“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวอาจะพาจอยกับแจนไปที่ห้องพักที่เตรียมไว้ให้ก็แล้วกันนะ เดี๋ยวอาช่วยหิ้วกระเป๋าให้จ้ะ”

    พัลลภกระวีกระวาดเข้าไปช่วยหิ้วกระเป๋าสัมภาระของสองสาวที่มองเขาด้วยความชื่นชม หนุ่มใหญ่พาสาวฝาแฝดทั้งสองไปยังห้องอีกห้องซึ่งอยู่ติดกับห้องของเขา เป็๞ห้องไว้สำหรับแขกมาพักเวลามีเพื่อนของเขาแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนที่บ้าน บ้านของพัลลภเป็๞บ้านสไตล์โมเดิร์นที่ออกจะหรูหราเหมือนกันและทำให้สองสาวฝาแฝดตื่นใจกับการใช้ของเก่ามาตกแต่งเพราะอดีตนายทหารหนุ่มมีรสนิยมแบบอนุรักษ์ของเก่าเก็บซึ่งบางครั้งก็ขัดกับเวฬุลี ภรรยาสาวของเขาที่ชอบให้เอาของใหม่ ๆ มาตกแต่งมากกว่า

    “แหม...บ้านคุณอาพัลลภนี่น่าอยู่จังเลยนะคะ มีของแปลก ๆ เพียบเลยล่ะค่ะ”

    แจนเป็๞ผู้กล่าวขึ้นเมื่อไปถึงห้องที่เ๯้าของบ้านจัดเตรียมไว้ให้ พัลลภวางกระเป๋าให้สองสาวบนเตียงแล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

    “อาชอบเอาของเก่า ๆ มาตกแต่งบ้าน มันให้บรรยากาศแบบครึ้ม ๆ ดี เพราะอาเคยเป็๲ทหารมาก่อน”

    พอเขาบอกว่าเคยเป้นทหารก็ทำเอาสองสาวถึงกับตาวาวโดยเฉพาะจอยที่รีบเข้ามาเกาะแขนเขาแล้วถามว่า

    “จริงเหรอคะ? คุณอาเคยเป็๲ทหารจริง ๆ เหรอคะ ว๊าว...จอยชอบจังเลยค่ะ ผู้ชายที่เป็๲ทหารนี่จะแข็งแรงและบึกบึนมาก ดูยังไงก็สมาร์ทนะคะ”

    “อาลาออกมาหลายปีแล้วล่ะ ออกมาอยู่บ้าน กลายเป็๞พ่อบ้านไปเลย”

    “แต่คุณอาก็ยังดูดีนะคะ ยังดูหนุ่มอยู่เลยค่ะ”

    แจนเสริมและเข้ามาเกาะแขนอีกข้างของอดีตนายทหารหนุ่มใหญ่ซึ่งทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเพราะสองสาวมีท่าทีสนใจต่ออดีตของเขา แต่อะไรก็ไม่น่าตื่นเต้นสำหรับเขาในตอนนี้เท่ากับการที่สองสาวสวยมายืนขนาบข้างและเกาะแขนเขาเหมือนสนิทสนมทั้งที่พึ่งทำความรู้จักกันแท้ ๆ มันทำให้พัลลภรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้นึกรังเกียจอะไร ตรงข้ามทำให้เขาสดชื่นขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาดด้วยซ้ำ

    หนุ่มใหญ่ยิ้มกริ่ม ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ เด็กสาวสองคนนี้มีอะไรมากกว่าที่เขาเห็น เพราะท่าทางออดอ้อนและช่างฉอเลาะทำให้หนุ่มใหญ่ที่ผ่านโลกมาเจนจบแล้วมีเซ้นส์พิเศษว่าจอยและแจนอาจไม่ธรรมดาอย่างที่ภรรยาของเขาว่าไว้

    “เอ้อ...ถ้างั้นอาก็ไม่กวนพวกหนูแล้วนะ อาขอกลับไปที่ห้องก่อน”

    “ค่ะ คุณอา”

    ทั้งสองตอบพร้อมกันก่อนที่หนุ่มใหญ่เ๯้าของบ้านจะออกจากห้องของแฝดสาวทั้งสอง พัลลภออกมายืนหน้าห้องและลูบแขนตัวเองเมื่อนึกถึงตอนที่สองสาวเข้ามาเกาะแขน มันทำให้เขาขนลุกซู่และรู้สึกตื่นเต้นตื่นตัวอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่เขากับเวฬุลีก็มีชีวิตรักที่เรียกได้ว่าเกือบจะสมบูรณ์แม้วัยจะต่างกันแต่พอมาเจอสถานการณ์แบบนี้ทำให้พัลลภทำตัวเกือบไม่ถูกเลยทีเดียว

    ตกเย็นพัลลภก็เตรียมอาหารมื้อค่ำไว้ให้แฝดสาวทั้งสองในครัวอย่างตั้งใจ เวลาจวนหกโมงเย็นแล้วแต่เขาก็ยังไม่เห็นว่ามีใครออกมาจากห้องเลยสักหน ทั้งจอยและแจนอยู่กันเงียบเชียบภายในห้องทำให้พัลลภคิดว่าเขาน่าจะไปเรียกเด็กสาวทั้งสองออกมาทานมื้อค่ำพร้อมกันเพราะกลัวว่าทั้งสองอาจจะเกรงใจหรือไม่เลยไม่กล้าเข้ามาในครัว

    หนุ่มใหญ่เดินไปหยุดที่หน้าห้องก็เห็นว่าประตูยังปิดสนิทอยู่ เขาคิดว่าจะรออีกสักพักสาวฝาแฝดอาจจะออกมาทานมื้อค่ำพร้อมกับเขา แล้วหนุ่มใหญ่ก็เดินออกไปที่หน้าบ้าน สักครู่เขาก็เดินไปดูต้นไม้ที่ปลูกไว้ข้างบ้านซึ่งบริเวณนั้นอยู่ใกล้หน้าต่างห้องที่เขาจัดไว้ให้เป็๞ที่พักของสองสาวฝาแฝด เขาก้ม ๆ เงย ๆ ดูต้นไม้พันธุ์แปลก ๆ ที่หามาไว้ข้างบ้านซึ่งบ้านของเขาปลูกอยู่ห่างจากบ้านหลังอื่นและมีบริเวณไว้ทำสวนอีกด้วย สักครู่อดีตนายทหารหนุ่มใหญ่ก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากที่ไหนสักแห่ง เสียงนั้นเบามาก ๆ แต่ก็ค่อย ๆ ดังขึ้นจนได้ยินชัดเจนและทำใจเขาเริ่มสั่น พัลลภนิ่งฟังสักครู่ก็เริ่มรู้ว่าเสียงนั้นดังมาจากไหน มันดังลอดออกมาจากห้องที่สองสาวพักอยู่นั่นเอง

    หนุ่มใหญ่เกิดความสงสัยเลยเดินเลียบเข้าไปหยุดที่หน้าต่างบานเกล็ดซึ่งข้างในมีม่านปิดอยู่แต่ม่านผ้าสีฟ้านั้นปิดไม่สนิท มันเป็๲ร่องอยู่เล็กน้อยแต่ก็มองเห็นข้างในชัดเจน เขามองลอดเข้าไปก็ถึงกับเกือบลืมหายใจเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏอยู่ภายในนั้นทำเอาหนุ่มใหญ่ถึงกับตะลึงเพราะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง