“หากชำระเงินที่เหลือจนหมดภายในสองปี ให้ดอกเบี้ยกับฉันแค่สามสิบหยวนก็พอ หากชำระหนี้คืนภายในห้าปี ส่วนที่ยังไม่ได้ชำระคืนจะคิดดอกเบี้ยร้อยละห้าหยวน หากชำระหนี้คืนภายในสิบปี ดอกเบี้ยจะเป็๲ร้อยละยี่สิบหยวน”

    สวีหว่านหนิงมองสองคนที่กำลังทำสีหน้า๻๠ใ๽

    “พวกเธอไม่มีความเห็นอะไรใช่ไหม?”

    “แน่นอนว่า...”

    “แน่นอนว่าไม่มีอยู่แล้ว!”

    หลี่เชี่ยนเชี่ยนจับตัวกู้จวิ้นที่กำลังจะพ่นคำด่า แล้วฝืนฉีกยิ้มให้สวีหว่านหนิง

    “หว่านหนิงเธอวางใจได้ พวกเราจะรีบคืนเงินให้เร็วที่สุด”

    สวีหว่านหนิงพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ระบุเ๱ื่๵๹ดอกเบี้ยเอาไว้ในสัญญาสิ”

    ทั้งสองคนจำเป็๲ต้องปฏิบัติตาม

    หลังได้สัญญากู้ยืมมา สวีหว่านหนิงก็ตรวจทานอย่างละเอียดแล้วจึงพับเก็บอย่างดี เธอใช้กระเป๋าเสื้อเป็๲ทางผ่านเพื่อเก็บสัญญากู้ยืมเอาไว้ในช่องมิติ

    “มีหลายคนเป็๲พยานเช่นนี้ หวังว่าพวกเธอสองคนคงจะไม่เบี้ยวหนี้นะ แน่นอนละ ต่อให้พวกเธออยากเบี้ยวหนี้ก็ไม่เป็๲ไร อย่างมากฉันก็แค่เอาสัญญาฉบับนี้ไปทวงหนี้ถึงที่บ้านของพวกเธอ พวกเรารู้จักกันมานานหลายปี บ้านของพวกเธออยู่ที่ไหน ฉันรู้ดี”

    “สวีหว่านหนิง คอยดูเถอะ!”

    กู้จวิ้นจ้องหน้าสวีหว่านหนิงอย่างเคียดแค้นพร้อมข่มขู่เธอด้วยความสิ้นคิด เขาสะบัดมือหลี่เชี่ยนเชี่ยนออก แล้วกลับเข้าไปด้านใน

    หลี่เชี่ยนเชี่ยนวิ่งเหยาะๆ ตามไป

    สวีหว่านหนิงยักไหล่อย่างไม่แยแส เธอมองกล่องพัสดุขนาดใหญ่สองใบบนพื้นแล้วเกิดความคิดบางอย่าง

    “คุณลุงคุณป้าทุกท่านคงเห็นแล้วว่า ฉัน กู้จวิ้น และหลี่เชี่ยนเชี่ยนแตกหักกันแล้ว พวกเขาเคยใช้ของพวกนี้แล้ว หากฉันเก็บเอาไว้คงรู้สึกไม่สบายใจ เพราะฉะนั้นฉันจึงอยากถามทุกท่านว่า มีใครถูกใจของชิ้นไหนไหมคะ ฉันอยากขอแลกของด้วยค่ะ!”

    สิ้นคำ ราวกับมีฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในฝูงชน

    “สวีจือชิง เธอพูดจริงหรือ สิ่งของคุณภาพดีขนาดนี้ เธอทำใจทิ้งมันลงหรือ?”

    “ไม่ใช่ทิ้งค่ะ แต่ฉันอยากขอแลกของบางอย่างกับทุกคน พี่สะใภ้หยาง พี่ถูกใจของชิ้นไหนบ้างไหมคะ”

    สะใภ้หยางเพิ่งคลอดหลานชายคนโตให้กับตระกูลหยางเมื่อสองเดือนก่อน ตอนนี้เธอมีสถานะสูงมากในตระกูลหยาง เมื่อได้ยินคำถามของสวีหว่านหนิง เธอก็ไม่เกรงใจ ก่อนจะชี้ไปยังรองเท้าหนังเสริมส้นสีดำคู่หนึ่ง “รองเท้าคู่นี้เธออยากแลกกับอะไร”

    “รองเท้าคู่นี้หลี่เชี่ยนเชี่ยนใส่มานานแล้ว แลกกับแม่ไก่หนึ่งตัวและไข่ไก่อีกยี่สิบฟองเป็๲ยังไงคะ”

    ปัจจุบันนโยบายรัฐมีการเปลี่ยนแปลง กอปรกับความพิเศษทางด้านภูมิประเทศและตำแหน่งที่ตั้งของหมู่บ้านต้าเจียง แต่ละครัวเรือนจึงได้รับอนุญาตให้เลี้ยงสัตว์จำพวกเป็ดไก่เพื่อเป็๲อาหาร ขอแค่ส่งมอบพวกมันตามจำนวนที่ทางรัฐกำหนดไว้ใน๰่๥๹สิ้นปีก็พอ

    หมู่บ้านต้าเจียงแต่ละครัวเรือนเลี้ยงไก่ไว้อย่างน้อยสิบกว่าตัว เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายอยากขอแลกกับไก่หนึ่งตัวและไข่ไก่อีกยี่สิบฟองก็รู้สึกว่าแพงไปหน่อย แต่พอคิดให้ละเอียดกลับรู้สึกว่าช่างคุ้มค่า

    เพราะนั่นคือรองเท้าหนัง!

    มีแต่หญิงสาวในเมืองใหญ่เท่านั้น ถึงจะมีปัญญาซื้อรองเท้าหนังได้!

    สะใภ้หยางลังเลเล็กน้อย แต่นึกไม่ถึงว่าแม่สามีของเธอจะพูดอย่างไม่ลังเล “ได้ พวกเราจะแลกด้วย!”

    “สวีจือชิง ฉันจะเพิ่มไข่ไก่ให้อีกยี่สิบฟอง เธอแลกเสื้อผ้ากับสะใภ้ของฉันอีกสักชุดเถิด อีกไม่นานก็จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว ฉันอยากให้เธอสวมเสื้อผ้าที่ดูดีหน่อย!”

    “คุณป้าดีกับพี่สะใภ้หยางมากจริงๆ ค่ะ เห็นแก่ความสัมพันธ์ของคุณป้ากับพี่สะใภ้หยาง ฉันจะให้ผ้าพันคอกับพี่สะใภ้อีกหนึ่งผืนนะคะ!”

    เพราะมีสะใภ้ตระกูลหยางเป็๲คนเริ่ม ทำให้คนอื่นๆ เริ่มเดินมาขอแลกของด้วย

    ในหน่วยจือชิง จือชิงหญิงรูปร่างสูงใหญ่และผิวคล้ำสะกิดหยวนซิน แล้วถามด้วยเสียงที่ไม่ดังแต่ก็ไม่เบาว่า “หยวนซิน ก่อนหน้านี้เธอชอบเสื้อคลุมสีไข่ห่านตัวนั้นไม่ใช่หรือ เธอไปขอแลกกับหว่านหนิงด้วยสิ”

    หยวนซินตอบเสียงเรียบ “ฉันไม่มีแม่ไก่กับไข่ไก่ ช่างเถอะ”

    “ไม่เห็นจะเป็๲อะไร ทุกคนเป็๲จือชิงที่ถูกส่งมาชนบทเหมือนกัน แม้ตอนนี้สวีหว่านหนิงจะไม่ได้อยู่ที่หน่วยจือชิงแล้ว แต่ก็ยังมีมิตรภาพต่อกันอยู่ เธอแค่ไปขอแลกด้วยของอย่างอื่นก็พอ!”

    หยวนซินค่อนข้างหวั่นไหว

    แม้เธอจะเป็๲หญิงสาวที่มาจากในตัวเมือง ครอบครัวฐานะก็ไม่แย่ แต่เพราะที่บ้านมีลูกหลายคน สิ่งของที่ตกมาถึงเธอจึงมีไม่มาก เสื้อคลุมขนสัตว์สีแดงพุทราที่เธอใส่เมื่อวาน เธอต้องใช้เวลาเก็บเงินหลายปีถึงจะสามารถซื้อมันได้

    เสื้อคลุมสีไข่ห่านตัวดังกล่าว ดูดีกว่าเสื้อคลุมตัวนั้นของเธอไม่รู้ตั้งกี่เท่า

    ถ้ามันมาอยู่บนตัวเธอคงจะสวยมาก!

    แต่นั่นเป็๲เสื้อผ้าของสวีหว่านหนิง ถ้าเธอเอ่ยปาก พี่หลินจะเข้าใจผิดหรือเปล่า?

    สวีหว่านหนิงย่อมได้ยินบทสนทนาของพวกเขา เธอไม่ได้แสร้งทำเป็๲เมินเฉย แต่หยิบเสื้อคลุมตัวนั้นเดินไปหาทั้งสองคน

    “หยวนจือชิง ถ้าเธอชอบเสื้อคลุมตัวนี้จริงๆ ฉันยกให้เธอได้ ถือเป็๲การตอบแทนที่เธอเอาพัสดุมาให้ฉันเมื่อวานนี้”

    “ไม่ได้ๆ!” หยวนซินโบกมือปฏิเสธ “เมื่อวานฉันแค่ผ่านไปเลยหยิบมาให้ ฉันจะรับของราคาแพงขนาดนี้จากเธอได้ยังไง?”

    “คนในหมู่บ้านชอบเสื้อผ้าสีเข้มเพราะมันสกปรกยาก เสื้อคลุมตัวนี้เลยไม่มีคนสนใจ เธอเป็๲คนผิวขาว มันเหมาะกับเธอที่สุด และที่สำคัญคือเสื้อคลุมตัวนี้เป็๲ของใหม่ หลี่เชี่ยนเชี่ยนไม่เคยใส่มาก่อน”

    หยวนซินอดหวั่นไหวไม่ได้ แต่ว่าไม่อาจเกลี้ยกล่อมตัวเองให้ไม่ยื่นมือออกไปรับมันเอาไว้

    สวีหว่านหนิงยัดเสื้อคลุมใส่มือเธอ “ฉันให้ก็รับไว้เถิด!”

    “ถ้าอย่างนั้น...ขอบคุณเธอมากนะ”

    สวีหว่านหนิงโบกมือแล้วเดินกลับไปหาพวกชาวบ้าน

    “พี่ใหญ่เฉิน เสื้อตัวนี้ฉันซื้อมาจากร้านค้ามิตรภาพ [1] กู้จวิ้นเองยังทำใจใส่ได้แค่ไม่กี่ครั้ง ไก่หนึ่งตัวคงจะแลกมันไม่ได้ อย่างน้อยคงต้องเอาเป็ดหนึ่งตัวกับไข่เป็ดอีกยี่สิบฟองมาแลกค่ะ!”

    “พี่สะใภ้หลิน ผ้าพันคอผืนนี้เหมาะกับพี่ที่สุด ฉันยกให้พี่แล้วกันค่ะ พี่ช่วยบอกให้เถี่ยตั้นลูกของพี่ ชวนต้าชุนไปเล่นด้วยกันได้ไหมคะ เด็กคนนั้นเก็บตัวเกินไปแล้ว”

    “ปู่สวี่คะ...”

    ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง กล่องพัสดุสองกล่องก็แทบเหลือเพียงความว่างเปล่า

    ตอนนี้เหลือของเพียงสองชิ้นเท่านั้น หนึ่งคือจักรยานที่แม้จะเก่าแต่ก็ยังใช้งานได้หนึ่งคัน สองคือนาฬิกาข้อมือเรือนเก่าอีกหนึ่งเรือนที่ยังคงดูเหมือนของใหม่

    พวกชาวบ้านเน้นของที่ใช้งานได้ แม้จะอยากได้ของดีมีราคา แต่ก็รู้ดีว่านาฬิกาเรือนนี้แพงแค่ไหน ย่อมไม่มีใครกล้าเอาเป็ดไก่ไปขอแลกกับมัน

    หากต้องใช้เงินซื้อ พวกเขาก็คงไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น

    แต่ถ้าเป็๲เสื้อผ้าหรือรองเท้านั้นต่างออกไป

    “หว่านหนิง เธอจะให้เอาไก่กับไข่ไก่ไปให้ตอนไหนหรือ?”

    “อีกเดี๋ยวเอาไปส่งที่บ้านฉันก็ได้ค่ะ ลำบากทุกท่านแล้ว”

    “ไม่ลำบากหรอก หว่านหนิง เธอเกรงใจกันเกินไปแล้ว!”

    ในห้องพัก หลี่เชี่ยนเชี่ยนยืนอยู่ริมหน้าต่าง พลางมองสวีหว่านหนิงที่กลมกลืนกับพวกชาวบ้านได้อย่างรวดเร็ว เธอโกรธจนกัดฟันกรอด ตอนนี้เธอยืนหันหลังให้กับกู้จวิ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความชั่วร้าย แต่น้ำเสียงกลับอ่อนหวานเหมือนที่ผ่านมา

    “ทำไมหว่านหนิงถึงเปลี่ยนไป? ตอนนี้เธอเหมือนคนแปลกหน้า ฉันแทบจะไม่รู้จักเธอแล้ว”

    หากเป็๲เมื่อก่อน แค่พูดเช่นนี้กู้จวิ้นก็จะขานรับ และบอกว่าคราวหน้าจะไปหาเ๱ื่๵๹สวีหว่านหนิง

    พวกเธอสองคนร่วมมือกันเช่นนี้ เพื่อควบคุมสวีหว่านหนิงให้เป็๲ลูกไก่ในกำมือ

    หลังรออยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคนด้านหลัง หลี่เชี่ยนเชี่ยนหันหลังกลับมามอง และพบว่ากู้จวิ้นตาแดงก่ำ มือของเขากำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเ๣ื๵๪ปูดนูนบริเวณหลังมือ

    “เ๱ื่๵๹นี้จะปล่อยให้จบลงง่ายๆ ไม่ได้!” กู้จวิ้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ความอับอายที่สวีหว่านหนิงนำพามาให้ฉันในวันนี้ ฉันจะเอาคืนอย่างสาสม!”  

    -----------------------------------------------    

    เชิงอรรถ

    [1] ร้านค้าที่ให้บริการกับชาวต่างชาติ ทูต หรือเ๯้าหน้าที่รัฐเท่านั้น