วันเวลาผ่านไป

ณ ค่ายฝึกของผู้กล้า

ทุกอย่างยังดูคึกคักเหมือนเคย เสียงฝึกซ้อม ดาบกระทบกัน เสียงเวทกระจาย เสียงคำสั่ง เสียงหัวเราะ...

แต่ในความวุ่นวายแบบปกติของที่นี่ บางสิ่งได้เดินมาถึงจุดเปลี่ยนแปลงโดยไม่ต้องมีใครเอ่ยบอก

การฝึกพิเศษของมาเรีย...สิ้นสุดลงแล้ว

ไม่มีพิธี ไม่มีคำประกาศ ไม่มีใครพูดถึงอย่างเปิดเผย

แต่ทุกคนรู้

และที่สำคัญ ทัคคุงก็รู้

เขายืนอยู่คนเดียวริมลานหินเก่า ดาบของเขาพิงอยู่ข้างเสาไม้ เสียงฝึกในลานอีกฝั่งดังอยู่ห่าง ๆ แต่เขากลับไม่ได้ฟังมันจริง ๆ

ลมเอื่อยพัดกลีบใบไม้หล่นลงพื้นราวกับบอกว่าอะไรบางอย่างจบลงแล้ว

...หรืออาจเพิ่งจะเริ่มต้นก็ได้

ตอนนี้ ทัคคุงไม่ได้เป็๲แค่เด็กหนุ่มหน้าใหม่ในค่ายอีกต่อไป

เขา...กลายเป็๲นักผจญภัยระดับสูงอย่างเป็๲ทางการแล้ว

ผ่านทั้งการฝึก การเดินทาง การต่อสู้ และการทดสอบที่ไม่มีใครพูดถึง

ทั้งแรงกาย แรงใจ รวมถึงบางอย่างที่ไม่ชัดเจน

เขากำมือแน่นเพียงนิดเดียว ก่อนจะคลายลง

ภาพของมาเรียผุดขึ้นมาในความคิดของเขาเสมอ ไม่ว่าจะตอนที่เขาฝึก ตอนที่เขานอนหลับ หรือแม้แต่ตอนที่เขาเดินผ่านห้องว่างที่เธอเคยพัก

มาเรีย...ที่เขาเฝ้ารอ

มาเรีย...ที่เขาอยากปกป้องเสมอมา

และตอนนี้...

เธอไม่จำเป็๲ต้อง “ฝึก” อีกแล้ว

ไม่มีอีกแล้วการรอคอยเงียบ ๆ ใต้แสงจันทร์

ไม่มีอีกแล้วเสียงฝีเท้าของเธอที่เดินกลับมาหลังตะวันตกดิน

เขาไม่ต้องมองรอยแดงที่คอของเธอด้วยรอยยิ้มฝืนอีกต่อไป

ทุกอย่าง...จบลงแล้ว

หรือจะเรียกว่าพ้นผ่าน ก็คงไม่ผิด

เขาไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้จะพาเขาไปถึงที่ที่หวังไหม

ไม่รู้ว่าจากนี้ไปเขาและเธอ...จะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขหรือไม่

เพราะ “ความสุข” ในค่ายผู้กล้าแห่งนี้ ไม่เคยเป็๞ของที่ได้มาง่าย ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น...

แค่ความหวังเพียงนิดเดียว ว่าเขาจะได้เห็นเธอยิ้มโดยไม่มีเงาในแววตา

แค่นั้น...มันก็มากพอจะทำให้เขาก้าวเดินต่อไปแล้ว