ในการประลองของตระกูลวิหคศักดิ์สิทธิ์ เพราะตอนนี้ความสัมพันธ์ของหลงเหยียนกับเย่ซีหรานเข้าขั้นย่ำแย่จนถึงขีดสุดแล้ว ดังนั้น หากทั้งสองจับฉลากจนได้อยู่กลุ่มเดียวกันจริงๆ ละก็ เื่ต้องน่าสนุกแน่ ในการประลองนี้ ทุกคนล้วนอยากจะแสดงฝีมือของตนออกมาให้เป็ที่ประจักษ์ เมื่อถึงตอนนั้น นอกจากจะสร้างเกียรติและชื่อเสียงแก่ตนเองแล้ว ยังจะได้รับทรัพยากรด้านการฝึกพลังอีกนับไม่ถ้วนเลยทีเดียว
สิ้นปีใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ศิษย์ที่มีรายชื่อในการคัดเลือกต่างก็ตั้งตารอคอยการมาถึงของการประลอง ทว่าสำหรับเื่นี้ สิ่งที่คนจำนวนมากกว่าให้ความสนใจกลับเป็การประลองระหว่างหลงเหยียนกับสองพี่น้องตระกูลเย่
แม้หลงเหยียนจะมีพร์ที่ล้ำเลิศจนน่าเหลือเชื่อ ทว่ากลับมีพลังแค่ระดับชีพมนุษย์ขั้นสูงเท่านั้น ต่อให้เขาจะให้เวลาสั้นๆ เพียงครึ่งเดือนที่เหลือนี้ก้าวขึ้นไปอยู่ในระดับชีพธรณีสำเร็จ อย่างไรเสียเขาก็สู้เย่ซีหรานไม่ได้อยู่ดี เพราะเขาไม่มีส่วนใดที่ได้เปรียบอีกฝ่ายเลย
มีคนมากมายที่มองว่าในการประลองครั้งนี้ หลงเหยียนต้องถูกฆ่าอย่างแน่นอน ใครๆ ก็รู้ว่าความแค้นระหว่างหลงเหยียนกับเย่ซีหรานมีมากกว่าจะลบล้างแล้ว
เย่ซีหรานมีท่านซีหมัวคอยสนับสนุน อีกทั้งยังเป็บุคคลที่มีหวังจะได้เข้าตระกูลชั้นในมากที่สุดอีกด้วย เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้ตงจวินจะเป็ตาแท้ๆ ของหลงเหยียนก็ไร้ประโยชน์ เพราะเขาไม่กล้าแตะต้องเย่ซีหรานอย่างแน่นอน
การเอาชนะเทียนหลางไม่อาจยืนยันสิ่งใดได้ มีแค่การเข้าตระกูลชั้นในด้วยความสามารถของตนเองเท่านั้นจึงจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าตนเป็ยอดอัจฉริยะที่มีพร์เพียงใด
ทว่าท่ามกลางยอดอัจฉริยะจากสำนักต่างๆ ไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จะแสดงความสามารถจนโดดเด่นและกลายเป็ที่จับตามองในการประลอง
่ที่ผ่านมานี้ หัวข้อที่ถูกพูดถึงมากที่สุดก็คือหลงเหยียน เขาย่อมกลายเป็ที่จับตามองในการประลองซึ่งทุกคนเฝ้ารอคอยกันมากที่สุดไปโดยปริยาย
“พี่เหยียน วางใจเถิด ข้ามีพลังอยู่ในระดับมายาขั้นที่สามแล้ว หากข้าสู้ตายจริงๆ ต่อให้จะเป็เย่ซีหราน ข้าก็สามารถฆ่าได้ ขอแค่ท่านพูดมา ข้าพร้อมจะกำจัดเขาได้ทุกเมื่อ”
หลงหลิงเองก็มีท่าทีโกรธเกรี้ยวไม่ต่างกัน “ยังมีข้าอีกคน หากเ้านั่นกล้าลงมือกับเ้าอย่างไร้เหตุผลละก็ ข้าจะให้ประมุขของสำนักหยุนเฟิงทำลายสำนักซีเหมินให้หายไปจากเมืองอู่ตี้เสียเลย”
หลงเหยียนมองไปยังเ้าสิงโตน้อยกับหลงหลิง เขารู้สึกซาบซึ้งใจเป็อย่างมาก อย่างไรก็ตาม มีพวกเขาสองคนอยู่เคียงข้าง ชาตินี้หลงเหยียนก็พอใจมากแล้ว
“ตอนนี้ ข้าต้องพัฒนาพลังขึ้นไปให้ได้ หากยังไม่ก้าวขึ้นไปในระดับชีพธรณีอีก ข้าคงไม่มีความมั่นใจที่จะประลองแล้วจริงๆ เย่ซีหรานแข็งแกร่งก็จริง ทว่าเขาเกือบจะทำให้ข้าตาย แค้นนี้ข้าต้องชำระอย่างแน่นอน หากไม่จำเป็จริงๆ พวกเ้าอย่ายื่นมือเข้ามาแทรกเลย ข้าอยากกำจัดเขาด้วยมือของข้าเอง”
ขณะกำลังพูดอยู่นั้น หลงเหยียนก็มองไปยังเ้าสิงโตน้อยกับหลงหลิงด้วยคิ้วขมวดมุ่น
“ดูนั่นสิ ตัวปัญหากลับมาอีกแล้ว”
หลงหลิงรู้สึกจนปัญญา “ผู้หญิงคนนี้เป็อะไรนักหนา นางไม่รู้หรือไรว่าคนอื่นเกลียดชังนางแค่ไหน?”
กระทั่งเ้าสิงโตน้อยก็ยังอดโมโหไม่ได้ ครั้งนี้ พี่เหยียนเกือบตายเพราะหานอวี่ หากตนไปช้าอีกเพียงเล็กน้อย ไม่อยากจะคิดเลยว่าพี่เหยียนจะเป็อย่างไร
หลงเหยียนมีิญญาัซึ่งเป็สัตว์เทพที่สูงส่งที่สุดอยู่ในร่างกาย ในอนาคต เขาต้องกลายเป็มหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน จะปล่อยให้เขามาตายในสถานที่เล็กๆ เช่นนี้ได้อย่างไร ไม่ว่าจะคิดเท่าไรก็ไม่คุ้มค่าทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้น เ้าสิงโตน้อยเองก็ยังหวังอยากให้หลงเหยียนพาเขากลับไปที่ดินแดนัอีกครั้ง
ไม่นานหลงเหยียนก็เดินออกไปข้างนอก ตอนนี้ เขาไม่รู้เลยว่าควรจะเผชิญหน้ากับลูกพี่ลูกน้องที่แอบชอบตนคนนี้อย่างไรดี
หลงเหยียนฝืนยิ้มออกไป “เสี่ยวอวี่ เ้ามาแล้วหรือ มีธุระอะไรหรือไม่?”
วันนี้หานอวี่สวมชุดสีขาวสะอาด ทั้งยังสวมผ้าบางๆ ปิดใบหน้าเอาไว้ ถึงกระนั้นก็ไม่อาจบดบังสัดส่วนอันแสนยั่วเย้าที่ดึงดูดให้ชายที่ได้มองพากันหวั่นไหวของนางได้อยู่ดี
“หลงเหยียน ข้าขอโทษสำหรับเื่ครั้งก่อน ข้ารักเ้า ถึงอย่างไรข้าก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเ้าเองก็เป็หลานของท่านตา ไม่รู้ว่าเราเป็ลูกพี่ลูกน้องกัน”
หลงเหยียนพยักหน้า “ความจริงข้าก็คิดไม่ถึงเช่นกัน ตอนนี้ก็ดีแล้ว เื่กระจ่างแล้ว เ้าเองก็จะได้เลิกชอบข้าเสียที”
พูดจบก็มองไปที่นาง “ยังมีธุระอื่นอีกหรือไม่? หากไม่มีข้าจะกลับไปแล้ว” เขาหมุนตัว เตรียมจะเดินกลับไปด้านใน
หานอวี่รีบดึงแขนของหลงเหยียนเอาไว้ ทว่าไม่นานก็ตระหนักได้ว่าการกระทำนี้ไม่เหมาะสมสักเท่าใด จึงปล่อยมือแล้วถามด้วยท่าทางจริงจัง “ความจริงที่ข้ามาครั้งนี้ก็เพื่อช่วยเื่การประลองใน่สิ้นปีของเ้า วันนี้ ที่ซอยซูฮวามีการประมูลครั้งใหญ่ เ้าเคยได้ยินชื่อของร้านอิงลั่วหรือไม่”
“พวกเขาเป็คนจัดการประมูลในครั้งนี้ขึ้น ร้านอิงลั่วเป็หนึ่งในกลุ่มการค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองอู่ตี้ ได้ข่าวว่าการประมูลในครั้งนี้มีอาวุธวิเศษและสมุนไพรวิเศษมากมาย พวกเราไปร่วมงานด้วยกันดีหรือไม่”
“ร้านอิงลั่ว?” หลงเหยียนรู้จักร้านนี้ดี อีกทั้งเถ้าแก่อู่คนนั้นยังพยายามดึงตนเข้าไปเป็สมาชิกของสำนักเก้าชั้นฟ้าอีกด้วย ที่หนานกงฉู่ถูกขังในคุกเดียวดายก็เป็เพราะพวกเขาทั้งนั้น กระบี่พิฆาตัที่หลงเหยียนใช้อยู่ในขณะนี้ ก็เป็สินค้าที่เขาไปขโมยมาจากร้านอิงลั่วเมื่อครั้งก่อนเช่นกัน
เมื่อคิดว่าอาจได้เจอของดีในที่แห่งนั้น หลงเหยียนก็ตอบตกลงออกไปโดยเร็ว ทว่าที่นั่นมีผู้คนมากมาย หากมีคนเห็นว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันคงเก็บไปนินทาลับหลังแน่ เหตุนี้ หานอวี่จึงเตรียมหมวกที่มีผ้าคลุมใบหน้าเอาไว้ถึงสามใบ
ไม่แน่ การประมูลในครั้งนี้อาจมีประโยชน์ต่อการประลองของหลงเหยียนก็ได้!
“เช่นนั้นเราไปกันเถิด!” หลงเหยียนยื่นมือไปจับถุงผ้าเฉียนคุนของตนอย่างเงียบๆ หลังจากกลับมาจากตระกูลหลงเมื่อครั้งก่อน โชคยังดีที่ท่านแม่ให้หยกิญญาแก่เขาถึงหนึ่งแสนชิ้น
...
ณ ซอยซูฮวา บริเวณรอบๆ ร้านอิงลั่วมีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากที่แห่มารวมตัวกันเพื่อเข้าร่วมการประมูล ทำให้บรรยากาศครึกครื้นไปด้วย
“หลงเหยียน หากครั้งนี้เราไม่มีของที่มีประโยชน์หรือช่วยเ้าได้ละก็ ข้าอยาก... ข้า... ข้าหวังว่าเ้าจะถอนตัว ไม่เข้าร่วมการประลองของตระกูลวิหคศักดิ์สิทธิ์ เพราะหากคู่ต่อสู้ของเ้าเป็เขาละก็ เขาต้องไม่ปล่อยเ้าไว้แน่”
“เสี่ยวอวี่ ไม่ต้องพูดแล้ว เ้าไม่เข้าใจความรู้สึกของข้าหรอก” หลงเหยียนหรือจะฟังคำสั่งของสตรีแค่คนเดียว หากไม่ไหวจริงๆ อย่างไรเสียหลงเหยียนก็ยังมีเ้าสิงโตน้อยคอยช่วยทั้งคน หรือหากกลายเป็เื่ใหญ่โตจนตงจวินปกป้องไม่ได้ เขาก็ยังมีเสี่ยวหลิงอยู่อีกคน เื้ัของเสี่ยวหลิงเป็มหาอำนาจระดับสูงอย่างสำนักหยุนเฟิงเชียวนะ
หานอวี่หรือจะเข้าใจเื่เหล่านี้
งานประมูลครั้งนี้ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ภายใต้การร่วมมือของร้านค้าขนาดใหญ่นับสิบแห่ง และสถานที่ในการจัดงานก็คือร้านอิงลั่วนั่นเอง
หลงเหยียนแต่งกายด้วยชุดผ้าแพรชั้นดี อย่างน้อยภายนอกของเขาก็ดูดีกว่าแต่ก่อนอย่างสิ้นเชิง ดีกว่าราวเป็ฟ้ากับเหวเลยก็ว่าได้ มีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากที่สวมหมวกและผ้าบดบังใบหน้า เพราะคนส่วนมากต่างก็้าให้ผู้อื่นมองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของตน ดังนั้น การปรากฏตัวของหลงเหยียนและคนอื่นๆ จึงไม่ได้ดูแปลกตาอะไร
เพราะเื่ของกระบี่พิฆาตั หลงเหยียนจึงไม่อยากเจอกับเถ้าแก่อู่สักเท่าใด แต่ก็ยังดีที่มีเสี่ยวหลิงอยู่ด้วย ทำให้หลงเหยียนวางใจไปได้มาก
ใครจะกล้าหักหน้าประมุขแห่งสำนักหยุนเฟิง การทำให้หลานสาวของมหาอำนาจเช่นนี้ไม่พอใจ ก็ไม่ต่างไปจากการหยามเกียรติของเ้าถิ่นอย่างสำนักหยุนเฟิง
พนักงานนับสิบที่ยืนอยู่นอกร้านกำลังต้อนรับผู้ฝึกยุทธ์ที่มาร่วมงานอย่างขะมักเขม้น แน่นอน จอมยุทธ์ที่มีฐานะและอำนาจสูงส่ง ย่อมถูกเชิญขึ้นไปด้านในก่อนเป็ธรรมดา
หานอวี่นำป้ายชื่อสำหรับยืนยันฐานะของตนออกมา เมื่อพนักงานรู้ว่านางเป็คนของตระกูลอู่ตี้ก็รีบเชิญหลงเหยียนกับพวกขึ้นไปบนห้องส่วนตัวที่ชั้นสองของร้านด้วยท่าทางเคารพ
หลงเหยียนเคยมาที่นี่ก็จริง กลับคิดไม่ถึงว่าภายในของร้านอิงลั่วจะกว้างใหญ่ขนาดนี้ ที่นี่มีอาคารสำหรับรับแขกถึงหกแห่งด้วยกัน อาคารทั้งหมดถูกสร้างเรียงเป็ทรงกลม โดยพื้นที่ตรงกลางเป็แท่นสูงที่สร้างขึ้นเพื่อตั้งวางของประมูลนั่นเอง
ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมา ยามนี้ ร้านอิงลั่วมีลูกค้าแน่นขนัด โดยเฉพาะผู้ที่นั่งอยู่หลังฉากกั้นซึ่งเป็ห้องส่วนตัว หลงเหยียนรู้ดีว่าคนเหล่านี้ล้วนไม่ใช่คนธรรมดา ในเมืองอู่ตี้มีมหาอำนาจถึงสี่แห่งด้วยกัน ทั้งยังมีอัจฉริยะด้านการฝึกยุทธ์มากจนนับไม่ถ้วน แล้วคนเหล่านี้จะมีฐานะต่ำต้อยได้อย่างไร
ที่หานอวี่ถูกเชิญขึ้นมาบนชั้นสองก็เพราะนางมีฐานะเป็หลานสาวของตงจวินเท่านั้น ลูกค้าทั้งหลายจะถูกเชิญไปนั่งในที่ซึ่งเหมาะสมกับฐานะของตน ซึ่งลำดับของห้องที่นั่งก็คือตัวแทนของตำแหน่งที่มี หากใครที่มีตำแหน่งสูงส่ง ก็ย่อมได้นั่งในห้องที่มีลำดับแรกๆ
ที่นี่มีคนนับร้อย ทว่าหานอวี่กลับถูกเชิญไปนั่งในห้องลำดับท้ายๆ เสียอย่างนั้น
--------------------
