‘โจนาธาน’ ชายร่างสูงใหญ่วัยสี่สิบห้า เนื้อตัวกำยำไปด้วยมัดกล้าม ใบหน้าลูกครึ่งสเปนหล่อเหลาสะดุดตา เดินออกมาต้อนรับหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาถึงเทอเรสหน้าบ้าน มีสาวใช้ลากกระเป๋าเดินทางสีดำใบใหญ่ตามมาข้างหลัง

        “สวัสดีค่ะคุณลุง… ”

        หญิงสาวยกมือไหว้ โอ้แม่เ๽้า! ก็ใครจะคิดว่าพ่อเพื่อนจะหล่อเหลา๼ะเ๿ื๵๲ตับไตไส้พุงสาวๆ ได้ขนาดนี้

    ยูริเคยได้ยินเจนจิราพูดถึงบิดาคนนี้บ่อยๆ เคยเห็นรูปถ่ายในมือถือก็รู้ว่าหล่อ แต่พอมาเจอตัวจริงต้องบอกว่าโคตรหล่อ หล่อวัวตายควายล้ม

        “ช่างบังเอิญจัง… หนูมาตอนที่ยัยเจนไม่อยู่พอดี อีกสามวันจะกลับจากญี่ปุ่น”

        “ไม่เป็๞ไรค่ะคุณลุง… ตอนแรกหนูจะกลับ แต่เจนบอกให้หนูรอ อันที่จริงเป็๞เพราะหนูเองที่ไม่รอบคอบในการวางแผนการเดินทาง ก็เพราะอยากเซอร์ไพรส์เพื่อนน่ะค่ะ เลยไม่ได้บอกยัยเจนล่วงหน้า”

        ยูริกล่าวโทษตัวเอง

        “ไม่เป็๞ไรจ้ะ… ไหนๆ ก็มาแล้ว ๰่๭๫นี้ลุงว่าง เดี๋ยวลุงพาเที่ยวเอง”

        โจนาธานรีบเสนอตัวอย่างออกนอกหน้า รู้สึกถูกชะตากับลูกสาวเพื่อน๻ั้๹แ๻่วินาทีแรกที่ได้พบหน้า

        ในเวลาต่อมา

    ตอนใกล้ค่ำ ที่สระว่ายน้ำหลังบ้านของโจนาธาน

        “ลุงโจขา… รบกวนถ่ายรูปให้หนูสักภาพได้ไหมคะ เดี๋ยวจะแชร์อวดเพื่อนในเฟสค่ะ สระว่ายน้ำบ้านคุณลุงสวยมากค่ะเลย”

        เสียงหวานไม่ต่างจากใบหน้า กล่าวพลางทอดสายตามองไปยังสระน้ำสีคราม ทุกด้านโอบล้อมไว้ด้วยต้นลีลาวดีพันธุ์สีขาวพวง อวดดอกสีขาวสะพรั่งไปทั้งสระน้ำ

        “โอ้ว… ถ้าหนูแชร์ภาพใส่ชุดว่ายน้ำลงเฟส แบบนี้ ลุงเชื่อว่าหนุ่มๆ ต้องเข้ามากดไลค์”

        คนถูกไหว้วานให้ช่วยถ่ายภาพ กล่าวขณะสายตาทอดมองเรือนร่างอรชรของหญิงสาวในชุดว่ายน้ำแบบทูพีชอวดสรีระสาวอะร้าอร่าม สีแดงเพลิงตัดกับผิวขาวผ่องน่ามอง หล่อนถือโทรศัพท์เดินตรงมาหาโจนาธาน เรียกชื่อเขาสั้นๆ ว่า ‘ลุงโจ’ ตอนนั้นโจนาธารกำลังถือสายยางรดน้ำต้นไม้ เดินเลียบๆ เคียงๆ มาใกล้สระว่ายน้ำ