ค่ำคืนหนึ่ง หลังจากที่มาเรีย ถูกส่งกลับมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เป็๲บ้านของเธอกับทัคคุงตามปกติ ร่างเล็กของ มาเรีย ก็ดูเรียบร้อยเหมือนทุกครั้ง แต่ทัคคุงรู้ดี มันเป็๲เพียงเปลือกนอกเท่านั้น

เธอพยายามทำเหมือนทุกอย่างปกติ แต่แววตากลมใสกลับพร่ามัวสั่นไหว ร่างเล็กสั่นระริกในทุกครั้งที่หายใจ เหงื่อซึมออกตามไรผมแม้อากาศจะเย็นสบาย

ทัคคุงนั่งมองเธออยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง ความเงียบอึมครึมปกคลุมบรรยากาศอยู่นาน ก่อนที่มาเรียจะเอ่ยเสียงเบา สั่นระคนลังเล

“ทัคคุง…ถ้าวันหนึ่ง…ถ้าวันหนึ่งมาเรียเผลอทำผิดพลาดไป…ทัคคุงจะยกโทษให้มาเรียไหมคะ?”

ประโยคนั้นทิ่มแทงหัวใจเขาเหมือนคมมีด ดวงตาของมาเรียไม่กล้าสบกับเขาตรง ๆ แต่ริมฝีปากเล็กสั่นระริก น้ำเสียงพร่าเหมือนกำลังอ้อนวอน เธอรู้ตัวเองดีว่าผนึกของริคกำลังผลักดันให้เธอใกล้ขอบเหวเข้าไปทุกที ความเสียวที่สะสมจนแทบขาดใจทำให้ความคิดในใจเธอเริ่มสั่นคลอน

ทัคคุงเบิกตาเล็กน้อย หัวใจบีบแน่น แต่เขาก็สูดลมหายใจลึก ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและมั่นคงที่สุด สมกับเป็๲ชายที่เธอรัก

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…ไม่ว่าเธอจะทำผิดพลาดแบบไหน ผมก็จะไม่มีวันเกลียดคุณ…มาเรีย คุณคือคนสำคัญที่สุดของผมเสมอ”

คำตอบนั้นเหมือนสายลมอุ่นโอบกอดหัวใจของเธอทันที ดวงตากลมโตคลอด้วยน้ำตา สะโพกเล็กสั่นระริกเพราะอารมณ์ที่ตีรวนระหว่างความโล่งใจ ความรัก และความเสียวที่เก็บกดจนแทบบ้า

มาเรียยกมือปาดน้ำตาแล้วแย้มยิ้มบางเบา ยิ้มที่ดูทั้งเ๽็๤ป๥๪ทั้งสวยงาม ก่อนหลุบตาลงต่ำซ่อนแววตาสั่นระริกที่เต็มไปด้วยการตัดสินใจ

ถ้าทัคคุงจะรักและให้อภัยไม่ว่าเธอจะพลาดไปอย่างไร…

บางที…บางทีเธอก็ไม่ควรต่อต้านมันอีกแล้ว

เงียบงันครู่หนึ่ง เหมือนเวลาหยุดหมุน ทัคคุงยิ้มอบอุ่นให้เธอโดยไม่รู้เลยว่าในหัวใจของหญิงสาวตรงหน้ากำลังตัดสินบางสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต