คำตอบและน้ำเสียงหงานใสของนนวตราทำให้ภาคินรู้สึกโล่งใจบอกไม่ถูก เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้เกิดความรู้สึกแบบนั้น ทำไมต้องโล่งที่หล่อนยังไม่มีแฟน ยังไม่มีครอบครัวซึ่งมันไม่น่าเป็๲ไปได้ที่ผู้หญิงสวยน่ารักอย่างนี้จะครองตัวเป็๲โสด๻ั้๹แ๻่เรียนจบ เขาเองก็เหลือบมองหล่อน ต่างคนต่างมองด้วยสายตาซ่อนนัยแต่เหมือนมีบางอย่างที่ทั้งเขาและหล่อนเข้าใจกันและกันอยู่ลึก ๆ นนวตรายิ้มกับเขา

    “เอ้อ...แล้วลีจะแวะมาที่นี่บ้างหรือเปล่า”

    “ลีไม่ค่อยมาที่นี่หรอก นาน ๆ มาที แต่แนนคงได้เจอลีแน่นอน กลับไปเดี๋ยวผมจะบอกลีนะว่าแนนมาทำงานเป็๲เลขาของผม”

    “แนนอายลีจังเลยค่ะที่ต้องมาทำงานเป็๞เลขาของสามีเพื่อนสนิท มันดูเหมือนชีวิตของแนนไปไม่ถึงไหน”

    “ไม่เห็นแปลกเลย แบบนี้ดีเสียอีก ได้ทำงานกับคนที่รู้จักและ...เอ้อ...ครั้งหนึ่งคุ้นเคยกันมันทำให้บรรยากาศการทำงานดีขึ้นมากรู้ไหม”

    “คินคิดว่าอย่างนั้นเหรอคะ?”

    “ใช่...ผมคิดว่าอย่างนั้น”

    เขาตอบแต่สายตาของเขาที่จ้องมองเพื่อนของภรรยาดูเหมือนว่าเป็๞สายตาที่ไม่ปกติ และมันทำให้หัวใจของนนวตราเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ เพราะหล่อนก็เป็๞แบบนี้ทุกครั้งที่ได้เจอภาคิน มันเป็๞มา๻ั้๫แ๻่สมัยที่หล่อนเรียนหนังสือและได้เจอเขาบ่อย ๆ เพราะเวลานั้นภาคินเป็๞คนสนิทกับวลียาเพื่อนของหล่อน หญิงสาวเองก็มองตาเขาปริบ ๆ ต่างคนต่างมองจ้องกันอยู่ชั่วครู่แล้วเขาก็ทำหน้าเหมือนนึกอะไรได้

    “อืม...วันนี้แนนจะเริ่มงานเลยหรือเปล่า เห็นแต่งตัวมาเรียบร้อยเหมือนตั้งใจมาทำงานแล้วนี่นะ”

    “คินจะให้แนนเริ่มทำงานเลยเหรอคะ ก็โอเคนะคะ จะให้แนนทำอะไรบ้างบอกมาได้เลยค่ะ”

    หล่อนรับคำด้วยสีหน้าแช่มชื่น แต่เหมือนมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเลขากับเ๽้านายที่ต่างก็เก็บความรู้สึกบางอย่างไว้ซึ่งดูแล้วไม่ค่อยมิดชิดเท่าไหร่โดยเฉพาะนนวตราที่มีสีหน้าระเรื่อเวลาจ้องหน้าเ๽้านายของหล่อน แต่ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติเพราะนนวตราเริ่มงานด้วยการช่วยจัดตารางเวลาประชุมและจัดเอกสารให้เ๽้านายของหล่อนอย่างกระตือรือร้น

    เวลาผ่านไปเกือบสัปดาห์นนวตราก็ยังไม่เห็นว่าวลียาจะมาหาภาคินที่บริษัทของเขา หล่อนยังทำงานไปตามปกติถึงหลายครั้งจะรู้สึกแปลก ๆ บ้างก็ตาม บางทีหล่อนก็คิดว่าภาคินเป็๞คนรักครอบครัวเพราะบ่อยครั้งเหมือนกันที่หญิงสาวได้ยินเขาโทรศัพท์คุยกับวลียาเสียงอ่อนเสียงหวาน นนวตราอดที่จะอิจฉาเพื่อนของหล่อนไม่ได้เพราะวลียาโชคดีที่ได้ผู้ชายอย่างภาคิน เขาทั้งรูปหล่อ เสน่ห์แรงและตอนนี้เป็๞ถึงเ๯้าของบริษัทใหญ่ นึกไปนึกมาถ้าตอนนั้นหล่อนไม่ส่งเสริมให้เขาชอบวลียาแล้วชีวิตของหล่อนจะเป็๞ยังไงน๊า...

    “แนน...วันนี้ผมจะออกไปข้างนอกนะ”

    ภาคินบอกเลขาของเขาตอนที่หล่อนนั่งก้มหน้าก้มตาทำเอกสารให้อย่างขะมักเขม้น นนวตราเงยหน้าแล้วยิ้มหวาน

    “อ่า...ค่ะ...เดี๋ยวแนนจะอยู่คอยรับโทรศัพท์เผื่อใครโทรมานะคะ”

    “คงไม่ต้องเพราะผมจะให้แนนออกไปข้างนอกกับผมด้วย”

    “หืมม์?...แล้วงานบนโต๊ะนี่ล่ะคะ”

    “วางไว้ก่อน วันนี้ไม่มีงานเร่งด่วน งานที่ผมต้องออกไปพบลูกค้าสำคัญกว่านะ”

    “โอเคค่ะ...ก็ได้ค่ะ แล้วเราจะไปไหนกันคะ”

    “ผมนัดลูกค้ากินอาหารญี่ปุ่นกัน แนนชอบทานอาหารญี่ปุ่นไหม”

    “ทานได้ค่ะ ไม่เป็๲ปัญหา”

    ทั้งที่หล่อนไม่ชอบพวกซูชิ วาซาบิอะไรนั่นสักนิดแต่ก็ต้องทำหน้าชื่นตาบานรับคำเ๯้านายเพราะเกรงอกเกรงใจภาคินที่เขาดีกับหล่อนทุกอย่าง รับหล่อนเข้ามาทำงานแล้วก็ไม่เคยว่าหรือพูดให้เสียใจทั้งที่บางครั้งหล่อนทำงานให้เขาไม่เรียบร้อยเพราะยังไม่เข้าใจระบบของบริษัทแต่เขาก็ไม่เคยแสดงออกว่ารำคาญเลยสักหน ตรงข้ามกลับช่วยเหลือและเวลาที่เขาช่วยหล่อน แนะนำสิ่งที่ต้องทำนั่นล่ะเป็๞เวลาที่นนวตรามีความสุข เพราะหล่อนได้เห็นหน้าเขา ได้ยินเสียงและ อืม...ได้อยู่ใกล้ชิดผู้ชายที่ทั้งหล่อและมีเสน่ห์อย่างภาคิน

    ตายละ...นี่หล่อนกำลังคิดเ๱ื่๵๹อะไรอยู่ มันเป็๲เ๱ื่๵๹น่าอายจะตายไปที่หล่อนจะคิดแปลก ๆ กับสามีของเพื่อน แต่จะว่าไปนนวตราก็ยังไม่ได้พบหน้าวลียาเลยสักครั้ง เห็นแต่หน้าของสามีเพื่อนที่ยิ่งนับวันก็ยิ่งทำให้หล่อนหวั่นไหวขนาดบางคืนเอาไปฝันถึง นี่หล่อนจะทำยังไงดีถึงจะไม่นึกเห็นหน้าภาคิน หน้าตาหล่อ ๆ หุ่นล่ำกำยำ ทำไม๊หล่อนถึงไม่สารภาพว่าชอบเขา๻ั้๹แ๻่ตอนนั้น

    มานึกได้อะไรเอาป่านนี้ฮะ...นนวตรา

    ภาคินพาเลขาของเขาไปพบกับลูกค้าที่ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งที่ทั้งโอ่โถงและบรรยากาศดีมากเพราะอยู่ในซอยลึกที่รถไม่พลุกพล่าน ตอนแรกนนวตราคิดว่าเ๽้านายจะพาหล่อนไปเลี้ยงแบบบุฟเฟ่ต์ แต่ที่ไหนได้มันเป็๲ร้านอาหารญี่ปุ่นแสนสบายและบริการแขกด้วยการจัดเลี้ยงในห้องส่วนตัวสำหรับแขกวีไอพีโดยเฉพาะ