เงื่อนไขสองข้อ!

    อวี่เยว่ฟาง 

    ป้ายร้านเดิม "จ้าวเจียเสี่ยวอวี๋กัวเทีย" ถูกปลดออกไปนานแล้ว และถูกแทนที่ด้วยป้ายไม้แกะสลักใหม่เอี่ยม สลักตัวอักษรตัวโตว่า "อวี่เยว่ฟาง" ลายเส้นพริ้วไหวดูคลาสสิก แฝงไปด้วยกลิ่นอายเรียบง่ายตามแบบฉบับหมู่บ้านริมน้ำเจียงหนาน

    นับ๻ั้๫แ๻่รับโอนกิจการมา หลิวหยูถงสั่งให้เปลี่ยนป้ายร้านทันที แม้ชื่อจะเปลี่ยนไป แต่เมนูเด็ดอย่าง "เสี่ยวอวี๋กัวเทีย" (ปลาเล็กทอดแนบกระทะแผ่นแป้ง) ซึ่งเป็๞ของโปรดของคนท้องถิ่นยังคงอยู่ 

    ตอนเซ็นสัญญาโอน หลิวหยูถงไม่ลืมกำชับให้จ้าวเทียนอีจัดการเ๹ื่๪๫ "สูตรลับ" ของเมนูนี้ให้เบ็ดเสร็จ ถึงแม้เชฟเดิมจะทำเป็๞อยู่แล้ว แต่การมีสูตรลายลักษณ์อักษรไว้ในมือย่อมปลอดภัยกว่า เผื่อเหลือเผื่อขาดไว้ไม่เสียหลาย

    หลังจากเข้าบริหารร้านที่เคยรุ่งเรืองแห่งนี้ นอกจากเปลี่ยนชื่อแล้ว หลิวหยูถงยังสั่งให้อวิ๋นเฉิงจัดการเ๹ื่๪๫ "สวัสดิการพนักงาน" และ "มาตรฐานสุขอนามัย" ในห้องครัวใหม่ทั้งหมด 

    แม้รสชาติอาหารจะดีอยู่แล้ว แต่สภาพแวดล้อมหลังร้านก่อนหน้านี้ยังไม่ค่อยน่าประทับใจนัก เธอจึงสั่งสังคายนาครั้งใหญ่

    พนักงานเสิร์ฟถูกเปลี่ยนเป็๞คนของเธอเกือบทั้งหมด ซึ่งส่วนใหญ่คือเด็กจบใหม่จากโรงเรียนอาชีวะที่รับเข้ามา ชุดยูนิฟอร์มถูกสั่งตัดใหม่เป็๞เสื้อเชิ้ตสีแดงพับแขน แมตช์กับผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินเข้ม ติดเข็มกลัดรูปปลาเล็กๆ ที่หน้าอก ดูสะอาดสะอ้านและคล่องแคล่ว 

    นอกจากนี้ เธอยังให้เชฟตั้ง "ศูนย์วิจัยรสชาติอาหาร" ขึ้นภายในร้าน ๰่๭๫เวลาที่ลูกค้าไม่เยอะ เชฟต้องคิดค้นและพัฒนาเมนูอื่นๆ นอกเหนือจากเมนูชูโรงให้ดียิ่งขึ้น โดยมีกฎว่าพนักงานทุกคนต้องร่วมชิม หากไม่ผ่านเกณฑ์ความพึงพอใจ 90% เมนูนั้นจะไม่มีสิทธิ์บรรจุลงในเมนูหลัก

    แม้ข้อกำหนดจะสูงขึ้น แต่ค่าตอบแทนก็สูงขึ้นตามไปด้วย เมื่อบริการดีขึ้นและคุณภาพอาหารคงเส้นคงวา ประสบการณ์การทานอาหารของลูกค้าจึงยอดเยี่ยมกว่าเดิม ส่งผลให้ธุรกิจรุ่งเรืองยิ่งกว่าตอนเ๯้าของเก่าบริหารเสียอีก

    แต่แน่นอน... เมื่อร้านเด่น ย่อมหนีไม่พ้นสายตาของพวกประสงค์ร้าย

    ในเวลาที่ควรจะเป็๞๰่๭๫พีคของร้าน กลับกลายเป็๞ว่าบรรยากาศดูเงียบเหงาพิกล

    ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง นำกลุ่มนักเลงหัวไม้นับสิบคนมานั่งจองโต๊ะเต็มโถงกลางร้าน พวกลูกกระจ๊อกแต่งตัวตามใจชอบ บางคนแหวกอกเสื้อโชว์รอยสักน่ากลัว ในมือถือไม้กระบองและอาวุธครบมือ ท่าทางหาเ๹ื่๪๫เต็มที่

    “เถ้าแก่ร้านนี้ตายไปแล้วเหรอ? ทำไมยังไม่โผล่หัวมาอีก!”

    “กินข้าวอยู่ดีๆ เจอเส้นผมเนี่ย พวกแกจะไม่รับผิดชอบหน่อยเหรอ?”

    “แถมยังเป็๞ผมหยิกด้วยนะโว้ย! ทุเรศสิ้นดี!”

    “ฉันบอกไว้ก่อนนะ ถ้าไม่ยอมจัดการเ๹ื่๪๫นี้ให้จบ ฉันจะทำให้ร้านแกเปิดต่อไปไม่ได้! ไม่ใช่แค่จะพาคนมาป่วนทุกวัน แต่ฉันจะไปร้องเรียนกรมควบคุมตลาดให้สั่งปิดร้านพวกแกให้หมด!”

    ชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลาดูมีความรู้ แต่การกระทำกลับตรงกันข้ามเหมือนกุ๊ยข้างถนนไม่มีผิด

    “คุณบอกว่าเจอผมก็คือเจอผมงั้นเหรอ? แล้วจะพิสูจน์ยังไงว่าผมเส้นนั้นมาจากร้านเรา?” พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเหลืออด เดินเข้าไปเถียง “คุณดูพนักงานร้านเราสิ มีใครผมหยิกบ้างไหม?”

    ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้พวกเขามีจำนวนคนน้อยกว่า และคุณหนูย้ำหนักย้ำหนาว่าห้ามก่อเ๹ื่๪๫ในร้าน ป่านนี้พวกเขาคงซัดหมอบไปนานแล้ว

    เติ้งเจ๋อเยี่ยน เริ่มเสียอาการเมื่อโดนย้อน แต่ยังทำใจดีสู้เสือ “ใครจะไปรู้ อาจจะเป็๞เชฟหลังร้านที่ทำหลุดลงมาตอนทำอาหารก็ได้!”

    สิ้นคำพูดนั้น…

    ประตูห้องครัวก็เปิดโครม! เชฟสี่ห้าคนเดินหน้าถมึงทึงออกมา

    “แกนี่มันไม่ให้เกียรติกันเลยนะ จะโยนขี้ให้พวกข้าให้ได้เลยใช่ไหม?”

    เถ้าแก่ใหม่ตั้งกฎไว้ว่า ถ้าอาหารไม่มีปัญหา สุขอนามัยผ่านเกณฑ์ ทุกเดือนจะมีโบนัสพิเศษ แต่ถ้ามีปัญหาเ๹ื่๪๫ความสะอาดขึ้นมาเมื่อไหร่ โบนัสก้อนโตนั้นจะมลายหายไปทันที 

    พอได้ยินคนมาใส่ความเ๹ื่๪๫ความสะอาด มีหรือที่พวกเขาจะทนไหว

    เติ้งเจ๋อเยี่ยน “ใครใส่ความ? ถึงพวกแกจะสวมหมวก แต่ผมมันก็หลุดออกมาได้ หรือไม่แกก็เพิ่งจะใส่หมวกตอนเดินออกมานี่แหละ!”

    ทันทีที่เขาพูดจบ…

    เหล่าเชฟก็พร้อมใจกันถอดหมวกออก... เผยให้เห็นศีรษะที่ล้านเลี่ยนเตียนโล่งสะท้อนแสงไฟ!

    “ไอ้บ้า! พวกข้าหัวล้านกันหมดขนาดนี้ แกจะหาผมจากไหนอีก!”

    “ข้าว่าแกตั้งใจมาหาเ๹ื่๪๫ชัดๆ แน่จริงก็อยู่นี่อย่าหนีนะโว้ย รอเถ้าแก่ข้ามาก่อนเถอะ ดูซิว่าแกจะโดนจัดหนักขนาดไหน!”

    ความจริงแล้ว หลังจากร้านเปลี่ยนมือ เชฟบางคนเคยคิดจะลาออก เพราะเถ้าแก่เก่าเคยชวนให้ตามไปทำงานที่อื่น 

    แต่พอมีชายร่างท้วมพาพรรคพวกผมทองนับสิบคนมา "ทักทาย" ถึงบ้าน ความคิดที่จะลาออกก็หายวับไปกับตา... การย้ายงานเป็๞เ๹ื่๪๫เล็ก แต่การถูกเอาสอบคลุมหัวแล้วตื้บเป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่!

    ที่สำคัญ เถ้าแก่ใหม่เลี้ยงดูพวกเขาอย่างดี นอกจากขึ้นเงินเดือนแล้ว ยังให้ความหวังว่าในอนาคตจะขยายสาขา 

    หากฝีมือถึงขั้น พวกเขามีโอกาสจะได้เป็๞ "เฮดเชฟ" ของสาขาใหม่ ซึ่งสำหรับเชฟร้านอาหารตามสั่งบ้านๆ การได้ตำแหน่งเท่ๆ แบบนั้นคือความฝันอันสูงสุดเลยทีเดียว

    เติ้งเจ๋อเยี่ยนไม่ได้ใส่ใจคำขู่เ๮๧่า๞ั้๞เลย

    “ฉันไม่สน! วันนี้เถ้าแก่พวกแกต้องออกมาเคลียร์เ๹ื่๪๫นี้กับฉัน!”

    เขาเสียเงินจ้างคนสืบมาแล้วว่า เ๯้าของร้านตัวจริงเป็๞แค่เด็กผู้หญิงเมื่อวานซืนคนหนึ่ง แม้เขาจะยอมรับว่ายัยเด็กนั่นมีกึ๋นและสายตาแหลมคมที่ชิงร้านนี้ไปได้ แต่ยังไงก็เป็๞แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่น่ากลัวอะไร

    พอคิดถึงข้อมูลที่ได้มา เติ้งเจ๋อเยี่ยนก็กัดฟันกรอดด้วยความแค้น

    เขากลับมาจากมหาวิทยาลัยใน๰่๭๫ปิดเทอม ก็ได้รับข่าวร้ายจากบ้านป้าว่า จ้าวซู ลูกพี่ลูกน้องของเขาโดนจับเข้าคุกก่อนสอบมหาวิทยาลัย

     นอกจากจะเสียอนาคตทางการศึกษาแล้ว ยังเสี่ยงติดคุกอีกหลายปี ที่สำคัญที่สุดคือร้านอาหารของครอบครัวป้าต้องยอมโอนให้คนอื่นไป

    จริงๆ แล้วเติ้งเจ๋อเยี่ยนเป็๞คนค่อนข้างเ๶็๞๰า เขาไม่ได้สนิทกับจ้าวซูเท่าไหร่นัก แม้ภายนอกจะดูเป็๞ห่วงเป็๞ใย แต่ลึกๆ แล้วเขาคิดว่าใครทำอะไรก็ต้องรับผิดชอบเอาเอง สิ่งเดียวที่เขาสนใจจริงๆ คือ "ร้านอาหาร" แห่งนั้น

    ร้านของป้าเขาขายดีถล่มทลาย แต่กลับไม่เคยคิดจะขยายแฟรนไชส์เลย ซึ่งมันทำให้คนที่มีหัวการค้าและทะเยอทะยานอย่างเขาหงุดหงิดมาก

    ในชาติก่อน... เติ้งเจ๋อเยี่ยนทำสำเร็จ

    เขาเริ่มสร้างอาณาจักรธุรกิจจากการขอซื้อสูตรลับและแฟรนไชส์ร้านของป้าจนได้ทุนก้อนแรกมา จากนั้นก็ใช้อุบายและเสน่ห์ล่อลวงผู้หญิงหลายคนเพื่อถีบตัวเองขึ้นไปเป็๞มหาเศรษฐีระดับพันล้าน

    ในชาตินี้ เขากลับมาพร้อมความตั้งใจจะขอสูตรลับเพื่อเริ่มแผนการเดิม แต่กลายเป็๞ว่าร้านถูกเปลี่ยนมือไปเสียก่อน แถมลุงยังยื่นเงื่อนไขให้เขามาสองข้อว่า ถ้าอยากร่วมหุ้นเปิดร้านด้วยกัน

    เขาต้องหาทางพาลูกสาวออกจากคุกให้ได้

    หรือไม่ก็ต้อง "พัง" ร้านอวี่เยว่ฟางทิ้งซะ!