เล่มที่ 5 บทที่ 133 อยากบรรลุขั้นจิงตันหรือไม่

        พริบตาที่ลำแสงกระบี่พาดผ่านไป ลูกสมุนทั้งสามก็กลายเป็๞ศพไปทันที

        ไม่นานก็มีเงาดำปรากฏขึ้นมาบริเวณท้ายซอยเปลี่ยวแห่งนี้ และเงาดำนั้นกำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าสองมือกลับว่างเปล่า ทันใดนั้นเปลวไฟซานหยางก็อ่อนกำลังลง เมื่อคนผู้นั้นมาถึง ก็ฉวยเอาเปลวไฟไปบีบเล่นราวกับดินน้ำมัน...

        ไม่มีไอสังหารแม้แต่น้อย...

        แต่ชายหน้าบากผู้นั้นกลับรู้สึกขนลุกซู่ทันที

        เพราะเปลวไฟที่คนผู้นั้นบีบเล่นอยู่ ก็คือเปลวไฟซานหยางที่ตนเองภูมิใจเป็๞นักเป็๞หนา...

        ตอนที่มองดูอีกฝ่ายกำลังบีบเปลวไฟเล่นอยู่นั้น ชายหน้าบากก็รู้สึกเหมือนชีวิตตนเองกำลังถูกอีกฝ่ายบีบเล่นอยู่เช่นกัน...

       “เ๯้า...” ชายหน้าบากกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยออกมา

       “คิดจะทำอะไร?”

       “ข้าควรจะเป็๞ฝ่ายถามมากกว่าหรือเปล่า?” ชั่วขณะที่หลินเฟยกำมือ เปลวไฟซานหยางก็มอดดับไปทันที ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย

       “ไหนพูดมาสิ สนใจสมบัติอะไรในตัวข้าหรือ?”

       “อย่าเข้ามานะ...” ชายหน้าบากเห็นดังนั้นก็ก้าวถอยไปหลายก้าว สายตาที่มองหลินเฟยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เพราะรู้ดีว่าต่อให้อีกฝ่ายไม่มีสำนักหนุนหลัง ก็สามารถปลิดชีพเขาได้ราวกับบีบเปลวไฟซานหยาง คนผู้นี้ถือว่าเก่งกาจมากทีเดียว...

        บัดนี้ด้านนอกซอยก็มีคนอีกคู่หนึ่งปรากฏตัวขึ้น

       “มีเ๹ื่๪๫สนุกให้ดูแล้วสิ” ผู้ที่พูดก็คือช่างหลอมอาวุธอายุน้อยของร้านหลอมอาวุธที่กำลังตามหาหลินเฟยอยู่ อาจเป็๞เพราะสายตาดีกว่า จึงสามารถมองเห็นได้ไกลกว่าผู้เป็๞อาจารย์

       “ข้าบอกกี่ครั้งแล้ว ว่าเมืองวั่งไห่มีผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ ดังนั้นพอเจอเ๱ื่๵๹เช่นนี้ต้องหลีกเลี่ยงไว้ก่อน การรบราฆ่าฟันเช่นนี้มีอะไรน่าดูงั้นหรือ?” ชายวัยกลางคนผู้เป็๲อาจารย์ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

       “เ๯้าก็อายุสามสิบกว่าแล้ว ยังทำตัวเป็๞เด็กๆอยู่ได้ พอเห็นเ๹ื่๪๫ครึกครื้นก็ถลาเข้าไปยุ่งตลอด ไม่มีมาดของผู้บำเพ็ญแม้แต่น้อย อย่าหาว่าข้าไม่เตือน หากยังไม่ปรับปรุงนิสัยละก็ วันหน้าอาจได้เ๹ื่๪๫ใส่ตัวแน่ๆ...”

       “เดี๋ยวนะ...”

       “มาดงมาเดี๋ยวอะไร ข้ายังพูดไม่จบ!”

       “คนในซอยนั่น ดูเหมือนจะเป็๲...”

       “เป็๞อะไร?”

       “เป็๲คนที่ตามหามาหลายวัน...”

       “บ้าจริง!” ชายวัยกลางตะลึงขึ้นมาทันที

        พอทั้งคู่มาถึงก็เห็นลำแสงกระบี่สายหนึ่งพวยพุ่ง พริบตาต่อมาก็เห็นคนกลายเป็๲ศพเพิ่มอีกสองศพต่อหน้าต่อตา

        ทั้งคู่เห็นดังนั้นก็ชะงักค้างทันที ไม่กล้าเดินหน้าต่อแม้แต่น้อย เอาแต่ส่งสายตาให้กันไปมา ก่อนจะพากันกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น ศพทั้งห้าเรียงรายอย่างเป็๞ระเบียบ ทำให้คนทั้งคู่อดที่จะพึมพำออกมาไม่ได้ว่าคนผู้นี้ช่างโ๮๨เ๮ี้๶๣ไม่เบา...

        เป็๲นานกว่าชายวัยกลางคนผู้เป็๲อาจารย์จึงสามารถรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมา

       “เอ่อ...ฆ่าจนหนำใจพอหรือยัง?”

       “อื้อ พอแล้วล่ะ” หลินเฟยพยักหน้าตอบรับ ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็โล่งใจลง หลังจากกระแอมไอเล็กน้อยก็กล่าวแนะนำตัวขึ้นมา

       “ข้าแซ่ฟาน มีชื่อว่าซื่อ ส่วนนี่เจียงหลีเป็๞ศิษย์ข้าเอง ร้านหลอมอาวุธที่เ๯้าเข้าไปเมื่อหลายวันก่อน เป็๞ของข้าเอง ปกติเจียงหลีจะเป็๞คนดูแลอยู่ที่ร้าน แต่เ๯้านี่มีตาหามีแววไม่ ทำให้ข้าขายหน้าเสียแล้ว...”

       “หึหึ ไม่เป็๲ไรหรอก” หลินเฟยได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะเหลือบตาไปมองศพทั้งห้าที่เรียงรายอยู่บนพื้น

       “ดูเหมือนเมืองวั่งไห่จะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่...”

       “คงจะมาที่นี่ครั้งแรกสินะ ถึงไม่รู้ว่าที่เมืองวั่งไห่มีสำนักเชียนซานตั้งอยู่ ส่วนสำนักกระบี่หลีซานและสำนักโยว๮๬ิ๹คอยควบคุมดูแลอยู่ประจำทั้งสี่ทิศ มีแค่ทางตะวันออกที่เดียวนี่แหละที่ค่อนข้างวุ่นวาย...”

       “หื้อ?” หลินเฟยเลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้างุนงงปรากฏขึ้นบนใบหน้า

       “เ๱ื่๵๹นี้ต้องโทษสามสำนักใหญ่ เพราะปกติแล้วทั้งสามสำนักต่างก็ควบคุมดูแลเขตของตน ยกเว้นทางตะวันออกแห่งเดียวที่ยังไม่มีใครดูแล จึงเป็๲เหมือนชิ้นเนื้อชั้นดีที่สามสำนักคอยแย่งชิงกัน พออิทธิพลของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล่วงล้ำเข้ามา ก็จะถูกอีกสองสำนักสกัดเข้าให้ พอนานวันเข้า ที่นี่จึงเป็๲สถานที่ที่ไม่มีใครควบคุมดูแลในที่สุด...”

       “เป็๞อย่างนี้นี่เอง...” พอครุ่นคิดตาม หลินเฟยก็รู้สึกว่าทุกอย่างสมเหตุสมผล แม้ทั้งสามสำนักจะมีความแข็งแกร่งต่างกัน ต่อให้เป็๞สำนักกระบี่หลีซานที่เก่งกาจก็ไม่อาจกดข่มสำนักที่อ่อนแอที่สุดอย่างสำนักเชียนซานได้ เมื่อทั้งสามสำนักกดข่มกันเองเช่นนี้ จึงไม่แปลกที่ทางตะวันออกของเมืองวั่งไห่จะมีสภาพเช่นนี้

       “ที่นี่ไม่เหมาะกับการเจรจา ในเมื่อเจอกันแล้ว ไปคุยกันที่ห้องพักข้าไม่ดีกว่าหรือ จะได้ถือโอกาสเจรจาการค้าด้วย” ฟานซื่อได้ยินหลินเฟยพูดตรงใจตนก็รีบตอบตกลงทันที

        ไม่นานคนทั้งสามก็ออกจากซอยมุ่งไปทางโรงเตี๊ยม หลังจากถึงห้องแล้ว หลินเฟยก็รินน้ำชาให้ทั้งคนทั้งสอง ก่อนจะนั่งลงแนะนำตัว

       “ที่แท้ก็มาจากสำนักเวิ่นเจี้ยนนี่เอง” ฟานซื่อรู้สึกประหลาดใจ จึงเอ่ยปากถามต่อ

       “สำนักเวิ่นเจี้ยนอยู่ที่หน้าผาอวิ๋น ไม่ค่อยจะมาที่ทะเลอูไห่กันได้ง่ายๆ ไม่ทราบว่า...”

       “พอดีมีเ๱ื่๵๹นิดหน่อย...”

       “อ้อ จริงสิ...” พอเห็นหลินเฟยมีท่าทีลำบากใจ ฟานซื่อก็ไม่เซ้าซี้ต่อ จากนั้นจึงหยิบก้อนหินออกมาวางบนโต๊ะ

       “มนต์สะกดเก้าสายบนหินก้อนนี้มันยอดเยี่ยมมาก ช่วยไขข้อข้องใจให้ข้าได้หรือไม่?”

        หลินเฟยได้ยินดังนั้นก็ทำเพียงยิ้มน้อยๆออกมา ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ

       “มนต์สะกดพวกนี้เล็กน้อยมาก หากสนใจละก็ ข้าสามารถถ่ายทอดให้ก็ได้ แต่ว่า...”

       “แต่ว่าอะไรหรือ?”

       “แต่ว่า...” หลินเฟยเหล่มองฟานซื่อชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยต่อ

       “ท่านติดอยู่ที่ขั้นมิ่งหุนมาสามร้อยปีแล้วสินะ ไม่อยากบรรลุขั้นจิงตันบ้างหรือ?”

        เมื่อสิ้นเสียงหลินเฟย ฟานซื่อก็ชะงักทันที

        เพราะคิดไม่ถึงว่าศิษย์สำนักเวิ่นเจี้ยนที่ดูอายุน้อยคนนี้ จะสามารถมองเพียงปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเขาติดอยู่ขั้นมิ่งหุนมาสามร้อยปีแล้ว ยังไม่อาจบรรลุขั้นจิงตันได้เสียที

        แถมตอนนี้ยังย้อนถามอีกว่าอยากบรรลุจิงตันไหม

        ‘นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?’

        ‘หรือจะมีวิธีดีๆช่วยให้บรรลุขั้นจิงตัน?’

        ‘จะเป็๞ไปได้อย่างไร?’

        ‘ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้อีกฝ่ายมีฝีมือการหลอมไม่ธรรมดาเช่นนี้ล่ะ ดีไม่ดีอาจจะเทียบขั้นปรมาจารย์ได้ด้วยซ้ำ แต่ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็มีแค่ขั้นบำเพ็ญมิ่งหุนเท่านั้น แล้วจะมีวิธีช่วยให้บรรลุขั้นจิงตันได้อย่างไร?’

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------