แดดยามบ่ายสาดลงลานฝึก เสียงเหล็กกระทบกัน แคร็งง! ดังระงม เหงื่อหยดเปื้อนพื้นดิน แต่สิ่งที่ทำให้สายตาหลายคู่ไม่อยู่กับการฝึกคือ ร่างของมาเรีย ที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากทัคคุง

เธอสวมชุดนักผจญภัยสีอ่อนเรียบง่าย แต่ความแนบเนื้อทำให้ส่วนโค้งเว้าเผยชัด ผิวขาวสะท้อนแสงแดดจนชวนให้ทุกสายตาหิวกระหาย และยิ่งเมื่อใดที่เธอเผลอยกมือปาดเหงื่อหรือขยับกระโปรง ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเธอร้อนแรง

ชายหนุ่มสองสามคนในกลุ่มสบตากันแล้วหัวเราะหึ ๆ ก่อนคนหนึ่งจะก้าวเข้ามานั่งข้าง ๆ มาเรีย มือหยาบวางทาบลงบนต้นขาเรียวต่อหน้าต่อตา ทัคคุง

มาเรียสะดุ้งน้อย ๆ แก้มแดงจัด แต่กลับไม่ได้ปัดมือออก เธอเพียงกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาหลุบต่ำ ปล่อยให้มือหยาบลูบต้นขาขึ้นสูงเรื่อย ๆ

ทัคคุงหันมามอง สายตาเต็มไปด้วยความกังวล แต่สุดท้ายก็หลบตาแล้วพยายามทำเป็๲ไม่เห็น ราวกับกำลังปลอบตัวเอง

 “พวกเขาคงแค่หยอกล้อกันตามประสา…ยังไงเธอเคยฝึกพิเศษกับพวกนั้นมาแล้ว แค่นี้คงไม่เป็๲อะไร อย่างน้อยเธอก็ยังเก็ยซิงไว้ให้เรา ”

อีกชายหนุ่มเดินอ้อมมาด้านหลัง ก้มหน้าลงไซ้ซอกคอขาว มือกอบกุมอกอวบใต้เสื้อบีบเค้นต่อหน้าทุกคน

“อ๊ะ…อื๊อออ…” 

เสียงครางแ๶่๥หลุดจากริมฝีปากมาเรียโดยไม่ตั้งใจ เธอเบือนหน้าหนีไปทางทัคคุง น้ำตาคลอในดวงตา แต่สะโพกเล็กกลับสั่นไหวเองเมื่อถูกขยี้หนักขึ้น

พวกผู้กล้ารอบข้างหัวเราะต่ำ เสียงกระซิบดังวน

“ไอ้หมอนั่นแม่งยังคิดว่าแฟนมันซิง ฮ่า ๆ ๆ”

“เมื่อคืนกูยังได้แตกในร่องหน้านี้อยู่เลย!”

ทัคคุงไม่ได้ยิน แต่สายตาของเขาก็ยังเห็นทุก๱ั๣๵ั๱ชัดเจน เขากำหมัดแน่น เล็บจิกฝ่ามือจนแทบเ๧ื๪๨ซึม แต่ก็ยังคงนั่งเงียบ ราวกับหูหนวกตาบอด

เขาหลอกตัวเองซ้ำ ๆ

 “มาเรียยังเก็บไว้ให้เรา…เธอไม่เคยปล่อยใครเข้าร่องหน้าแน่นอน…”

ถึงจะไม่ได้จัดเต็มแต่พวกมันก็ลวนลามเธอหนักขึ้น 

“อ๊ะะ…อ๊าาา…” มาเรียกัดฟัน น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่เสียงครางหวานกลับหลุดดังขึ้นเรื่อย ๆ

ทัคคุงใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นแรง เขามองภาพตรงหน้าแล้วรีบเบือนสายตาไป พยายามกลืนก้อนแข็งที่จุกคอ เขายังไม่กล้าคิดลึกกว่านี้ เพราะในใจยังฝังแน่นว่า มาเรียคือหญิงสาวบริสุทธิ์ของเขา

บรรยากาศในลานฝึกหนักอึ้งเหมือนเวลาหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวเราะหื่นของพวกผู้กล้า เสียงครางสั่นของมาเรีย และเสียงหัวใจที่เต้นแรงแบบโง่เง่าของทัคคุง

หลังจากนั้นไม่นาน มาเรีย ก็ถูกพาไปห้องฝึกพิเศษ 

และทัคคุง ก็ยังคงเป็๞ไอ้โง่ที่เชื่อว่าแฟนสาวของเขาเก็บร่องหน้าไว้ให้เขาเพียงคนเดียว

ทั้งที่ความจริง…มันถูกย่ำยีมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว