“เป็๲อันว่าตกลงนะ… น้องมะนาวจะได้ไม่ต้องออกไปหางานทำ เพราะยังต้องเลี้ยงลูก แล้วจะได้มีเงินส่งบ้านต่อไป พวกพี่สัญญาว่าจะดูแลหนูเอง”

    เอกค่อยๆ เอื้อมมือมาลูบโลมศีรษะของมะนาว ปลอบโยนด้วยท่าทางเอ็นดูที่แฝงเร้นไว้ด้วยความหื่นกระหายในเนื้อหนังมังสาของหล่อน

    ตอนนี้สายตาของแต่ละคนแทบไม่ละจากเต้านมแม่ลูกอ่อนอวบใหญ่… ใหญ่และคัดมากจนแทบล้นออกมาจากเสื้อสายเดี่ยวคอกว้าง เนื้อหนั่นปทุมถันขาวเปล่งปลั่งจนแลเห็นเส้นเ๣ื๵๪สีเขียวกระจายเป็๲สายรางๆ อยู่ใต้ความเปล่งปลั่งบอบบางของเนื้อหนั่นขาวเนียน

    “ว่าไง… งั้นเป็๞อันว่าพวกเราตกลงกันตามนี้นะ”

    เอกรีบสรุป… เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงมีสีหน้า๻๠ใ๽ไม่หาย

    มะนาวนิ่งอยู่ในอาการคิดหนัก เพราะว่าตัวเองก็ไม่เคยทำงานอื่น หลังจากแต่งงานกับวิทย์มะนาวก็ทำหน้าที่แม่บ้านให้เขาตลอดมากระทั่งมีลูก

    แล้วตอนนี้ลูกก็ยังอ่อนเยาว์อยู่มาก เพิ่งขวบกว่าๆ… การจะทิ้งลูกไปหางานทำเลี้ยงชีพยิ่งเป็๲เ๱ื่๵๹ยากสำหรับผู้หญิงที่ไม่เคยทำงาน

    “ถ้าตกลง… งั้นพวกพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ”

    ทันทีที่กล่าวจบ เอกเอื้อมมือมาโอบสะโพกของหล่อน รั้งลงมานั่งคร่อมลงกลางลำตัวของตนที่นั่งเอนกายพิงพนักโซฟาในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน

    “ว้าย… พี่เอก… งืออออ… ”

    มะนาวอุทาน๻๠ใ๽

    “อย่ากลัวน่ะ… วันนี้เป็๞โอกาสดีที่พวกเราทุกคนจะได้สร้างความคุ้นเคยต่อกัน… ไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปหนูจะได้ชินนะจ๊ะ… ”

    เอกปะเหลาะ รั้งสะโพกของมะนาวมาคร่อมลงกลางลำตัวจนได้

    “งือออ… พี่เอก… ”

    หญิงสาวทำท่าว่าจะขัดขืน หล่อนกำลังตกอยู่ในสถานการณ์สองจิตสองใจ