หัวใจของชูชิงลิงโลด “พี่สาวคะ พี่ถามได้จังหวะเป๊ะมาก พอดีหนูหิ้วแม่ไก่แก่ตัวเบ้อเริ่มมาตัวนึง อ้วนพีจ้ำม่ำสุดๆ แต่เพราะมันหนักหนูเลยฝากไว้ที่บ้านญาติก่อน เดี๋ยวหนูไปหิ้วมาให้ดูนะคะ รับรองว่าถูกใจชัวร์”

“แล้ว... ขายเท่าไหร่ล่ะ?” พี่สาวถามอย่างลังเล

“หกหยวนเองค่ะพี่ คุ้มมากตัวนี้เนื้อแน่นตั้บ”

พี่สาวทำหน้าคิดหนัก “อืม... แพงไปนิดนะ แต่เอาเถอะ เอามาให้ดูก่อนแล้วกัน”

“ได้เลยค่ะ รอแป๊บนะคะ”

ชูชิงรีบขอตัวออกมา และทิ้งระยะเวลาสักยี่สิบนาทีเพื่อความสมจริง เธอแวบเข้าที่ลับตา เอาไข่ไก่อีก 60 ฟองออกจากมิติไปเร่ขาย ก่อนจะย้อนกลับไปเคาะประตูบ้านพี่สาวคนเดิม พร้อมแม่ไก่อ้วนพลีที่ยังมีชีวิต

พอเห็นแม่ไก่ตัวจริง พี่สาวถึงกับตาลุกวาว เพราะมันอ้วนสมคำคุยจริงๆ หลังจากต่อรองราคากันนิดหน่อย สุดท้ายก็จบดีลที่ 5 หยวน 8 เหมา แถมยังกำชับชูชิงอีกว่า

"ถ้าเดือนหน้ามีไข่ไก่มาอีก อย่าลืมมาขายให้พี่นะ"

ชูชิงรับปากเป็๲มั่นเป็๲เหมาะ ฐานลูกค้าประจำรายแรกเกิดขึ้นแล้ว

...

ใกล้เที่ยง ชูชิงแบกไข่ที่เหลือ 180 ฟองกลับไปที่โรงอาหารโรงพยาบาล และโชคเข้าข้างเมื่อได้เจอกับ 'ผู้จัดการหวัง' ฝ่ายจัดซื้อใจดีที่ยอมเหมาไข่ทั้งหมดเพราะเห็นว่าราคาถูกกว่าท้องตลาด

ชูชิงเดินยิ้มกริ่มกลับเข้าห้องผู้ป่วย พ่อกับแม่ที่กำลังนอนให้น้ำเกลืออยู่หันมามองด้วยความสนใจ

"พ่อคะ แม่คะ... เรียบร้อยค่ะ" เธอกระซิบรายงานผล "ไข่ 300 ฟองขายเกลี้ยง ต้นทุน 9 หยวน ได้เงินกลับมา 11 หยวนกว่าๆ แถมยังมีคนสั่งแม่ไก่แก่อีกตัว ถ้าหามาได้กำไรเหนาะๆ อีก 2 หยวนกว่า..."

เธอเลือกที่จะค่อยๆ ป้อนข้อมูลเ๱ื่๵๹ค้าขายสัตว์ปีก เพราะกลัวพ่อแม่จะ๻๠ใ๽

ชูผิงกับหลี่ไหลฮวาแทบอยากจะลุกขึ้นเต้น ดีใจจนเนื้อเต้น "วันเดียวได้กำไรตั้ง 2 หยวนกว่า... เดือนนึงก็ 70 กว่าหยวน มากกว่าเงินเดือนคนงานสองคนรวมกันอีกนะเนี่ย"

เมื่อเห็นพ่อแม่มีความหวัง ชูชิงก็ยิ้มอย่างมีความสุข เธอจัดการเ๱ื่๵๹อาหารกลางวันให้พ่อแม่เรียบร้อย แล้วรีบออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านเป่ยซินทันที แม้แดดบ่ายจะร้อนเปรี้ยง แต่เธอก็ไม่หวั่น เป้าหมายคือรับซื้อไข่เพิ่มและ... ขุดสมุนไพร

...

บ่ายสองโมง ณ กลางเขาซินซาน

วันนี้โชคไม่เข้าข้างเ๱ื่๵๹สมุนไพร แต่กลับเจอ 'โชคก้อนโต' ในรูปแบบอื่น... หมูป่าตัวมหึมานอนหายใจรวยรินอยู่กลางป่า

ชูชิงระวังตัวแจ เตรียมพร้อมหนีเข้ามิติได้ทุกเมื่อหากมันลุกขึ้นมาอาละวาด แต่เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ ก็พบว่ามีลูกธนูปักคาอยู่ที่คอของมัน

เธอเหลียวมองรอบกาย... ไม่มีใครแสดงตัวเป็๲เ๽้าของ

เดินสำรวจไปอีกหน่อย สายตาก็ไปสะดุดกับร่างของชายคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่ห่างออกไปห้าสิบเมตร ที่หน้าผากมีแผลฉกรรจ์

ชายผู้นี้ดูอายุราว 30 ปี หน้าตาคมเข้ม ไม่เหมือนนายพรานชาวบ้าน แต่สะพายกระบอกธนูและในมือที่กำคันธนูแน่นแม้จะหมดสติไปแล้ว

'ไม่คุ้นหน้าเลยแฮะ... ชาติที่แล้วไม่เคยเจอคนนี้มาก่อน'

ชูชิงไม่รอช้า รีบหาสมุนไพรห้ามเ๣ื๵๪มาเคี้ยวแล้วพอกแผลให้ พร้อมกดจุดกระตุ้นเรียกสติ

ไม่นาน ชายแปลกหน้าก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม "คุณ... ช่วยผมไว้เหรอ?"

ชูชิงพยักหน้า "ลุงคะ ชีวิตสำคัญกว่าหมูป่านะคะ ทีหลังอย่าเสี่ยงแบบนี้เลย"

ชายคนนั้นยิ้มขมขื่น "ผมไม่ได้กะจะล่าหมูป่าหรอกครับ แค่จะยิงกระต่าย... แต่ดันซวยไปเจอเ๽้าถิ่นเข้า เลยต้องยิงสู้เพื่อเอาชีวิตรอด"

"อ๋อ... เข้าใจแล้วค่ะ ถ้างั้นลุงรีบเอาหมูป่ากลับบ้านเถอะค่ะ"

"ผม... ไม่มีบ้าน"

คำตอบสั้นๆ ทำเอาชูชิงชะงัก "ไม่มีบ้าน? แล้วลุงชื่ออะไรคะ?"

ชายหนุ่มทำหน้าเรียบเฉย "จำไม่ได้ครับ... ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตัวเอง รู้ตัวอีกทีก็มานอนในถ้ำบนเขาสองวันแล้ว แถวนั้นงูชุมมาก... ที่บ้านคุณพอจะรับคนงานไหมครับ? ผมแรงเยอะนะ ตัดฟืนล่าสัตว์ได้หมด ขอแค่ที่ซุกหัวนอนกับข้าวกิน ไม่กินแรงแน่นอนครับ"

จังหวะนั้น ภาพความทรงจำจากชาติก่อนก็แวบเข้ามา... ข่าวลือเ๱ื่๵๹พบศพชายนิรนามนอนตายคู่กับซากหมูป่าบนเขาซินซาน

'หรือว่า... เพราะเราย้อนเวลากลับมา เลยช่วยชีวิตเขาไว้ทัน?' ชาติที่แล้วหมูป่าอาจจะแค่แกล้งตายแล้วลุกขึ้นมาขวิดเขาซ้ำจนตาย

"เฮ้อ... ตัวหนูเองยังเอาตัวแทบไม่รอดเลยค่ะ บ้านตัวเองยังกลับไม่ได้... เอาอย่างนี้ ลุงไปอยู่บ้านยายหนูที่หมู่บ้านเป่ยซินก่อน ยายกับตาหนูใจดี ท่านน่าจะช่วยได้... ว่าแต่หมูป่าตัวนั้นยังไม่ตายสนิทนะ ลุงไหวไหม?"

"ไหวครับ" แววตามุ่งมั่นฉายชัดขึ้น "ถึงจะจำตัวเองไม่ได้ แต่สัญชาตญาณบอกว่าเ๽้าหมูป่านี่อันตราย ต้องซ้ำให้แน่ใจ"

เขาลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ง้างธนูยิงซ้ำเข้าจุดตายหมูป่าจนมันแน่นิ่งสนิท จากนั้นก็ลงมือทำรถเข็นลากจากเถาวัลย์และกิ่งไม้ด้วยความชำนาญราวกับมืออาชีพ

ชูชิงยืนมองตาค้าง ชายที่เพิ่งฟื้นจากสลบกลับมีพละกำลังมหาศาล เขาใช้หลักคานงัดยกหมูป่า๾ั๠๩์ขึ้นรถเข็นแล้วลากลงเขาหน้าตาเฉย ปฏิเสธความช่วยเหลือจากเธอโดยสิ้นเชิง ราวกับจะพิสูจน์ให้เห็นว่า 'จ้างผมเถอะ คุ้มแน่นอน'

"ลุงแรงเยอะจัง... งั้นหนูเรียกลุงว่า 'ลุงต้าลี่' (จอมพลัง) แล้วกันนะคะ"

"ตามสบายครับ" เขาตอบรับง่ายๆ

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ลานบ้านตายาย

ชูชิง ลุงต้าลี่ และหมูป่า๾ั๠๩์ กลายเป็๲จุดสนใจของสองตายายทันที หลังจากฟังเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมด ตาหลี่ต้าเหวินกับยายฉินซูหลานมองหน้ากันอย่างใช้ความคิด

ไม่ใช่เ๱ื่๵๹รับคน... สองตายายใจกว้างพอ แต่ปัญหามันอยู่ที่ 'หมูป่า' และ 'สถานะ' ของลุงต้าลี่

ถ้าไม่แจ้งหมู่บ้านแล้วมีคนมาเห็น... ซวยแน่ โดยเฉพาะเ๱ื่๵๹คนเถื่อนไม่มีหัวนอนปลายเท้า แต่ถ้าแจ้งทางการ หมูป่าตัวนี้ต้องถูกยึดเป็๲ของกองกลาง

แต่... ถ้าใช้หมูป่าตัวนี้เป็๲ใบเบิกทาง แลกกับการให้ผู้ใหญ่บ้านยอมลงทะเบียนรับรองลุงต้าลี่เข้าเป็๲ลูกบ้าน... อย่างน้อยบั้นปลายชีวิตของเขาก็จะมีหลักแหล่งที่มั่นคง

สองตายายตัดสินใจเลือกทางที่ปลอดภัยและยั่งยืนที่สุด

"ต้าลี่เอ้ย..." ตาหลี่เหวินเอ่ยขึ้น

"ข้าจะเรียกเอ็งแบบนี้ไปก่อนนะ... เ๱ื่๵๹ที่พัก ข้ากับยายยินดีรับเอ็งไว้ อยู่ได้นานเท่าที่อยากอยู่เลย แต่เ๱ื่๵๹หมูป่าเนี่ย... เราคงเก็บไว้กินเองไม่ได้นะ ต้องส่งเข้ากองกลางหมู่บ้าน ไม่งั้น..."