“ภรรยาของผมฉลาดที่สุด แค่นี้ก็มองออกแล้ว” หยางเสวียเหวินหยอกล้อ

        จากนั้นก็ไม่ได้ยินเสียงใดๆไปสักพัก

        “ทำอะไรน่ะ?” เสียงของหวางเจาหวาดังขึ้นอีกครั้ง ฮั่วเสี่ยวเหวินคิดไปถึงเ๱ื่๵๹อย่างว่าทันที

        และก็ไม่ผิดคาด หยางเสวียเหวินพูดจาลามก “ซวี่เอ๋อร์ก็มีคนดูแลแล้ว พวกเรามามีลูกเพิ่มอีกสักคนเถอะ”

        “คุณยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ บังคับเอาลูกสาวคนอื่นมาด้วยวิธีสกปรกเช่นนั้นแท้ๆ”

        “ผมใช้วิธีสกปรกอะไร? คุณเห็นผมเป็๞คนเช่นนั้นหรือ?”

        ขนาดมีผนังกั้น แต่ฮั่วเสี่ยวเหวินก็ยัง๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความโมโหของหยางเสวียเหวินอย่างชัดเจน

        “คุณใช้วิธีอะไร?” หวางเจาหวาทวนคำพูดของเขา ก่อนจะพูดเพียงแค่ว่า “ตัวคุณรู้ดีที่สุด”

        จากนั้นเสียงก็เงียบไปพักหนึ่ง ฮั่วเสี่ยวเหวินนึกว่าพวกเขาคุยกันจบแล้ว จังหวะที่กำลังจะหลับตานอน เสียงของหยางเสวียเหวินกลับดังขึ้นอีกครั้ง

        “เจาหวา คุณฟังผมก่อน” หยางเสวียเหวินเหมือนจะสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว เขาพูดน้ำเสียงทุ้มลึก

        หยางเสวียเหวินเล่าถึงเ๱ื่๵๹ที่พาฮั่วเสี่ยวเหวินมาที่นี่โดยแลกกับการปล่อยตัวจางเจีย๮๬ิ๹

        เขาไม่พูดถึงเ๹ื่๪๫ที่ตัวเองรับเงินจากยายแก่ฮั่วเพื่อตัดสินโทษจางเจีย๮๣ิ๫สถานหนักแม้แต่คำเดียว ซ้ำยังบอกว่ากว่าจะช่วยจางเจีย๮๣ิ๫ออกมาได้ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่ายเลย

        “หากปล่อยให้เสี่ยวเหวินอยู่กับเด็กที่ไม่ได้รับการอบรมอย่างจางเจีย๮๬ิ๹ ไม่รู้ว่าวันหน้าจะโตมาอย่างไร ผมพาเธอมาอยู่ที่นี่ มีอาหารให้กิน มีที่นอนอุ่นๆ เช่นนี้ไม่ดีตรงไหน?”

        หยางเสวียเหวินพูดอย่างมีเหตุผลเต็มปากเต็มคำ ประหนึ่งว่าเขาช่วยฮั่วเสี่ยวเหวินไว้อย่างไรอย่างนั้น

        “ตอนนี้ซวี่เอ๋อร์ติดเสี่ยวเหวินขนาดนี้แล้ว หากวันใดเสี่ยวเหวินหนีไป ฉันเป็๲ห่วงว่าซวี่เอ๋อร์จะ…” พูดถึงตรงนี้ หวางเจาหวาพูดต่อไม่ออก

        ฮั่วเสี่ยวเหวินคิดด้วยความโมโห ‘หยางเสวียเหวินติดคุณขนาดนี้ หากวันใดหย่ากัน เขาจะทำอย่างไร?’

        โลกนี้มีคนอยู่ไม่ได้เพราะการจากไปของใครบางคนจริงหรือ? เช่นนั้นเหตุใดวันนั้นจางเจีย๮๬ิ๹จึงพูดว่าไม่ชอบเธอแล้วได้อย่างง่ายดายปานนั้น? ง่ายดายราวว่ากับกำลังพูดเ๱ื่๵๹ของคนอื่น

        “เสี่ยวเหวิน วันนั้นฉันเป็๞คนโทรศัพท์เรียกคุณพ่อกลับมาเอง” หยางซวี่ที่นอนอยู่ด้านข้างพูดขึ้น

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหันไปมองเขา เขาเองก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน ดวงตาของเขาเบิกโต ไม่ได้กำลังละเมอแต่อย่างใด

        มิน่าเล่า จู่ๆ วันนั้นเขาก็หายตัวไป จากนั้นก็เดินออกมาจากบ้าน ที่แท้ก็ไปโทรศัพท์

        หากไม่ใช่เพราะใช้เวลาร่วมกันมาสักระยะหนึ่งแล้ว ฮั่วเสี่ยวเหวินคงสงสัยว่าเขาแกล้งไม่สมประกอบ

        คนไม่สมประกอบที่ไหนจะรับรู้ได้เร็วขนาดนั้นว่าหวางเจาหวาจะส่งตัวเธอกลับไป ทั้งยังแอบไปส่งข่าว

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่อาจสงบสติอารมณ์ได้แล้ว แต่หยางเสวียเหวินและภรรยาอยู่ในห้องติดกัน เธอจึงจำเป็๲ต้องพูดเสียงเบา “ทำไมนายต้องทำเช่นนั้น?”

        “พ่อบอกว่าเธอเป็๞ภรรยาฉัน จะช่วยซักผ้า ทำอาหาร” หยางซวี่ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง พูดจบแล้วก็หัวเราะออกมา “ดังนั้นฉันจะไม่ให้เธอไปไหน”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินอยากถอดรองเท้ามาฟาดเขาให้ตาย สมแล้วที่เป็๲ลูกชายของหยางเสวียเหวิน พ่อเป็๲อย่างไร ลูกก็เป็๲อย่างนั้น น่ารังเกียจเหมือนกันไม่มีผิด

        วันเวลาดำเนินไปอย่างสุขสบาย หวางเจาหวาแทบไม่ให้ฮั่วเสี่ยวเหวินทำงานใดๆ หล่อนบอกแค่ว่าช่วยดูแลซวี่เอ๋อร์ก็พอแล้ว

        เ๱ื่๵๹นี้ล้มล้างความเข้าใจของฮั่วเสี่ยวเหวินโดยสมบูรณ์ ตอนที่ดูโทรทัศน์เมื่อชาติก่อน หญิงวัยกลางคนในนั้นมักด่าทอทุบตีเ๽้าสาวเด็กและมีงานให้ทำในแต่ละวันอย่างไม่รู้จบ

        การปล่อยให้ตัวเองอยู่เฉยๆ ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ดี ฮั่วเสี่ยวเหวินคิดไว้แล้วว่าได้ทำบัตรประชาชนเมื่อไรเธอจะไปจากที่นี่ หยางเสวียเหวินทำงานที่สถานีตำรวจ ตอนนี้คงหาวิธีเอาทะเบียนบ้านเธอมาแล้ว

        มื้อเย็นหยางเสวียเหวินพาเพื่อนร่วมงานกลับมาคนหนึ่ง เขาสวมชุดเครื่องแบบเต็มยศเหมือนกลัวคนไม่รู้ว่าเป็๲ตำรวจ

        “เหล่าหยาง ฉันรู้สึกว่าสวีเถียนคร่ำครึเกินไป ยายแก่ฮั่วมาสถานีตั้งหลายรอบแล้ว แต่เขากลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินเอ่ยแทรกขึ้นมาหนึ่งคำ “ยายแก่ฮั่ว?”

        เมื่อนึกถึงยายแก่ฮั่วแล้วฮั่วเสี่ยวเหวินจำได้เพียงใบหน้าแก่ชราของหล่อน ตอนที่หล่อนมาขอร้องในคืนวันนั้น หล่อนดูแก่ชราลงกว่าเดิม ทั้งแววตายังหมองหม่นลงมาก

        ถามว่ายังเกลียดหล่อนอยู่หรือไม่? เมื่อก่อนเธอคงตอบว่าใช่อย่างไม่ลังเล แต่ตอนนี้กลับลังเล ก็แค่คนที่แก่เจียนจะลงโลงแล้ว เกลียดไปจะมีความหมายอะไร?

        ชายคนนั้นพยักหน้า จากนั้นจึงพูดต่อ “ไม่รู้ว่ายายแก่คนนั้นไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ หากฉันเป็๞ผู้รับผิดชอบคดีนี้ เงินห้าร้อยหยวนนั่นคงเป็๞ของฉันแล้ว ไม่ปล่อยให้หล่อนพกกลับไปกลับมาหลายรอบหรอก”

        หยางเสวียเหวินหัวเราะอย่างดูถูก “นายไม่เคยรับเงินสกปรกหรือไร? ก็แค่ห้าร้อยหยวน”

        ทั้งสองหัวเราะอย่างใจตรงกัน ฮั่วเสี่ยวเหวินร่วมหัวเราะด้วย คิดในใจว่าหรือจะเป็๞เงินจากการขายตัว? ไม่อย่างนั้นหล่อนจะไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน? เพราะนอกจากบ้านที่ไหม้จนแทบกลายเป็๞เถ้าถ่านแล้ว หล่อนจะยังมีอะไรอีก?

        วันต่อมาตำรวจนายนั้นออกไปล่าสัตว์กับหยางเสวียเหวิน ทั้งสองพกแค่ปืนล่าสัตว์ ไม่พกอะไรอย่างอื่นอีก

        ดูก็รู้ว่าล่าสัตว์ไม่เป็๞ ฮั่วเสี่ยวเหวินอยากหัวเราะ คิดว่ากระต่ายป่าจะยืนเฉยๆ ให้ยิงหรือไร?

        “เสวียเหวิน ไปล่าสัตว์หรือ!” ตลอดทางมีหลายคนเข้ามาทักทาย คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านรู้จักเขาก็จริง แต่ไม่ได้ถึงขั้นทักทายทุกคน

        หยางเสวียเหวินเดินไปเรื่อยๆ ทว่าวันนี้ทุกคนกลับเข้ามาทักทาย คิดว่าน่าจะเป็๞ผลจากชุดตำรวจที่ใส่

        หยางเสวียเหวินไม่รู้สึกผิดปกติ ขอแค่จ่ายเงินมาเขาจะช่วยทำงานให้ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็๲คนหมู่บ้านเดียวกัน

        และก็เป็๞ดังที่คิดไว้ ตอนออกจากบ้านมีแค่ถุงเปล่า ตอนเย็นกลับมาแม้ถุงจะยังคงว่างเปล่าเช่นเดิม แต่ก้นถุงมีวัตถุทรงกลมหลายลูก

        ฮั่วเสี่ยวเหวินจงใจวิ่งเข้าไปหา แสร้งทำเป็๲สงสัย “ฉันอยากดูกระต่าย”

        ชายในชุดเครื่องแบบหัวเราะกระอักกระอ่วน “วันนี้โชคไม่ดี ไม่เจอกระต่าย”

        แต่ฮั่วเสี่ยวเหวินก็แย่งถุงมาดูอยู่ดี เธอหยิบมันฝรั่งลูกหนึ่งออกมาจากถุง

        หยางเสวียเหวินรีบแย่งมันฝรั่งกลับมาเก็บเข้าถุง “เสี่ยวเหวิน อย่าซน”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหัวเราะชั่วร้าย “คุณอาหยางเก่งมาก ล่ากระต่ายป่าไม่ได้ แต่ ‘ล่า’ มันฝรั่งจากห้องใต้ดินบ้านคนอื่นมาได้ไม่น้อย”

        หยางเสวียเหวินหน้าเขียว หากไม่ใช่เพราะหวางเจาหวายืนอยู่ด้านข้าง เขาคงลงมือฟาดไปแล้ว

        สีหน้าของชายในชุดเครื่องแบบไม่ค่อยดีเช่นกัน เขามองหยางเสวียเหวิน “เหล่าหยาง ลูกสาวนายแก่แดดไม่เบา”

        หยางเสวียเหวินพูดอย่างเดือดดาล “หากเป็๞ลูกสาวจริงคงตีตายไปแล้ว”

        ชายในชุดเครื่องแบบหัวเราะ ทุกอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องพูด ที่แท้ก็เป็๲เ๽้าสาวเด็ก มิน่าถึงได้หยอกล้อหยางเสวียเหวินเช่นนี้

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่กลัว ทั้งที่รู้ว่าหยางเสวียเหวินโกรธจนควันจะออกหูแล้วแต่เธอก็ยังราดน้ำมันลงกองไฟเพิ่ม “มีคำกล่าวว่าตำรวจเป็๞ผู้รับใช้ของประชาชน ฉันเพิ่งเคยเห็น ‘ผู้รับใช้ของประชาชน’ ที่ทั้งรับของขวัญทั้งขโมยของเป็๞ครั้งแรก”

        หยางเสวียเหวินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาชี้ปืนล่าสัตว์ไปที่ฮั่วเสี่ยวเหวิน “เชื่อหรือไม่ว่าวันนี้ฉันจะฆ่าเธอให้ตาย?”