ก่อนหน้านี้จอมยุทธ์สำนักปีศาจยังหวาดกลัวเปลวเพลิงลึกลับที่อธิบายไม่ได้ แต่เพราะคำพูดปลุกใจของจอมยุทธ์ขั้นเหินนภาพวกเขาก็ได้สติกลับคืนมา จูชิงเป็แค่ขั้นหลอมลมปราณหนึ่งชั้นฟ้า ถึงจะมีวิชาผิดแผกพิสดาร ความจริงข้อนั้นก็เปลี่ยนไม่ได้ อีกอย่างพวกเขามีคนมากกว่า ใช้กระบวนท่าคนละครั้งก็ฆ่าจูชิงได้แล้ว ไม่ว่าวรยุทธ์นั่นจะน่าพรั่นพรึงเพียงใด หลังจากที่จูชิงตายทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลง
จูชิงยิ้ม เป็รอยยิ้มที่อำมหิตเหี้ยมสุดแสน ดวงตาโลหิตเบิกโพลงจับจ้องมองลมปราณของจอมยุทธ์สำนักปีศาจหลายสิบคน
“ผลาญเผา!” แสงจรัสแจ้งสว่างไสว อักขระิญญาโลหิตจำนวนหนึ่งลอยออกมาจากั์ตาของเขาประทับลงไปในร่างกายของเหล่าจอมยุทธ์สำนักปีศาจ
ทันใดนั้นจอมยุทธ์สำนักปีศาจที่ถูกอักขระิญญาประทับ พวกเขาััได้ว่าอุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้น ลมปราณเริ่มปั่นป่วน ทันใดนั้น เปลวไฟเล็กๆ พลันปรากฏ จากนั้นก็ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ไม่ถึงสามลมหายใจ จอมยุทธ์สำนักปีศาจนับสิบก็กลายเป็คนไฟลุกโดยสมบูรณ์
มันไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า กระทั่งจอมยุทธ์ขั้นเหินนภายังไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วนับประสาอะไรกับขั้นสั่งสม
บางทีจอมยุทธ์ที่ตายเพราะคำสาปผลาญโลหิตอาจรู้แล้วว่าเปลวเพลิงไม่ได้เผาร่างกาย หากแต่เป็ลมปราณ ยิ่งเป็ผู้ที่มีลมปราณหนาแน่นมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งตายเร็วขึ้นเท่านั้น
เกรงว่าที่ยังไม่มีใครรู้เื่นั้น เพราะจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครที่รอดชีวิตจากการโดนคำสาปผลาญโลหิตเลยแม้แต่คนเดียว
การตายของจอมยุทธ์สำนักปีศาจหลายสิบคน ทำลายขวัญและกำลังใจของคนที่เหลืออยู่อีกครั้ง เพิ่งปลุกใจฮึกเหิมได้ไม่นานก็จมลงจุดต่ำสุดในพริบตาเดียว
“ตายซะ!” จอมยุทธ์ขั้นเหินนภาสำแดงพลานุภาพ ปราณดาบแกร่งกล้าพุ่งทะลวงผ่านอากาศมาดหมายฉีกจูชิงให้แหลกเป็ชิ้นๆ
ทันใดนั้นฝักดาบดาบจักรพรรดิปรากฏในมือของจูชิง ปราณดาบที่แข็งแกร่งพุ่งเข้าปะทะ
เนี่ยฉางเฟิงถูกขนานนามว่าเป็จักรพรรดิดาบแห่งยุคดึกดำบรรพ์ พลานุภาพที่อยู่ในฝักดาบใช่สิ่งที่ขั้นเหินนภาจะทัดเทียมได้อย่างนั้นหรือ?
“ฟึ่บ!” ปราณดาบทั้งสองปะทะกัน ปราณดาบของฝักดาบดาบจักรพรรดิทำลายปราณดาบของจอมยุทธ์สำนักปีศาจแหลกเป็ผุยผง!
“ฟิ้ว!” พลานุภาพของปราณดาบจักรพรรดิทรงพลังยิ่งหยั่งถึง มันตัดูเาที่อยู่ด้านหลังจนขาดครึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะจอมยุทธ์สำนักปีศาจหลบทันก็คงถูกปราณดาบฟันตัวขาดไปแล้ว
จอมยุทธ์สำนักปีศาจไม่เหมือนกับโอวหยางฮวาที่มีศัสตราวุธอย่างโล่เขี้ยวั์ทองสัมฤทธิ์ ไม่มีทางต่อต้านพลานุภาพของฝักดาบดาบจักรพรรดิได้
“เ้านั่นรับมือยากขนาดนั้นเชียวรึ?” จอมยุทธ์สำนักปีศาจบางคนใจสั่น แค่ขั้นหลอมลมปราณหนึ่งชั้นฟ้าเพียงคนเดียว คนตั้งมากยังจัดการไม่ได้
โดยเฉพาะมือเหล็ก เขาเองก็ใมากเช่นกัน ซึ่งมันเป็ความรู้สึกที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เด็กที่พึ่งพาพลังต้องห้ามหนีรอดจากเงื้อมมือของเขาไปได้ ตอนนี้กลับมีพลานุภาพเหนือชั้นหาใดเปรียบ ไม่ใช่แค่จูชิงแค่เพียงคนเดียวแต่ยังมีสัตว์ประหลาดอีกสองตัว เมื่อมีสัตว์ประหลาดสองตัวปกป้อง ถึงเป็ขั้น์ปฐีก็ยังทำอะไรเขาไม่ได้
จากมุมมองของมือเหล็ก สัตว์ประหลาดทั้งสองไม่ได้มีพลังแข็งแกร่งเท่าไหร่ หากแต่เป็ร่างกายที่แกร่งกล้ามากเกินไป การโจมตีของมนุษย์ที่ว่ารุนแรงถึงชีวิต สำหรับสัตว์ประหลาดพวกนี้กลับไม่เจ็บไม่คัน อย่างมากก็แค่สร้างแผลเล็กน้อย ใน่ระยะเวลาสั้นๆ มือเหล็กไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้เลย
จูชิงก็ไม่รู้ไปเอาฝักดาบนั่นมาจากที่ไหน แค่ผสานลมปราณเข้าไปเล็กน้อยก็สามารถปลดปล่อยปราณดาบน่าพรั่นพรึงยิ่งพรรณนาออกมาได้ แม้แต่จอมยุทธ์ขั้นเหินนภายังไม่กล้าประมือ
“บัดซบ ข้าคำนวณผิดไป!” มือเหล็กสบถด่า ท่วงท่าขยับเร็วยิ่งกว่าเดิม หนิวเวยกับหนิวเซี่ยนเริ่มรับมือไม่ไหวแล้ว
เวลาที่หนิวเวยกับหนิวเซี่ยนฝึกฝนวรยุทธ์นั้นสั้นเกินไป อีกทั้งยังไม่ใช่วรยุทธ์ที่แข็งแกร่งอะไร แค่ใช้《หมัดพฤฒา》ต่อต้านมือเหล็กหนึ่งในแปดผู้พิทักษ์สำนักปีศาจได้นับว่าไม่เลวแล้ว
ในที่สุดฝันร้ายก็มาเยือน จูชิงเผชิญหน้ากับจอมยุทธ์สำนักปีศาจที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองเป็ร้อยเท่า
รอบประทับเปลวเพลิงระหว่างคิ้วหม่นแสงลง การขับเคลื่อนคำสาปผลาญโลหิตผลาญลมปราณของเขามากเกินไป
“ฮ่าๆๆ ถึงเวลาตายของเ้าแล้ว!” แสงกระบี่สว่างวาบพุ่งเข้าที่คอของจูชิง
จูชิงมองแสงนั้นอย่างเ็า “ฆ่าให้หมด!”
จอมยุทธ์สำนักปีศาจห่างจากจูชิงเพียงเมตรเดียวตะลึงงัน เขาไม่เข้าใจว่าจูชิงพูดถึงอะไร
ทว่าไม่นานก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง เงาดำพุ่งเข้ามาขวางระหว่างเขากับจูชิง ฝ่ามือสีเขียวเข้มจับกระบี่ในมือของจอมยุทธ์ผู้นั้น ก่อนที่ศัสตราวุธิญญาขั้นลึกลับระดับล่างจะสลายเป็ผุยผง
“ฉัวะ!” กรงเล็บแหลมคมราวกับใบมีดแทงเข้าที่หัวของจอมยุทธ์สำนักปีศาจ คว้านสมองบดขยี้แหลกคามือ!
“ขั้น์ปฐี....” หนิวเวยกับหนิวเซี่ยนที่กำลังมุ่งมั่นตั้งใจรับมือกับมือเหล็กตัวพลันแข็งค้าง มองสัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงหน้าจูชิงอย่างไม่อยากเชื่อ
สัตว์ประหลาดนั่นสวมชุดเกราะทมิฬ เศษเหล็กแหลมคมงอกออกมาจากนิ้ว!
“สัตว์ประหลาดนั่นมันอะไร?” มือเหล็กใจสั่นสะท้าน แม้ว่าเขาจะเป็ผู้พิทักษ์สำนักปีศาจแต่เขาก็มีแค่คนเดียว สิ่งต่างๆ ที่จูชิงสำแดงน่าเหลือเชื่อเกินพรรณนา ความกลัวในใจเริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย
“อย่าให้เหลือ!” จูชิงกวาดสายตามองมือเหล็กที่กำลังตกตะลึง มุมปากเหยียดยกขึ้นยิ้มอย่างเย้ยหยัน
เพราะมือเหล็กสำแดงวรยุทธ์อย่างต่อเนื่องโจมตีหนิวเวยกับหนิวเซี่ยน สูญเสียลมปราณไปเกินครึ่งแล้ว ถึงจะบอกว่าขั้น์ปฐีมีลมปราณเปี่ยมล้น ไม่มีทางถูกผลาญจนเหือดแห้ง แต่ก็ต้องดูว่าใช้งานอย่างไร
เพื่อที่จะฆ่าหนิวเวยกับหนิวเซี่ยนให้เร็วที่สุด มือเหล็กจึงสำแดงวรยุทธ์เหนือฟ้า ซึ่งต้องใช้ลมปราณจำนวนมหาศาล
ทหารศพเป็ศัสตราวุธที่ใช้ในการต่อสู้ สร้างจากโลกเก้าิญญา พวกมันเกิดมาเพื่อฆ่า ทุกส่วนในร่างกายซ่อนไว้ด้วยเจตจำนงสังหาร จอมยุทธ์สำนักปีศาจไม่สามารถต้านทานได้เลย!
ทหารศพต่างกับผีดิบ ร่างกายของพวกมันเต็มไปด้วยโลหะไม่ได้ด้อยไปกว่าหนิวเวยกับหนิวเซี่ยน จอมยุทธ์สำนักปีศาจทำอะไรทหารศพไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ
มือเหล็กสุดแค้นแสนโทสะมาดหมายหยุดยั้งทหารศพ ไม่เช่นนั้นขืนปล่อยให้ทหารศพล่าสังหารตามอำเภอใจ มีหวังจอมยุทธ์สำนักปีศาจถูกฆ่าตายกันหมดแน่
ทว่าเขาถูกหนิวเวยกับหนิวเซี่ยนขวางเอาไว้ แม้ว่าพวกมันจะเอาชนะมือเหล็กไม่ได้ ทว่าก็พอจะหยุดมือเหล็กได้ชั่วขณะหนึ่ง
“หลีกไปซะ” ลมปราณทมิฬทะลักทลายทั่วสรรพางค์กายของมือเหล็ก ซัดหนิวเวยกับหนิวเซี่ยนจนกระเด็น!
ขณะนั้นจูชิงเข้ามาขวางมือเหล็ก ฟาดฟันฝักดาบดาบจักรพรรดิออกไป
“รนหาที่ตาย!” มือเหล็กทำลายปราณดาบแล้วเหวี่ยงมือสวนกลับ
“เคร้ง!” โล่เขี้ยวั์ทองสัมฤทธิ์ปรากฏตรงหน้าจูชิง ฝ่ามือของมือเหล็กปะทะกับโล่เขี้ยวั์ทองสัมฤทธิ์อย่างจัง ทิ้งไว้เพียงรอยมือตื้นๆ ส่วนจูชิงถูกแรงสะท้อนกระแทกเท้าเหยียดถอยไปหลายสิบเมตร
แม้ว่าลมปราณของจูชิงจะปั่นป่วนแต่รอยยิ้มยังคงผุดบนใบหน้า ระหว่างที่มือเหล็กเสียเวลากับเขา ทหารศพก็ฆ่าจอมยุทธ์สำนักปีศาจตายไปหลายสิบคนแล้ว
“สมกับที่เป็ศัสตราวุธิญญาของโลกขั้วทมิฬ ต่อต้านฝ่ามือของเ้าได้อย่างสมบูรณ์!” จูชิงแสยะยิ้ม
ทันใดนั้นทหารศพก็กลับมายืนอยู่ข้างหลังจูชิง จอมยุทธ์สำนักปีศาจตายกันหมดแล้ว จอมยุทธ์ขั้นเหินนภายังหนีไม่รอดถูกทหารศพฟันเป็ชิ้นๆ
“ข้าบอกแล้วว่าข้าจะฆ่าเ้า!” จูชิงแผดเสียงเย็นเยือก
“เ้าคิดว่าจะทำได้อย่างนั้นรึ สิ่งเดียวที่ทำให้ข้ากังวลก็คือเ้าสัตว์ประหลาดข้างหลังเ้า กระนั้นแล้วเ้าคิดว่ามันจะฆ่าข้าได้จริงๆ งั้นรึ?” มือเหล็กหน้าเขียวคล้ำ คนนับพันที่เขาพามาด้วยตายกันหมดแล้ว แม้เขาจะมีชีวิตรอดกลับไปก็ต้องถูกเ้าสำนักลงโทษ
เขาไม่รู้มาก่อนว่าจูชิงมีหนิวเวยกับหนิวเซี่ยน ปีศาจร้ายยุคโบราณกาลคุ้มกัน ทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าอีกฝ่ายมีทหารศพขั้น์ปฐีสามชั้นฟ้าอยู่ เพราะความผิดพลาดของข่าวกรองทำให้เขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์เฉกเช่นนี้
ถ้ามือเหล็กรอให้ผู้พิทักษ์คนอื่นมาถึง จูชิงอาจตัดสินใจถอย แต่มือเหล็กเป็ขั้น์ปฐีเพียงคนเดียว ความเป็ไปได้ที่จะฆ่าจูชิงก็ยังต่ำอยู่ดี
หนิวหงกับหนิวกังเลี่ยเลียริมฝีปากอย่างตื่นเต้น พวกมันฆ่าจอมยุทธ์สำนักปีศาจไปหลายร้อยคน หลังจากที่ออกมาจากเอกภพ นี่เป็ครั้งแรกที่พวกมันได้ฆ่าอย่างสะใจ
เดิมทีปีศาจร้ายเป็เผ่าพันธุ์กระหายเือยู่แล้ว ถึงพวกมันจะเชื่อฟังจูชิง ทว่าความกระหายเืยังอยู่ในสัญชาตญาณ
“เ้าคิดจะถ่วงเวลาเพื่อฟื้นลมปราณงั้นรึ? ข้าไม่มีทางให้โอกาสนั้นกับเ้า ทหารศพ ฆ่าเขาซะ!” จูชิงแค่นเสียง
เขาสามารถสั่งทหารศพให้ขัดขวางมือเหล็กได้ั้แ่แรกแล้ว ทว่าเขากลับไม่ทำเช่นนั้น แต่ให้หนิวเวยกับหนิวเซี่ยนไปแทน หลังจากที่มือเหล็กใช้ลมปราณไปครึ่งหนึ่งค่อยปล่อยทหารศพออกมา
มือเหล็กติดกับั้แ่เริ่มแล้ว
มือเหล็กทำลายเมืองในฝ่ามือเดียว ฆ่าคนไปหลายล้านคน จูชิงตัดสินใจแล้วว่าจะฆ่ามือเหล็กให้ตาย!
“อย่างเ้าน่ะรึจะฆ่าข้า?” มือเหล็กกระทืบเท้าขวา ลมปราณทะลักทลายพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า
“คำสาปผลาญโลหิต!” ั์ตาของจูชิงกลายเป็สีโลหิต ทันใดนั้นเืและลมปราณที่อยู่บนผิวกายพลันลุกโชน
“สุนัขโลกันตร์สามหัว กางเขตแดนลมปราณ!” จูชิงคำราม
สุนัขโลกันตร์สามหัวอ้าปาก ตราประทับหินฟ้าทะมึนครอบคลุมพื้นที่หลายสิบลี้!
“เขตแดนลมปราณ พินาศไปซะ!” ครั้นมือเหล็กเห็นเขตแดนลมปราณกำลังก่อตัวก็รีบเหวี่ยงมือโดยไม่ลังเล มาดหมายทำลายเขตแดนลมปราณ
ทว่ากระทั่งเ้าแห่งหอสุราลัยยังทำลายเขตแดนลมปราณไม่ได้ แล้วมือเหล็กจะทำลายเขตแดนลมปราณได้อย่างไร!
“ขั้นหลอมลมปราณหนึ่งชั้นฟ้า อยากสู้ตัวต่อตัวกับข้างั้นรึ!” มือเหล็กกวาดสายตามองจูชิง!
