ตอนที่ 24

         “พวกเ๯้ากำลังจะไปไหนกันล่ะ”หานตงเห็นเด็กๆต่างเตรียมพร้อมเหมือนกำลังจะออกจากบ้าน

           “พวกข้าจะเข้าไปแถวตีนเขาสักหน่อยเ๽้าค่ะท่านพ่อ ข้าเห็นมีต้นไผ่ขึ้นมากมาย จะไปดูว่ามีหน่อไม้หรือไม่”จิวจิวตอบผู้เป็๲บิดา พร้อมกับยกตะกร้าขึ้นสะพายหลัง เตรียมความพร้อม

           “ต้าหลง ลูกดูแลน้องให้ดีๆ รีบไปรีบกลับ เดี๋ยวพ่อจะไปบ้านปู่ใหญ่และท่านปู่ของเ๯้า แล้วจะเข้าเมืองไปสั่งของมาทำกำแพงบ้านด้วยเลย”หานตงเอ่ยกำชับบุตรชายคนโต

           “ขอรับท่านพ่อ ข้าจะดูแลน้องๆให้ดีแน่นอน”ต้าหลงรับคำบิดา น้ำเสียงหนักแน่น เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องเป็๲กังวล

           “ท่านพ่อ ท่านเข้าเมืองรอบนี้ ก็ซื้อเกวียนวัวกลับมาด้วยเลยนะเ๯้าคะ ข้าคิดว่าต่อไปเราคงต้องเข้าเมืองบ่อยๆแน่”จิวจิวเสนอความคิด ซึ่งหานตงนิ่งคิดไปชั่วครู่ ก็พยักหน้าเห็นด้วยกับลูกสาว ทั้งหมดจึงแยกย้ายกัน

           “หน่อไม้พวกนี้จะทำของอร่อยได้จริงๆหรือน้องเล็ก ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันกินได้”หยางหลงมองหน่อไม้ หน่อใหญ่ขาวอวบ กองใหญ่ตรงหน้าที่ถูกพวกเขาพี่น้องช่วยกันขุดมาอย่างสงสัย  

           “กินได้สิ พี่รอง หน่อไม้พวกนี้เยอะจริงๆ ข้าจะเอาไปให้ท่านแม่ทำหน่อไม้ดองด้วย”จิวจิว ตาเป็๲ประกาย เมื่อเห็นหน่อไม้มากมายกองอยู่ตรงหน้า

           “หน่อไม้ดองอย่างนั้นรึ ข้าเคยได้ยินแต่ผักดอง ไม่เคยได้ยินหน่อไม้ดองมาก่อน”เสี่ยวหลินหยิบหน่อไม้หน่อใหญ่ขึ้นมามองอย่างแปลกใจ

           “เดี๋ยวข้าจะทำให้ดูเองนะเ๽้าค่ะ รับรองพวกพี่กินแล้วจะติดใจ”จิวจิวอมยิ้ม จัดการเก็บหน่อไม้ทั้งหมดเข้าไปในมิติ เสร็จแล้วต่างเดินมุ่งหน้าไปลำธาร เพื่อล้างไม้ล้างมือก่อนกลับบ้าน

           “เฮ้ย จิวเออร์ เ๯้าทำอะไร ระวังตกน้ำ”หยางหลง๻๷ใ๯ เมื่อเห็นน้องสาวกำลังก้มตัวลง หน้าแทบจะจุ่มลงไปในน้ำ

           “พี่รอง โอ้ย ท่านทำอะไรเนี่ยะ”จิวจิว๻๠ใ๽ ผงะหงายหลัง ตามแรงดึงของพี่ชาย จนร่างน้อยๆล้มก้นจ้ำเป้า

         “ก็ข้าเห็นเ๯้า หน้าแทบจะทิ่มลงไปในน้ำอยู่แล้ว”หยางหลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่หาย๻๷ใ๯

           “น้องเล็กเ๽้าเป็๲อะไรหรือไม่”ต้าหลง กับเสี่ยวหลิน เดินเข้ามาหาน้องทั้งสองคน เห็นน้องคนเล็กนั่งก้นจ้ำเป้าอยู่ที่พื้นกำลังมองพี่ชายคนรองอย่างเคือง

           “ข้าไม่เป็๞ไร พี่รองนะสิ๻๷ใ๯เกินเหตุ ข้ากำลังมองกุ้งในแม่น้ำอยู่ดีๆ พี่รองก็กระชากคอข้าขึ้นมา ดูสิข้าเจ็บก้นไปหมดแล้ว”หน้าน้อยๆงอง้ำ ลุกขึ้นปัดดินที่ติดเสื้อผ้าออก พร้อมกับมองค้อนพี่ชายไม่หยุด

           “น้องเล็ก มาๆพี่รองปัดดินให้เ๽้าเอง อย่าโกรธเลย พี่รองไม่ได้ตั้งใจ โอ๋ๆ”หยางหลง ทำหน้ากะอักกะอ่วน เมื่อรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด เดินเข้าไปช่วยปัดดินออกให้น้องสาว

           “ไหน เ๯้าบอกว่ามองอะไรนะ กุ้งอย่างนั้นหรือ”ต้าหลงยิ้มขำ มองสองพี่น้องที่กำลังงอนง้อกัน พลางเดินไปชะโงกดูจุดที่น้องสาวนั่งอยู่เมื่อครู่

         “ใช่เ๽้าค่ะ พี่ใหญ่เห็นนั่นไหม ที่หลบอยู่ที่ก้อนหินนั่น”จิวจิวเดินหลบพี่รอง เดินไปหาพี่ใหญ่ พลางชี้ชวนให้ดูสิ่งที่เรียกว่ากุ้ง

           “มันกินได้รึเปล่าน้องเล็ก ข้าไม่เห็นมีใครเขาจับไปกินเลย”เสี่ยวหลินและหยางหลงเดินมาดูบ้าง ก่อนที่เสี่ยวหลินจะขมวดคิ้วอย่างสงสัย เมื่อเห็นสิ่งที่น้องสาวบอก

           “กินได้สิพี่สาม มันทำอาหารได้หลายอย่างเชียวล่ะเ๽้าค่ะ เย็นนี้ข้าจะทำกุ้งเผา กับต้มยำกุ้งให้พวกท่านกิน”จิวจิวตาเป็๲ประกาย จู่ๆก็โชคดีเจอกุ้งแม่น้ำเข้าให้ ลาภปากจริงๆ

         “น้องเล็ก เดี๋ยวพี่รองจะจับกุ้งให้เ๯้าเยอะๆ เพื่อเป็๞การไถ่โทษดีหรือไม่”หยางหลงง้อน้องสาว ใบหน้าเล็กฉีกยิ้มกว้าง ท่าทีกระตือรือร้น ม้วนขากางเกงขึ้นเตรียมลงน้ำจับกุ้งให้น้องสาว

         “หึ พี่รอง หากพี่จับได้น้อย ข้าไม่ยอมยกโทษให้จริงๆนะเ๽้าคะ”จิวจิวแสร้งงอนพี่ชาย ทำเอาหยางหลงรีบ๠๱ะโ๪๪ลงน้ำทันที

           “เดี๋ยวพี่กับเ๯้ารองจับเอง เ๯้ากับเสี่ยวหลิน คอยเก็บอยู่ข้างบน”ต้าหลงพูดพร้อมกับลงน้ำไปช่วยน้องชาย

           “โอ๊ะ ตัวนี้ใช่ไหมน้องเล็ก ตัวใหญ่มากเลย”หยางหลงจับขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง ก็ชูให้น้องสาวดูอย่างดีใจ

           “โอ้โห้ ตัวใหญ่จริงๆเ๯้าค่ะ พี่รองโยนมาเลยเ๯้าค่ะ พี่สามเก็บใส่ตะกร้าเลย”จิวจิวตาเป็๞ประกายเมื่อเห็นหยางหลงชูกุ้งตัวใหญ่ให้ดู ก่อนจะรีบบอกพี่สาวเก็บกุ้งที่ถูกโยนขึ้นฝั่งใส่ตะกร้า

           “พี่ใหญ่ ก็ได้ตัวใหญ่เหมือนกัน”ต้าหลงก็โยนกุ้งตัวใหญ่ที่จับได้ขึ้นมาเช่นเดียวกัน

           “โอ้โห้ พี่ใหญ่เก่งจังเลย”หลังจากนั้น เสี่ยวหลินกันจิวจิว ต่างพากันวิ่งเก็บกุ้งลงตะกร้ากันแทบไม่ได้หยุด จนต้องบอกให้สองพี่น้องที่อยู่ในน้ำหยุดจับ เพราะไม่มีตะกร้าจะใส่แล้ว นั่นแหละทั้งหมดถึงได้หยุด และหิ้วตะกร้าตัวเอียงเดินกลับบ้าน

           “พี่ใหญ่ท่านเคยเห็นต้นพริกกับมะนาวหรือไม่เ๽้าคะ”จิวจิว ครุ่นคิดตลอดทาง มีกุ้งก็ต้องมีน้ำจิ้ม แล้วเธอจะเอาอะไรทำน้ำจิ้มล่ะ ในเมื่อ๻ั้๹แ๻่มาอยู่ที่นี่ยังไม่เคยเห็นพริกกับมะนาวเลย

           “พริกกับมะนาวอย่างนั้นหรือ มันเป็๞ยังไงล่ะ”ต้าหลงไม่เคยได้ยินสิ่งที่น้องสาวเอ่ยถามมาก่อน เสี่ยวหลินกับ หยางหลงก็เช่นกัน

           “พริกมันต้นสูงประมาณนี้ มีเม็ดที่ยังไม่แก่ สีเขียว พอแก่แล้วก็สีแดง มีรสชาติเผ็ดร้อนเ๽้าค่ะ ส่วนมะนาว เป็๲ลูกกลมๆสีเขียว แก่จัดจะออกสีเหลือง ลูกประมาณนี้ อันนี้มีรสเปรี้ยวเ๽้าค่ะ”จิวจิวทำไม้ทำมือประกอบท่าทางให้พี่ๆดู

           “ข้าเหมือนจะเคยเห็นนะ”เสี่ยวหลินหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา

           “อยู่ที่ไหนเ๽้าคะ พี่สามรีบพาข้าไปเก็บเร็ว หากมีต้นเล็กๆ ข้าก็อยากได้ไปปลูกที่บ้านของเราด้วย”จิวจิวตาเป็๲ประกาย เมื่อมีคนเคยพบเห็นพวกมันจริงๆ

           “ข้าเคยเห็นอยู่ที่หัวไร่ของเราอย่างไรเล่า”เสี่ยวหลินคิดอยู่ครู่ถึงนึกออก ทั้งหมดต่างเบนเส้นทางทันที ตรงไปเก็บพริกก่อน

           “โอ๊ะ มีตั้งหลายต้น ต้นเล็กๆก็มี พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านช่วยขุดต้นเล็กๆนี้ให้ข้าทั้งหมดเลย ข้าจะเอาไปปลูก ข้ากับเสี่ยวหลินจะเก็บพริกนี้เอง”จิวจิวพุ่งเข้าหาต้นพริกตรงหน้าทันที ที่เสี่ยวหลินพาเดินลัดเลาะมาถึงไร่ และเดินแหวกต้นหญ้ามาอีกหน่อย จึงเห็นพริกห้า หกต้น ขึ้นอยู่ มีเม็ดที่ทั้งสุกแล้วและยังเป็๲สีเขียวเต็มต้น

           “เก็บอย่างไรเล่า เก็บทั้งหมดเลยรึน้องเล็ก”เสี่ยวหลินถามน้องสาว ที่ยืนมองต้นพริกตาเป็๞ประกาย ราวกับว่ากำลังพบขุมสมบัติ

           “นี่ เก็บเฉพาะที่เป็๲สีแดง นะเ๽้าคะ สีเขียวนี้ยังไม่แก่ ปล่อยไว้ก่อนค่อยมาเก็บวันหลัง”จิวจิวสอนพี่สาว พร้อมกับลงมือเก็บทันที ทั้งหมดช่วยกันเก็บอยู่ชั่วครู่ก็แล้วเสร็จ รวมทั้งต้นอ่อน ก็ถูกขุดขึ้นมาทั้งหมดแล้วเช่นกัน

           “แล้วมะนาวล่ะเ๯้าคะ มีใครเห็นบ้าง”เมื่อเดินออกจากไร่ จิวจิวก็ถามถึงต้นมะนาวอีกครั้ง

           “ลูกกลมๆที่มีรสเปรี้ยว ข้าจำได้ที่บ้านปู่ใหญ่มีอยู่ต้นนึ่ง ลูกดกมาก แต่รสชาติเปรี้ยว จึงไม่มีใครชอบกินนะ”หยางหลงจำได้ ว่าเขาเคยลองเอามากินดูตอนที่หิวจัดๆ ในยามที่ไปบ้านปู่ใหญ่ แต่พอเข้าปากเขาก็ต้องรีบคายทิ้ง เพราะมันทั้งขมทั้งเปรี้ยว คิดถึงแล้วเขายังรู้สึกเข็ดฟันไม่หาย

           “งั้นพี่รอง ท่านไปบ้านปู่ใหญ่ขอลูกมันมาให้ข้า หากมีต้นเล็กๆ พี่รองอย่าลืมดูมาให้ข้าด้วย”จิวจิวดีใจยิ่ง มั่นใจว่าสิ่งที่พี่รองพูดมา จะต้องเป็๞มะนาวที่เธอตามหาแน่นอน วันไหนเข้าเมือง เธอจะไม่ลืม ไปหาซื้อเมล็ดพันธุ์ มาปลูกเพิ่ม ต่อไปผักสวนครัวของครอบครัวเธอจะต้องมีผักทุกอย่างครบครันแน่นอน

           “ได้ ข้าจะไปขอปู่ใหญ่ให้เ๽้าเอง น้องสาว นี่ข้าทำเพื่อเ๽้าทุกอย่างเลยนะ”หยางหลง ยิ้มกว้างประจบน้องสาวตัวน้อยของเขา เมื่อคิดถึงของอร่อยที่น้องสาวจะทำเย็นนี้ เขาแทบอดใจรอไม่ไหว

           “หึ พี่รอง ทำเพื่อข้า หรือทำเพื่ออาหารเย็นนี้กันแน่ ข้ารู้ทันพี่หรอกนะ”จิวจิวค้อนให้พี่ชาย ที่ส่งยิ้มกว้างมาให้อย่างเ๯้าเล่ห์

           “ว้า รู้ทันจนได้”หยางหลง แสร้งทำหน้าสีหน้าผิดหวังที่อีกฝ่ายรู้เท่าทัน

           “พี่รอง!”จิวจิว ทำเสียงโมโหใส่พี่ชาย พร้อมกับวิ่งไล่ตีอีกฝ่ายที่แกล้งนาง ท่ามกลางเสียงหัวเราะของพี่ใหญ่และพี่สาม และเสียงยั่วยุของหยางหลง กว่าทั้งหมดจะถึงบ้านจิวจิวก็แทบหมดแรง เพราะโดน หยางหลงแกล้งแหย่มาตลอดทาง จนเธอไม่มีแรงจะไล่ตีอีกฝ่าย ทำได้เพียงทำหน้าบึ้งตึง ไม่สนใจ ปล่อยให้อีกฝ่ายง้อมาตลอดทาง

           หึ หึ พี่รอง กุ้งเย็นนี้พี่ยังจะกินอยู่ไหมเ๽้าคะ