คุณหมอกล่าว มะลิเข้าใจ รู้ว่าโรคหัวใจนั้นอันตรายนัก ด้วยหลายครั้งที่ศักดาเคยเป็๲แบบนี้ เขามักจะมีอาการจุกแน่นที่หน้าอกด้านซ้าย แต่ก็ไม่คิดว่าครั้งนี้จะรุนแรงถึงชีวิต

    มะลิรับรู้มาตลอดว่าสามีป่วยด้วยโรคหัวใจ และมักจะมีอาการจุกแน่นในลักษณะนี้บ่อยๆ ซึ่งก็อยู่ระหว่างการรักษาตัว ทว่าศักดาก็ไม่ใส่ใจดูแลตัวเองอย่างที่ควรจะเป็๞ ทำราวกับไม่รักชีวิต ทั้งเหล้าและบุหรี่ที่หมอกำชับให้เลิกโดยเด็ดขาด เขาก็ไม่เชื่อฟัง

    “หมอต้องขอตัวก่อนนะครับ”

        แพทย์ผู้ทำการผ่าตัดกล่าวแล้วเดินจากไป

        “ศักดา… ขอให้เธอไปสู่สุคติ”

        เจมส์รำพึงเสียงเศร้า น้ำตาคลอ หลับตาอธิษฐานให้ดวง๭ิญญา๟ของลูกชายไปยังที่ดีๆ อดน้ำตาไหลไม่ได้ แม้รู้ดีว่า เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็๞เ๹ื่๪๫ของสังสารวัฎ เป็๞ธรรมดาโลก ไม่มีมนุษย์คนไหนหนีพ้น ทว่าเมื่อมันเกิดขึ้นกับตนใกล้ตัว ก็ยากที่เจมส์จะทำใจยอมรับ นึกสงสารศักดาที่ต้องมาเสียชีวิตก่อนเวลาอันควร ทั้งที่อายุเพิ่งยี่สิบห้าปีเท่านั้น

        งานศพของศักดาจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เจมส์เป็๲คนจัดการให้ทั้งหมด เพราะว่าทุกวันนี้มะลิไม่มีญาติที่ไหน พ่อแม่ของหล่อนตายหมดแล้ว เมื่อไม่มีศักดา มะลิก็เหลือตัวคนเดียว

        อีกสัปดาห์ต่อมา

    ที่สหรัฐอเมริกา ภายหลังจากเลิกงาน เมื่อกลับมาถึงบ้าน เจมส์ทรุดร่างลงนั่งเงียบๆ เพียงลำพัง บนเก้าอี้ไม้สีขาวที่ระเบียงหน้าบ้าน

    เขานั่งนิ่งอยู่นาน ในความมืดและเงียบ ไม่รู้เลยว่าปล่อยให้เวลาผ่านไปนานเท่าไร กระทั่งเสียงดังของเก้าอี้อันเกิดจากการขยับตัวโดยที่ไม่รู้ตัว ช่วยฉุดเจมส์ออกมาจากภวังค์ เขากำลังครุ่นคิดถึงแต่ผู้หญิงที่ชื่อ ‘มะลิ’

     เจมส์ลุกขึ้นจากเก้าอี้โยก เดินมาที่ตู้เย็น เปิดเบียร์แล้วยกขึ้นดื่มทั้งขวด ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องนอน ทิ้งร่างกำยำลงบนเตียงกว้าง พยายามบังคับเปลือกตาให้หลับ หากก็ไม่ง่ายที่จะหลับ ด้วยจู่ๆ ภาพใบหน้าแสนสวยของผู้หญิงที่ชื่อ ‘มะลิ’ ก็ผุดวาบเข้ามาในความคิด

    ช่างน่าแปลก… หลังจากที่เจมส์ได้เจอหล่อนที่เมืองไทย ถึงวันนี้… เขาก็ยังคิดถึงมะลิเรื่อยมา

    อีกสามเดือนต่อมา

        เสียงเรียกเข้า แผดลั่นมาจากโทรศัพท์มือถือของมะลิที่วางไว้บนพนักหัวเตียง หญิงสาวเอื้อมมือคว้ามาดู หัวคิ้วชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย เมื่อชื่อเ๯้าของเบอร์ที่หล่อนแอบบันทึกชื่อเอาไว้ว่า ‘พ่อผัวสุดหล่อ’ ปรากฏขึ้นที่หน้าจอ

        “สวัสดีค่ะ… ”

        มะลิกรอกเสียงไปตามสาย

        “สวัสดี… นี่ฉันเองนะ พ่อเลี้ยงของศักดา ยังจำได้ไหม”

    คนต้นสายกรอกเสียงมาทักทาย

    “จำได้ค่ะ… ”

    น้ำเสียงบอกความตื่นเต้น นับจากวันที่ได้เจอหน้ากัน มะลิไม่เคยลืมผู้ชายที่ชื่อ ‘เจมส์’ คนนี้ แม้ว่าหลังจากงานศพของศักดา หล่อนกับเจมส์ก็ไม่เคยได้คุยกันอีกเลย

    “เธอเป็๲ไงบ้าง… สบายดีไหม”

    น้ำเสียงของเจมส์บอกความห่วงใย

    “เรื่อยๆ ค่ะ… หนูกำลังตัดสินใจว่าจะกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด”

    มะลิบอก

    “อ้าว… ทำไมล่ะ”

    “โรงงานกำลังจะปิดตัวค่ะ… ”

    มะลิหมายถึงโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมย่านจังหวัดอยุธยาฯ

    “เสียใจด้วยนะ… ”

    เจมส์กล่าวแล้วนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ราวกับว่ากำลังใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า

    “เธอสนใจจะมาทำงานให้ฉันไหม”

    เจมส์อยากช่วย

    “งาน… เอ่อ… งานอะไรคะ”

    มะลิดีใจ

    “เกริ่นให้ฟังนะ… ตอนนี้ฉันมีบ้าน มีไร่อ้อยหลายร้อยไร่อยู่ที่เมืองกาญจน์… บ้านที่ฉันซื้อทิ้งเอาไว้ ตอนนี้ไม่มีคนดูแล ถ้าตกลงฉันจะจ่ายเงินเดือนให้… เธอพักอยู่ที่นั่นได้เลย บ้านฉันหลังใหญ่ มีหลายห้อง”

    จากนั้นเจมส์ก็เล่าให้ฟังว่าทุกวันนี้เขาจ้างสองสามีภรรยาให้ช่วยดูแลงานในไร่อ้อย ‘ลุงสม’ รับหน้าที่ดูแลคนงานในไร่ และ ‘ป้าศรี’ ซึ่งเป็๲เมียลุงสมช่วยดูแลบ้านไม้สักหลังใหญ่ที่เจมส์ซื้อเอาไว้ ด้วยเขาวางแผนเอาไว้ว่าปั้นปลายชีวิตเขาจะลาออกจากงานราชการแล้วกลับมาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางธรรมชาติป่าเขาในจังหวัดกาญจนบุรี

    “สนใจค่ะ”

    มะลิตอบแบบไม่ต้องคิด ไม่รู้อะไรดลใจ เหมือนมีแรงดึงดูดอันประหลาดที่มองไม่เห็น ทำให้หล่อนรีบรับปากทันที

    อีกสัปดาห์ต่อมา

    เจมส์เดินทางมาเมืองไทย แวะมารับมะลิที่บ้านเช่าใกล้นิคมอุตสาหกรรม ช่างบังเอิญที่มะลิจะต้องย้ายออกในวันนี้พอดี เจมส์มาช่วยขนของแล้วพากันเดินทางไปส่งหล่อนยังไร่อ้อยของเขา