจทั้งโมโหทั้งเป็๞ห่วง แม้ปากจะบอกว่าไม่อยากสนใจเซี่ยเหยา และยังชอบกล่าววาจาเหน็บแนมว่ามารดารักน้องสาวมากกว่า แต่เมื่อได้ทราบว่าเซี่ยเหยาเกิดเ๹ื่๪๫ เขาเองก็ไม่อาจวางใจได้เช่นเดียวกัน

"เ๽้าออกมาเช่นนี้คนที่บ้านรู้หรือไม่?”

เขาใช้ถ้อยคำหลบเลี่ยงเพราะไม่อยากให้คนนอกรู้ถึงสถานะของน้องสาว ซึ่งเซี่ยเหยาเองก็เข้าใจเ๹ื่๪๫นี้ดีจึงยอมตามน้ำไปกับพี่ชายตน ก่อนหน้านี้ตอนเดินเข้ามาในโรงหมอเซี่ยหลิงได้สั่งให้ทุกคนที่ติดตามมาปิดปากเงียบให้หมด ไม่เว้นแม้กระทั่งท่านหมอในโรงหมอ โชคดีที่ยามนี้ในโรงหมอไม่มีคนไข้คนอื่นๆ เ๹ื่๪๫ราวจึงไม่ยุ่งยากมากไปกว่าเดิม

เซี่ยเหยาก้มหน้างุดพลางส่ายหน้าไปมาอย่างสำนึกผิด

"ดีนัก เดี๋ยวนี้เ๯้าเก่งนักนะ ป่วยจนแทบลุกไม่ขึ้นยังเสนอหน้าออกมาเที่ยวเล่น เ๯้าอยากให้ท่านแม่โมโหตายหรือ!"

เซี่ยเหยาไม่กล้าโต้เถียงแม้เพียงครึ่งคำ ส่วนเซี่ยหลิงก็มองน้องสาวตนอย่างไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก

"พี่สาม ข้าผิดไปแล้ว"

"ช่างเถอะ ข้าคร้านจะด่าเ๽้าแล้ว ข้าจะให้คนส่งเ๽้ากลับบ้าน ครานี้เ๽้าทำผิด กลับไปก็รอรับคำตำหนิจากท่านแม่ได้เลย"

“เ๯้าค่ะ”

จวีจื่อหลิงมองสองคนนั้นสนทนากันด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความสงสัย เพียงฟังบทสนทนาคร่าวๆ นางก็พอเดาได้ว่าสองคนนี้เป็๲พี่น้องกันไม่ผิดแน่ แต่พี่ชายผู้นี้ออกจะมีนิสัยดิบเถื่อนไปเสียหน่อย น้องสาวเพิ่งหายดีไม่ปลอบใจก็แล้วไปเถอะ นี่ยังจะหาเ๱ื่๵๹ด่าอีก ช่างเหลือเกินจริงเชียว

เมื่อเป็๞เช่นนั้นเซี่ยเหยาก็ให้นางกำนัลมาช่วยประคองตนลงจากเตียง ก่อนกลับยังหันมาเอ่ยขอบคุณจวีจื่อหลิงอีกครั้ง

"ขอบคุณเ๽้ามากที่ช่วยข้า ข้าจะต้องหาโอกาสตอบแทนเ๽้าอย่างแน่นอน"

"ไม่เป็๞อันใด ข้าเพียงอยากช่วยคนเท่านั้น ไม่หวังผลตอบแทนหรอก ต่อไปเ๯้าก็ต้องดูแลตนเองให้ดีเล่า”

เซี่ยเหยาพยักหน้า ก่อนจะยื่นมือของตนมาจับมือของจวีจื่อหลิงเอาไว้

"ข้าชื่ออาเหยา เ๯้าเล่าชื่ออะไร ข้ารู้สึกถูกชะตากับเ๯้ามาก ต่อไปพวกเรามาเป็๞สหายกันเถอะ ว่าแต่บ้านเ๯้าอยู่ที่ใดหรือ คราวหน้าข้าจะได้หาโอกาสไปขอบคุณถึงบ้าน"

เซี่ยเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น จวีจื่อหลิงเองก็ไม่ปฏิเสธ การผูกมิตรย่อมดีกว่าการสร้างศัตรู ที่สำคัญสาวน้อยนางนี้ก็น่าคบหาเป็๲อย่างยิ่ง นางจึงตกลงใจอยากคบหาด้วย แต่จวีจื่อหลิงยังไม่ได้บอกสถานะที่แท้จริงออกไปเพราะยังรู้จักกันได้ไม่นาน

"ข้าชื่อจือจือ บ้านข้าอยู่ที่ร้านค้าเล็กๆ ไม่ไกลจากโรงหมอแห่งนี้เท่าใดนัก ไว้คราวหน้าได้พบกับอีก เ๯้าก็ไปหาข้าได้"

จวีจื่อหลิงบอกพร้อมรอยยิ้ม นางไม่ได้คิดจะโกหกสหายใหม่ เพราะอีกไม่นานเมื่อหย่ากับฉินเสวียนแล้วนางก็จะย้ายไปอยู่ที่ร้านค้าแห่งนั้นจริงๆ

เซี่ยเหยาเมื่อได้ฟังแววตาก็ทอประกายเจิดจ้า

“ได้เลย ไว้พบกันใหม่นะจือจือ ขอบคุณเ๽้าอีกครั้งที่ช่วยข้าวันนี้ หากไม่ได้พบเ๽้า ข้าไม่รู้เลยว่าตนเองจะเป็๲เช่นไร”

“อืม ไม่เป็๞ไร เ๯้ารีบกลับไปพักเถอะ อย่าลืมว่าต้องดูแลสุขภาพให้ดี”