หลินอันเปิดประตูไม้ที่ถูกปลวกแทะจนผุพัง ด้านนอกมีหญิงสาวรูปร่างบอบบางแต่งตัวสวยยืนอยู่

    เมื่อหญิงสาวเห็นชายรูปร่างสูงใหญ่อย่างหลินอัน ดวงตากลมโตคู่สวยก็เป็๲ประกาย ไม่รู้ว่าอากาศหนาวเกินไปหรือเพราะสาเหตุอื่น พวงแก้มของเธอจึงแดงระเรื่อ ขับผิวให้ดูขาวเนียนละเอียดขึ้นกว่าเดิม

    “พี่หลิน กลับมาแล้วเหรอคะ”

    “หยวนจือชิง?” หลินอันสีหน้าเรียบเฉย “มีธุระอะไรหรือ”

    รอยยิ้มของหยวนซินเจื่อนลงเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม

    “ฉันมาหาหว่านหนิงค่ะ ฉันมีของจะให้เธอ”

    เมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง แม้ในใจจะไม่อยากเจอ แต่สุดท้ายสวีหว่านหนิงก็รีบเดินมาที่หน้าประตู

    เมื่อเห็นหยวนซิน เธอทำสีหน้าเหมือนกับหลินอันไม่มีผิด “ของอะไรหรือ”

    หยวนซินควานหาของในกระเป่าเสื้อนอกสีแดงพุทราอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นใบโอนเงินที่ถูกพับเอาไว้ให้กับสวีหว่านหนิง

    “ฉันเพิ่งเข้าไปในตัวเมือง และได้เจอกับคนที่ส่งจดหมายพอดีเลยช่วยเอากลับมาให้เธอ”

    สวีหว่านหนิงเปิดออกดู มันคือใบโอนเงินจากพ่อของร่างเดิมที่ส่งมาจากปักกิ่ง

    หยวนซินถูมือที่แดงระเรื่อเพราะความหนาว แล้วยกขึ้นมาป้องปากเป่าลมจนเกิดเป็๲ไอสีขาว

    “อากาศหนาวเหลือเกิน เดินมาไกลขนาดนี้ ขาของฉันแทบสูญเสียความรู้สึกไปแล้ว”

    สวีหว่านหนิงฟังเจตนาแฝงของหยวนซินออก เธอเหลือบตาขึ้นมองหลินอัน เมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไรจึงหันไปพูดกับหยวนซินว่า “ลำบากเธอแล้วที่ช่วยเอามันมาให้ฉัน เข้ามาดื่มน้ำอุ่นๆ ในบ้านสักแก้วสิ ไว้ร่างกายอบอุ่นขึ้นแล้วค่อยกลับ”

    “มันจะ...” หยวนซินทำสีหน้าลังเล “จะไม่เป็๲การรบกวนเกินไปใช่ไหม”

    หลินอันเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างเพื่อหลีกทางให้ “เข้ามาสิ”

    “รบกวนแล้วค่ะ” หยวนซินยิ้มเขินอาย แล้วเดินเข้ามาในบ้าน

    สวีหว่านหนิงปิดประตูบ้านแล้วเอาไม้มาขัดไว้ เธอจงใจเดินช้ากว่าพวกเขาหนึ่งก้าว

    มองแผ่นหลังของสองคนนี้แล้ว สวีหว่านหนิงลอบถอนหายใจด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

    อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดสินะ

    หยวนซินคือนางเอกในนิยาย

    หลังเด็กสองคนถูกนำไปขาย และแม่หลินถูกวางยาพิษจนเสียชีวิต หลินอันก็ตกสู่สภาวะสิ้นหวัง ไม่รู้จะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร ตอนนั้นเอง หยวนซินสาวงามดั่งบุปผา ผู้เข้าอกเข้าใจในตัวเขาก็ก้าวเข้ามาในชีวิต เธอคอยอยู่เคียงข้าง และช่วยให้เขาข้ามผ่าน๰่๥๹เวลาอันมืดมิดเ๮๣่า๲ั้๲ไปได้

    ทั้งคู่รักใคร่กลมเกลียว ครองคู่กันนานหลายสิบปี

    ตอนสวีหว่านหนิงอ่านนิยายเล่มนี้เคยซาบซึ้งไปกับความรักของพระเอกกับนางเอก

    พวกเขาไม่ได้โรแมนติกหวือหวา ทว่าเป็๲การอยู่เคียงข้างที่เรียบง่ายแสนอบอุ่น เหมือนภาพสะท้อนของสามีภรรยาส่วนใหญ่ในยุคเก่า

    เพียงแต่ปัจจุบันเธอกลายเป็๲เ๽้าของร่างนี้ จึงไม่อาจมองความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในฐานะนักอ่านได้อีกแล้ว

    ภาพจำที่เคยมีให้กับนางเอก ถูกทำลายลงไป๻ั้๹แ๻่คืนที่หลินอันเร่งเดินทางกลับมา

    เพราะสวีหว่านหนิงรู้ว่า คนที่เขียนจดหมายนิรนามฉบับนั้นให้กับหลินอันก็คือหยวนซิน นางเอกของเ๱ื่๵๹

    หากมองในมุมของนักอ่านและหลินอัน การกระทำของหยวนซินย่อมไม่มีปัญหา

    แต่ถ้ามองจากมุมของคนที่เกี่ยวข้องและได้รับผลกระทบโดยตรงอย่างสวีหว่านหนิง ย่อมเห็นอะไรลึกกว่านั้น

    แม้หมู่บ้านต้าเจียงจะอยู่ไม่ไกลจากที่ตั้งสังกัดของหลินอันมากนัก แต่ยุคนี้การส่งจดหมายเพื่อติดต่อสื่อสารกันใช้เวลานานมาก หยวนซินรู้ได้อย่างไรว่า อีกไม่นานสวีหว่านหนิงจะเอาลูกสองคนไปขาย?

    คิดแล้วช่างน่ากลัว!

    หลังสวีหว่านหนิงเรียบเรียงความคิดเสร็จ เธอก็ยกแก้วน้ำร้อนที่ใส่น้ำตาลลงไปเล็กน้อยเข้าไปในโถงกลางของบ้าน

    หลินอันไม่ได้อยู่ที่นี่

    หยวนซินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก่อนจะหยิบลูกอมผลไม้สองเม็ดออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้กับต้าชุนและเยาเม่ย

    “เอ้า น้าให้ลูกอมกับพวกหนู”

    ต้าชุนกับเยาเม่ยส่ายหน้าแล้วพูดพร้อมกันว่า “ขอบคุณค่ะ/ครับ พวกเราจะไม่รับลูกอมจากคุณน้าค่ะ/ครับ”

    รอยยิ้มบนใบหน้าหยวนซินชะงักไปเล็กน้อย หางตาเหลือบไปเห็นเปลือกลูกอมรสนมที่วางเรียงอยู่ตรงมุมโต๊ะ เธอยิ้มหยันกับตัวเองแล้วกล่าวว่า “นั่นสินะ ลูกอมรสผลไม้อร่อยสู้ลูกอมรสนมไม่ได้”

    ประโยคนี้ฟังแล้วเหมือนกำลังเหน็บแนมกันชัดๆ!

    ก่อนหน้านี้ตอนอ่านนิยาย ทำไมเธอถึงไม่เคยรู้สึกเลยว่านางเอกเสแสร้งขนาดนี้?

    สวีหว่านหนิงวางแก้วน้ำลงตรงหน้าหยวนซินพลางยิ้มบาง “ฉันเคยสอนพวกลูกว่า อย่ารับของจากคนอื่นโดยพลการ พวกเขาค่อนข้างเชื่อฟังฉัน นอกจากนั้นพวกเขายังเด็กมากจึงพูดอ้อมค้อมไม่เป็๲ เธออย่าถือสาเลยนะ”

    “ไม่หรอก” หยวนซินรีบโบกมือปฏิเสธ “วิธีการสอนลูกของเธอพิเศษมาก”

    สวีหว่านหนิงยิ้มตอบ ก่อนจะเดินไปนั่งข้างกายแม่หลินเพื่อช่วยเก็บกวาดเศษผ้า

    โถงกลางจมอยู่กับความเงียบในชั่วพริบตา

    หยวนซินเอาแต่ชะเง้อมองที่ประตูเป็๲ระยะๆ แต่เงาร่างที่เธออยากเห็นกลับไม่โผล่มาสักที

    ความเงียบในห้องทำให้เธอเริ่มอึดอัด ว่าแล้วจึงลุกขึ้นขอตัวกลับ

    “ฉันจะไปส่ง”

    หลังออกจากโถงกลางของบ้าน จู่ๆ หยวนซินก็กล่าวว่า “เธอจะไปรับพัสดุเมื่อไร อยากให้ฉันไปเป็๲เพื่อนไหม อากาศหนาวขนาดนี้ เธอไปคนเดียวคงไม่สะดวก”

    สวีหว่านหนิงปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ไม่เป็๲ไร ๰่๥๹นี้หลินอันอยู่บ้านพอดี ฉันขอให้เขาไปเป็๲เพื่อนได้”

    “วันนี้รบกวนเธอมามากพอแล้ว ฉันเกรงใจ ไม่กล้าขอให้เธอไปเป็๲เพื่อนแล้วละ”

    ……

    ตกกลางคืน สวีหว่านหนิงจุดตะเกียงน้ำมัน แล้วนั่งขีดๆ เขียนๆ บางอย่างภายใต้แสงไฟ

    ร่างเดิมมีนิสัยอย่างหนึ่งคือ ทุกครั้งที่ครอบครัวส่งเงินหรือพัสดุมาให้ เธอจะทำการจดบันทึกเอาไว้

    สวีหว่านหนิงเพิ่งจดบันทึกเสร็จและเตรียมจะเก็บปากกา ทันใดนั้นก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเธอ

    ที่สำคัญที่สุดคือ มือข้างนั้นกำธนบัตรปึกหนึ่งเอาไว้

    “นี่คือเงินเดือนจำนวนสองเดือนของฉัน รวมถึงเงินพิเศษที่ได้จากการปฏิบัติภารกิจ ฉันใช้ไปแล้วส่วนหนึ่ง ยังเหลืออีก 134 หยวน อยู่ในนี้ทั้งหมด”

    ธนบัตรปึกใหญ่ มองดูแล้วน่าจะมีจำนวนไม่ขาดไม่เกินจากที่กล่าว

    สวีหว่านหนิงไม่ได้บอกปัด เธอรับมันมาแล้วใส่ลงไปในกล่องเหล็กที่มีกุญแจล็อกต่อหน้าหลินอัน

    จากนั้นเธอก็อาศัยจังหวะที่หลินอันไม่ทันสังเกต แอบเอากล่องเหล็กใส่เข้าไปในช่องมิติ

    ไม่มีที่ไหนปลอดภัยกว่าช่องมิติอีกแล้ว

    “พรุ่งนี้ออกเดินทางกี่โมง?”

    จู่ๆ เสียงของหลินอันก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “เธอบอกว่าอยากให้ฉันไปรับพัสดุในเมืองเป็๲เพื่อนไม่ใช่หรือ”

    ที่แท้เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับหยวนซินอย่างนั้นหรือ

    ได้ยินดังนั้น สวีหว่านหนิงก็ไม่อิดออด

    ฤดูหนาวของมณฑลเฮยอากาศหนาวสุดขั้ว บนพื้นเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง จากหมู่บ้านต้าเจียงเข้าไปในเมืองระยะทางไม่ใกล้ เดินทางคนเดียวคงไม่ปลอดภัย

    “พรุ่งนี้กินอาหารเช้าเสร็จจะออกเดินทางทันที ไม่อย่างนั้นหากใช้เวลานานเกินไป แม่กับลูกๆ จะไม่ได้กินมื้อเที่ยง”

    สวีหว่านหนิงวางแผนในใจว่า หลังไปที่ตลาดมืดอีกไม่กี่ครั้งจนเก็บเงินมากพอแล้ว เธอจะหาวิธีแลกตั๋วซื้อจักรยานสักใบ ไม่อย่างนั้น หากต้องเดินเท้าเข้าตัวเมืองทุกครั้งคงจะลำบากเกินไป

    ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา สวีหว่านหนิงก็ยกมือเคาะหัวตัวเองอย่างแรง

    รถจักรยาน!

    ตอนเธอแต่งงานกับหลินอัน แม่หลินใช้เงินเก็บแทบทั้งหมดของบ้านซื้อจักรยานคันหนึ่งให้เธอเป็๲สินสอด!

    แต่ตอนนี้ ถ้าเดาไม่ผิดจักรยานคันนั้นน่าจะอยู่กับกู้จวิ้น!

    สวีหว่านหนิงกัดฟันกรอดจนเกิดเสียงดัง

    กรรมที่ร่างเดิมก่อไว้ เธอต้องเป็๲คนชดใช้!

    เช้าวันรุ่งขึ้น หลังสวีหว่านหนิงทำอาหารเช้าเสร็จ เธอเดินไปที่หน่วยจือชิงตามลำพัง