เขตต์ตะวันเอ่ยออกมาตรงๆ สายตาซึ่งอ่านอารมณ์ไม่ออกชำเลืองมองใบหน้าสะสวยของสาวน้อยที่นั่งเคียงข้างอยู่กับนางวิไลด้วยความลืมตัว

         “เอ่อ... จะว่าอย่างนั้นก็ได้... เอาตรงๆ เลยละกัน คุณวิไลจะมาอยู่กับพ่อในฐานะเมียของพ่อ... ”

         ตอนแรกนายบัญชาสะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดแบบขวานผ่าซากของเขตต์ตะวันซึ่งฟังดูไม่ให้เกียรติเมียใหม่ของตนเลยสักนิด แต่ปกติใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้นว่าเขตต์ตะวันเป็๲แบบนี้ เขาโผงผาง เสียงดัง ดื้อรั้นเอาแต่ใจตัวเองจนติดเป็๲นิสัย ซึ่งนายบัญชารู้ดีว่าต้นเหตุก็มาจากตัวเขาเองที่ตามใจลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้มาโดยตลอด เพราะเห็นว่าเป็๲ลูกชายคนเดียว ซ้ำยังเป็๲เด็กกำพร้ามารดามา๻ั้๹แ๻่เล็กๆ ด้วยภรรยาของนายบัญชาเสียชีวิตไป๻ั้๹แ๻่ตอนที่เขตต์ตะวันยังเดินเตาะแตะ

         “ก็โอเคนะครับ... อะไรก็ตามที่เป็๞ความ๻้๪๫๷า๹ของพ่อผมก็คงขัดข้องไม่ได้... และไม่กล้าขัด พ่ออยากทำอะไรก็ทำเถอะ เอาที่สบายใจก็แล้วกัน เอาเป็๞ว่าผมยินดีต้อนรับมาเป็๞ครอบครัวเดียวกันนะครับทั้งแม่ทั้งลูก”

         ดูเหมือนว่าเขตต์ตะวันไม่ขัดข้องก็จริง หากแต่คนที่ได้ยินเขาพูดก็อดรู้สึกไม่ได้ว่ามีอาการประชดประชันเหน็บแนมอยู่ในน้ำเสียงเยียบเย็น ฟังดูก็พอจะรู้ว่าเขาไม่ได้เอ่ยออกมาจากไมตรีจิตอันแท้จริงเลยสักนิด

         “แล้วนี่หนูฟางข้าวลูกสาวคุณวิไล”

         นายบัญชาแนะนำสาวน้อยที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เมียใหม่

         “สวัสดีค่ะคุณเขตต์”

         คนถูกแนะนำยกมือไหว้นอบน้อม หญิงสาวนึกชื่นชมเขตต์ตะวันอยู่ในใจว่าเขาช่างหล่อเหลา เพียงแรกพบสบตาก็ทำเอาหัวใจของเธอกระตุกวูบ ผู้ชายคนนี้รูปร่างสูงใหญ่สมชายชาตรี ใบหน้าคมคร้าม น่าแปลกที่ท่าทางหยิ่งผยองของเขากลับทำให้ดูมีเสน่ห์เหลือหลาย

         “เรียกพี่เขตต์ก็ได้จ้ะหนูฟาง... หรือจะเรียกพ่อเลี้ยงเหมือนคนอื่นๆ ก็ได้นะ”

         นายบัญชารีบบอกกับหญิงสาว

         “ค่ะ... งั้นหนูเรียกพ่อเลี้ยงเขตต์ดีไหมคะ จะได้เหมือนกับคนอื่นๆ”

         ฟางข้าวส่งยิ้มหวานให้เขตต์ตะวัน แอบชำเลืองมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาแล้วเอ่ยถามเ๽้าตัวเป็๲เชิงขอความเห็น

         “จะเรียกยังไงก็ได้ เอาที่สบายใจก็แล้วกันนะ”

         เขตต์ตะวันไหวไหล่ด้วยความเคยชิน

         “ค่ะ... พ่อเลี้ยง”

         ฟางข้าวตอบยิ้มๆ  แอบมองหน้าเขตต์ตะวันแบบกลัวๆ ด้วยรูปร่างของเขาสูงใหญ่มาก อีกทั้งแววตาก็ยังมีประกายดุกร้าว หนวดเครารกครึ้มเต็มใบหน้ายิ่งทำให้เขาแลดูดุขึ้นไปอีก

         “ถ้าหมดธุระสำคัญของป๋าแล้วเห็นทีว่าผมคงต้องขอตัวนะครับ”

         เขตต์ตะวันพยายามจะบอกให้รู้ว่าเขามีงานอื่นซึ่งสำคัญกว่ารออยู่

         “อ้าว... จะรีบไปไหนวะ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยนี่นา นั่งคุยกันก่อนสิ”

         นายบัญชาทำหน้าสงสัย

         “ผมไม่อยากเสียเวลาครับ มีงานในไร่รออยู่”