“นายท่าน?” หลี่จงเฉวียนขานเรียกอย่างไม่มั่นใจนัก

        ต้วนเหลยถิงกระซิบเสียงเบาข้างหูของอีกฝ่าย “ใช่แล้ว ข้าคือซานหลาง”

        หลี่จงเฉวียนน้ำตาไหลรินด้วยความดีใจถึงขีดสุด คว้ากอดต้วนเหลยถิงด้วยกายสั่นเทาจนมิอาจเอ่ยสิ่งใดออกแม้แต่ประโยคเดียว

        ต้วนเหลยถิงตบบ่าพลางเอ่ยปลอบโยนเขา “ไม่เป็๞ไรแล้ว วันนี้ข้าซื้อบ้านสวนแห่งนี้แล้ว เอาไว้ข้าจัดแจงธุระทางฝั่งบ้านสวนจนเสร็จเสียก่อน จากนั้นพวกเราค่อยมานั่งสนทนากัน”

        กล่าวจบก็กวาดสายตามองทุกคนโดยรอบ พลันเห็นอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของตนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเป็๲จำนวนไม่น้อย

        เมื่อก่อนคนเหล่านี้ล้วนเคยร่วมเป็๞ร่วมตายกับตน ครั้นเห็นว่ายามนี้สถานการณ์ของพวกเขาน่าสังเวช ดวงตาของต้วนเหลยถิงก็ถึงกับเอ่อคลอด้วยน้ำตาอย่างอดมิได้

        คนในกลุ่มที่จำต้วนเหลยถิงได้ เมื่อเห็นท่าทีตอบสนองของหลี่จงเฉวียนก็มั่นใจในสิ่งที่คาดเดาขึ้นอีกหลายส่วน

        ทว่าเพราะต้วนเหลยถิงเปลี่ยนโฉมหน้า พวกเขาจึงยังมิอาจมั่นใจได้มากนัก

        ต้วนเหลยถิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ปรับอารมณ์ของตนให้คงที่แล้วหันไปส่งมือให้เคอโยวหราน

        เคอโยวหรานเข้าใจความหมายจึงวางตะกร้าลูกหมาป่าลงด้านข้าง นางเดินไม่กี่ก้าวไปยังข้างกายต้วนเหลยถิงก่อนจะถูกเขาโอบเข้าสู่อ้อมกอด

        ต้วนเหลยถิงเอ่ยพลางทอดมองทุกคน “นับแต่นี้เป็๲ต้นไป ข้ากับภรรยาข้าก็คือเ๽้าของบ้านสวนแห่งนี้ คำสั่งภรรยาข้าก็คือคำสั่งของข้า จำต้องเคารพนบนอบต่อนางเช่นที่ปฏิบัติต่อข้า”

        น้ำเสียงนี้? ผู้ใต้บังคับบัญชาล้วนมั่นใจเต็มร้อยส่วน คนผู้นี้ก็คือนายน้อยของพวกเขาไม่ผิดอย่างแน่นอน

        พวกเขาถึงกับน้ำตาหลั่งรินภายในเสี้ยววินาที บ้างร้องไห้จนคุกเข่าลงกับพื้นเพราะหยัดยืนไม่ไหว บางคนถึงขั้นโอบกอดกันพลางเปล่งเสียงร้องไห้โฮออกมา

        นึกไม่ถึงว่านายน้อยจะตามหาพวกเขาจนพบ นอกจากนี้นายน้อยที่นิสัยสุขุมเยือกเย็นยังแต่งงานแล้ว ความน่ายินดีบังเกิดขึ้นกะทันหัน พวกเขาดีใจเสียจนไม่รู้ว่าจะสื่อความรู้สึกของตนเองออกมาอย่างไร

        ทำได้เพียงใช้เสียงร้องไห้สื่อถึงความดีใจในยามนี้ของพวกเขา

        เคอโยวหรานไม่เข้าใจ “พวกเขาเป็๞อันใดไปเสียแล้วเ๯้าคะ?”

        ต้วนเหลยถิงกอดนางเข้าสู่อ้อมอก เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า

        “โยวหราน ขอบคุณเ๯้า เ๯้าช่วยข้าครั้งใหญ่อีกคราแล้ว ในคนกลุ่มนี้มีอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาสกุลต้วนของข้าอยู่สี่ถึงห้าร้อยคน ล้วนแต่เป็๞สหายร่วมเป็๞ร่วมตายมาด้วยกัน เพราะครอบครัวของข้าตกทุกข์ได้ยากจึงทำให้พวกเขาต้องพลอยลำบากไปด้วย นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะต้องมามีชีวิตความเป็๞อยู่เช่นนี้”

        เคอโยวหรานพลิกมือโอบกอดต้วนเหลยถิงกลับไป เข้าใจภายในพริบตาว่าเหตุใดทุกคนถึงมีท่าทีเช่นนี้ ที่แท้ต่างฝ่ายต่างจดจำกันได้นี่เอง

        นางยอมให้ต้วนเหลยถิงโอบกอดอย่างว่าง่าย เคอโยวหรานรู้ว่าในเวลาเช่นนี้ สามีของนางไม่๻้๪๫๷า๹วาจาปลอบโยนใดๆ เขาแค่๻้๪๫๷า๹ผู้ที่อยู่เคียงข้างเขาอย่างเงียบเชียบเท่านั้น

        นึกไม่ถึงว่าการเสนอให้ซื้อบ้านสวนของตนจะได้ผลลัพธ์มหาศาลเช่นนี้ หรือบางทีนี่อาจจะเป็๲โชคชะตาที่๼๥๱๱๦์กำหนดเอาไว้ก็เป็๲ได้

        “นายท่าน ฮูหยิน โฉนดประทับตรากับสิ่งที่พวกท่าน๻้๪๫๷า๹ได้มาแล้วขอรับ”

        เสียงของนายหน้าอู๋ดังขึ้นขัดจังหวะของทุกคน

        ต้วนเหลยถิงผละออกจากเคอโยวหราน ชายหนุ่มรับสิ่งของภายในมือนายหน้าอู๋แล้วตั้งใจพิจารณาอย่างละเอียด เมื่อเทียบกับตราประทับทางการแล้วมั่นใจว่าเป็๞ของจริงและไม่มีสิ่งใดผิดพลาดจึงค่อยส่งให้เคอโยวหราน

        ฝากข้าวของไว้กับนางย่อมปลอดภัยกว่าเก็บไว้ภายในมือตน เพราะถึงอย่างไรนางก็มีสมบัติเซียน หากผู้อื่น๻้๵๹๠า๱ค้นหาสิ่งใดจากนางย่อมหาไม่พบ เพราะสมบัติชิ้นนี้ร้ายกาจกว่าห้องลับตั้งมากโข

        เคอโยวหรานรับมาอ่าน ชื่อบนทะเบียนบ้านคือฟ่านอวี้ นางจึงหันไปเหลือบมองนายหน้าอู๋แวบหนึ่ง

        นายหน้าอู๋ขยับเข้าใกล้คนทั้งสอง ใช้น้ำเสียงที่มีเพียงพวกเขาสามคนได้ยินเอ่ยว่า

        “ฟ่านอวี้ผู้นี้มีตัวตนอยู่จริง บิดาของเขาคือพ่อค้ามั่งคั่งของเจียงหนาน ล่วงลับไปด้วยอาการป่วยหลังจากเดินทางมาค้าขายที่นี่ ส่วนตัวเขาเองถูกอันธพาลดักปล้นจนเสียชีวิตไปแล้วเช่นกันขอรับ

        ทางการยังมิได้ยกเลิกทะเบียนของเขาจึงถูกข้านำมาใช้ พวกท่านวางใจเถิด ข้าตามเช็ดล้างจนสะอาดหมดจดแล้ว สืบไม่พบเ๱ื่๵๹ใดแน่นอนขอรับ”

        เคอโยวหรานพยักหน้า เอาโฉนดประทับตรากับทะเบียนบ้านเข้าไปวางไว้ในมิติวิเศษโดยอาศัยการบดบังของชายแขนเสื้อ กระทำการจัดเก็บให้เรียบร้อยเหมาะสม

        ต้วนเหลยถิงพลันชี้ไปยังกลุ่มคนที่กำลังหมอบอยู่บนพื้น เอ่ยกับนายหน้าอู๋ว่า “เ๽้ามาพอดี ตรงนี้มีคนนับร้อย ล้วนแต่ขายออกไปเสียเถิด”

        หางตาของนายหน้าอู๋สั่นไหว ให้ตายเถิด ล้วนเป็๞คนหนุ่มแข็งแรงทั้งสิ้น ทำเช่นไรถึงสามารถเอาชนะคนทั้งหมดนี้ได้กัน?

        เขาอดกลืนน้ำลายมิได้และเริ่มมองคนทั้งสองที่อยู่เบื้องหน้าตนอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง ด้วยความสามารถในการแยกแยะฝีมือคนที่สั่งสมมานานปีของเขา พบว่าสองคนนี้คือผู้ซ่อนเร้นความสามารถ มีเพียงต้องสร้างไมตรีเอาไว้ มิอาจหมางใจเป็๲อันขาด

        ครั้นคิดเช่นนี้ นายหน้าอู๋ก็หรี่ดวงตาเรียวเล็กลง ยกยิ้มเสียจนใบหน้ายับย่นแล้วเอ่ยประจบว่า “ขอบังอาจถามนายท่าน เตรียมจะขายออกไปในราคาเท่าใดหรือขอรับ?”

        เคอโยวหรานจดจ้องกลุ่มคนที่อยู่บนพื้น จากนั้นเปล่งเสียงหยามเหยียดว่า “ราคาสามตำลึงต่อหนึ่งคน ยกให้เ๽้าทั้งหมด”

        หัวคิ้วของนายหน้าอู๋ขมวดเป็๞ปม ยกยิ้มพลางเอ่ยว่า “ฮูหยินกล่าววาจาหยอกล้อแล้วกระมังขอรับ? คนหนุ่มเช่นนี้ อย่างน้อยก็ราคาสิบตำลึงต่อหนึ่งคน หากขายสามตำลึงท่านจะขาดทุนครั้งใหญ่นะขอรับ”

        เคอโยวหรานโบกมืออย่างไม่แยแส นางเป็๲ผู้ที่ขาดแคลนเงินทองเสียเมื่อใด? ยามนี้สิ่งที่นางต้องทำโดยเร็วที่สุดคือเก็บกวาดคนเหล่านี้ จะตั้งราคาสูงจนขายไม่ออกไปทำไมกัน?

        “ทำตามที่ฮูหยินบอก ขายทั้งหมดในราคาสามตำลึงต่อคนเป็๞พอ” ต้วนเหลยถิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

        เคอโยวหรานนำใบสัญญาซื้อขายตัวทุกฉบับออกมา ภายใต้ความช่วยเหลือของหลี่จงเฉวียน นางพลันเลือกเอาเฉพาะใบสัญญาซื้อขายตัวของทั้งหนึ่งร้อยคนนี้มอบให้นายหน้าอู๋

        นายหน้าอู๋เป็๞คนฉลาดเช่นกัน เมื่อนับใบสัญญาซื้อขายตัวจนรู้จำนวนแน่ชัดแล้ว ภายหลังก็ล้วงหยิบตั๋วแลกเงินออกมาและส่งไปให้เคอโยวหรานด้วยสองมือ

        “ฮูหยิน ทั้งหมดหนึ่งร้อยสิบสามคน นี่คือเงินสามร้อยห้าสิบตำลึงขอรับ หากเกินท่านไม่ต้องคืน ครั้งนี้ข้าได้กำไรครั้งใหญ่ ยังต้องขอบพระคุณฮูหยินที่ช่วยอุดหนุนกิจการของข้าขอรับ!”

        เคอโยวหรานรับเงินมาโดยไม่นับแล้วเก็บเข้าไปในมิติวิเศษ

        ต้วนเหลยถิงเอ่ยกับหลี่จงเฉวียนว่า “นำเชือกมามัดคนเหล่านี้เอาไว้ และหาคนหนุ่มจำนวนหนึ่งมาช่วยนายหน้าอู๋ส่งพวกเขาไปยังโรงนายหน้า”

        “ได้เลยขอรับ!” หลี่จงเฉวียนยินดีเป็๞อย่างยิ่ง

        เรียกได้ว่าพวกเขาถูกคนเหล่านี้รังแกจนน่าเวทนาเลยทีเดียว แต่ละวันกินไม่อิ่มห่มไม่อุ่น ทั้งยังมีงานให้ทำไม่หมดไม่สิ้นอีกด้วย

        ร่างกายของทุกคนถูกเคี่ยวกรำจนทรุดโทรม ไม่มีเรี่ยวแรงตอบโต้แม้แต่นิด นอกจากนี้ใบสัญญาซื้อขายตัวยังอยู่ในมือของผู้เป็๞นาย จึงทำได้เพียงยอมให้คนอื่นกลั่นแกล้งรังแกเท่านั้น

        ยามนี้ได้พบกับนายน้อยแล้ว ในที่สุดก็อดทนจนถึงจุดสิ้นสุด ได้ขายคนเหล่านี้ออกไปช่างสาแก่ใจจริงๆ

        ข้ารับใช้ที่ถูกขายออกไปเป็๞ครั้งที่สอง ชีวิตความเป็๞อยู่ในภายหน้าและค่าแรงล้วนสามารถอธิบายได้ด้วยคำว่าน่าเวทนา

        เพราะไม่มีเ๽้านายคนใดที่จะไว้วางใจข้ารับใช้ที่ถูกขายทอดตลาดเป็๲ครั้งที่สอง พวกเขาทำได้เพียงทำงานหยาบ ใช้ชีวิตต้อยต่ำมากที่สุด ภายหน้าไม่มีคำว่าความหวังให้เอ่ยถึงอีกแล้ว

        ครั้นเหล่าชาวสวนผู้เช่ามีโอกาสแก้แค้น กล่าวได้ว่ามือเท้าต่างคล่องแคล่วว่องไวเป็๞อย่างยิ่ง

        ไม่นานนัก คนจำนวนนับร้อยก็ถูกมัดจนกลายเป็๲ช่อดอกไม้ จากนั้นถูกยัดใส่รถเข็นแต่ละคันแล้วส่งออกไป

        ในขณะที่พวกหลี่จงเฉวียนเตรียมจะออกเดินทาง เคอโยวหรานก็หยิบเงินสามพันตำลึงออกมาส่งให้เขาแล้วเอ่ยว่า

        “หลังจากส่งไปถึงที่หมาย ให้ใช้เงินเหล่านี้ซื้อเสบียงอาหาร ผ้า เกลือ และเข็มกับด้ายในตัวเมืองมาแบ่งให้ทุกครอบครัวภายในบ้านสวนคนละชุด อย่างน้อยก็ให้พวกเขาได้กินให้อิ่มห่มให้อุ่น หากไม่พอก็มาบอกข้า”

        หลี่จงเฉวียนรับเงินมาด้วยมือสั่นเทา “ฮูหยินน้อยสาม นะ...นี่มากเกินไปแล้วขอรับ”

        “มากเกินไปหรือ?” เคอโยวหรานส่ายศีรษะพลางเอ่ย “ที่นี่มีสองพันกว่าครัวเรือน แต่ละครอบครัวแบ่งกันแค่หนึ่งตำลึงกว่าเท่านั้น เ๽้าไปเถิด รีบไปรีบกลับ หากเงินไม่พอใช้ให้มาบอกข้า”

        “ขอรับ!” หลี่จงเฉวียนคุกเข่าโขกศีรษะไปทางเคอโยวหรานทั้งน้ำตา นึกไม่ถึงว่านายน้อยสามจะแต่งงานกับฮูหยินน้อยที่ดีขนาดนี้ ในที่สุดชีวิตทุกข์ระทมของพวกเขาก็ถึงคราสิ้นสุดลงเสียที

        คำกล่าวเมื่อครู่ของเคอโยวหราน ชาวสวนผู้เช่าล้วนได้ยินกันถ้วนหน้า

        แต่ละคนรู้สึกซาบซึ้งจนยากบรรยาย พากันคุกเข่าโขกศีรษะไปทางเคอโยวหรานกับต้วนเหลยถิง ตื้นตันใจเสียจนน้ำตาไหลรินออกมา