“พี่ยอด... พูดแบบนี่ไม่สวยนะพี่”
บุญล้อมกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ
“เดี๋ยวสิวะ... ปัดโธ่ มึงฟังกูก่อน... ใจเย็นๆ ไอ้ห่า”
ช่างยอดรีบบอก
“ถุย... ผมเพิ่งรู้ว่าพี่ยอดที่ดูเป็ผู้ใหญ่ใจดีน่านับถือ... ที่แท้ก็คิดจะล่อเมียผมนี่เอง”
บุญล้อมหารู้ไม่ว่าช่างยอดได้ ‘ล่อ’ มาลีมาแล้ว
“แล้วมึงเป็ผัวประเภทไหนกันวะไอ้ล้อม... ไอ้ห่า ถึงได้เป็คนเห็นแก่ตัวแบบนี้... มึงเคยนึกบ้างไหมว่านังมาลีมันทรมานใจขนาดไหนที่มึงให้ความสุขมันไม่ได้”
ช่างยอดพยายามโน้มน้าวให้เข้าเื่
“ก็ไม่เห็นมันเป็ไร... มันก็อยู่ของมันได้”
บุญล้อมตอบเสียงห้วน
“ก็เพราะคิดแบบนี้นี่แหละ... ไอ้เหี้ย... ที่กูว่ามึงเห็นแก่ตัวก็เพราะมึงไม่นึกถึงหัวอกของเมีย”
“พี่ยอดหมายความว่ายังไง?”
บุญล้อมเหลือบมองหน้าช่างยอดด้วยสายตาครุ่นคิด
“ก็นังมาลีเมียมึงยังสาวยังสวย... มันมีเืเนื้อ มีชีวิตจิตใจ มีความ้าทางเพศ ไม่ยุติธรรมเลยสักนิดที่นังมาลีจะต้องหักห้ามความ้าเอาไว้เพราะมึงสนองให้ไม่ได้ ถ้ามึงรักนังมาลีจริง... มึงก็ควรจะให้โอกาสมันบ้าง... ควรเปิดทางให้มันมีความสุขบ้าง”
“พี่ยอดหมายความว่ายังไง... ”
บุญล้อมถามซื่อๆ
“อ้าว... ไอ้เหี้ย นี่มึงยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
ช่างยอดยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ
“ก็นังมาลีมันควรจะได้รับความสุขในเื่บนเตียงอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งพึงจะได้จากสามีน่ะสิ... ถ้ามึงใจกว้างสักนิด นังมาลีก็จะมีความสุข”
“ฉันไม่เข้าใจ”
“ในเมื่อมึงทำหน้าที่ผัวให้มันไม่ได้... ก็น่าจะลองเปิดโอกาสให้คนที่เขาทำได้มาทำแทน”
“อะไรนะ... บ้าไปแล้ว ให้คนอื่นเอาเมีย... ให้ผู้ชายอื่นมาล่อเมียตัวเองเนี่ยนะที่เรียกว่าใจกว้าง”
บุญล้อมส่ายหน้า ช่างยอดบ้าไปแล้ว
