แม้ทุกอย่างดูเหมือนจะคลี่คลายแล้ว

แม้ทัคคุงจะผ่านการฝึกจนก้าวขึ้นเป็๲นักผจญภัยระดับสูง และมาเรียเองก็ไม่ต้องรับหน้าที่ “ฝึกพิเศษ” อีกต่อไป

แต่ในความเป็๲จริง ชีวิตหลังจากนั้นก็ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่ใครบางคนเคยฝันไว้

แม้ทั้งคู่จะได้อยู่เคียงข้างกันอย่างเปิดเผย ได้เดินเคียงกันยามเช้า และนั่งใต้ต้นไม้เดียวกันยามเย็น

แต่บางสิ่ง...ก็ยังค้างคาอยู่

บางสิ่งที่ไม่มีใครเอ่ยออกมา

และด้วยเหตุผลบางอย่าง ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ก็ยังไม่สามารถเดินไปถึง “ขั้นสุดท้าย” ได้

ไม่ใช่เพราะไม่มีเวลา ไม่ใช่เพราะไม่มีโอกาส

แต่เพราะทัคคุงดูเหมือนจะมีอาการและรสนิยมแปลกๆ

บางคืนที่พวกเขาอยู่ในห้องเดียวกัน ในความเงียบและแสงตะเกียงสลัว

ทั้งคุ่ได้ใกล้ชิดกัน

มาเรียเธอก็ไม่ปฏิเสธ ไม่สิเธอให้ความร่วมมืออย่างดีเลยด้วย

แต่เมื่อไปถึงจุดสำคัญที่สุด มันก็ล่มทุกที 

เหมือนอะไรบางอย่างที่ยังหลงเหลือในใจ กำลังผุดขึ้นมากั้นกลาง

ทัคคุงเองก็รู้ว่าส่วนใหญ่เป็๲เพราะเขา "ไร้ความสามารถ"

แต่มาเรียไม่เคยโทษ ไม่เคยต่อว่าเขา เธอให้กำลังใจเขา เธอทำตัวเป็๲คนรักที่แสนดี

ยามค่ำคืน หลังจากความล้มเหลว

มาเรียมักจะซบอยู่ในอ้อมแขนเขาเงียบ ๆ

ไม่มีคำว่า “ขอโทษ” หรือ “ไม่พร้อม” หลุดออกมาจากปากของใคร

แต่ทั้งคู่ต่างก็เข้าใจดีในความเงียบนั้น

ทั้งคู่รู้ว่า ยังต้องใช้เวลา

เธอเองก็รู้ว่าเขากำลังอดทน

และแม้ความรักจะยังไปไม่ถึงจุดหมายที่เป็๲ที่สุด

แต่มาเรียก็ยังคงให้กำลังใจเขาเสมอ

ทั้งคำพูด ทั้งการกระทำ ทั้งรอยยิ้มที่เธอพยายามมอบให้ในวันที่หัวใจเขาเหนื่อยล้า

และทัคคุงเอง...ก็ยังคงพยายาม

พยายามเป็๲คนที่เธอสามารถฝากใจ และ กาย ไว้ได้จริง ๆ

แม้ชีวิตรัก จะยังไม่สมบูรณ์ แม้จะยังไม่แ๲๤แ๲่๲ในแบบที่หวัง

แต่นี่...ก็คือความรักของพวกเขา

รักที่ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ

แค่ยังอยู่ข้างกัน

และพยายามต่อไปด้วยกัน

ก็พอแล้ว หรือเปล่านะ? .....................