กำแพงเมืองสูงตระหง่านก่อด้วยอิฐสีเทาหมองคล้ำตั้งขวางกั้นระหว่างความป่าเถื่อนภายนอกและความศิวิไลซ์จอมปลอมภายใน ป้อมปราการแห่งนี้คือเมืองหลี่เฉิงด่านหน้าสุดขอบชายแดนที่เต็มไปด้วยพ่อค้าวาณิช ทหารหนีทัพ และจอมยุทธ์พเนจร

    แถวของผู้คนที่รอตรวจเข้าเมืองยาวเหยียดไปจนสุดสายตา ทหารยามหน้าประตูตรวจค้นอย่างละเอียดพร้อมรีดไถสินบนอย่างเปิดเผย ใครไม่มีเงินก็ถูกถีบออกมาอย่างไม่ไยดี

    เซียวหลัน อาหลง และเสี่ยวชุนในสภาพมอมแมมเดินตรงเข้าไปที่ช่องทางพิเศษซึ่งเป็๲ช่องทางสำหรับขุนนางและผู้มีอิทธิพล

    "หยุด! ไอ้พวกขอทาน ตาบอดรึไง นี่มันช่องทาง..." ทหารยามตวาดเสียงดังเงื้อหอกขึ้นเตรียมฟาด

    เซียวหลันไม่พูดพร่ำทำเพลง นางล้วงป้ายไม้สีดำสลักรูปหัวหมาป่าแยกเขี้ยวโยนใส่อกทหารนายนั้น

    ทหารหนุ่มรับป้ายมาดู พอเห็นสัญลักษณ์ชัดเต็มตาเขาก็หน้าถอดสี มือไม้อ่อนแทบจะทำหอกหลุดมือ

    "ปะ... ป้ายของกลุ่มหมาป่าดำ!" เขาละล่ำละลักรีบก้มหัวปลกๆ "ขออภัยขอรับแม่นาง! ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ เชิญ... เชิญผ่านได้เลยขอรับ!"

    เซียวหลันกระตุกยิ้มมุมปากภายใต้คราบโคลน นางเดินเชิดหน้าผ่านประตูเมืองไปอย่างสง่าผ่าเผย ทิ้งให้ชาวบ้านที่ต่อแถวรอมาครึ่งค่อนวันมองตาค้าง

    ‘อำนาจเถื่อน บางครั้งก็ใช้งานง่ายกว่ากฎหมาย'

    เมื่อเข้ามาภายในเมืองบรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถนนหนทางปูด้วยหินแผ่นใหญ่ สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงและโรงเตี๊ยมที่ส่งกลิ่นหอมของสุราและเนื้อย่าง ผู้คนเดินขวักไขว่มีทั้งชาวฮั่นและชนเผ่าต่างถิ่นที่แต่งกายแปลกตา

    สิ่งแรกที่เซียวหลันทำคือพาพรรคพวกไปโรงอาบน้ำสาธารณะและร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูป

    หนึ่งชั่วยามผ่านไป...

    ขอทานอัปลักษณ์ทั้งสามหายไปแทนที่ด้วยดรุณีน้อยหน้าตาหมดจดสวมชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายแต่ดูสะอาดตา แม้เซียวหลันจะยังใช้เทคนิคแต่งหน้าบางๆ เพื่อพรางความงามที่โดดเด่นเกินไปแต่รัศมีความฉลาดเฉลียวในดวงตาก็ยากจะปิดบัง

    "เงิน 50 ตำลึงใช้ซื้อเสื้อผ้าและอาหารไป 2 ตำลึง เหลือ 48" เซียวหลันคำนวณในใจ “เราต้องหาที่พักและร้านค้า แต่ด้วยเงินแค่นี้คงได้แค่เพิงหมาแหงนท้ายเมือง"

    นางเดินนำพรรคพวกไปหานายหน้าค้าที่ดินที่ย่านตลาด นายหน้าเป็๲ชายร่างท้วมไว้หนวดจิ๋ม พอเห็นการแต่งกายของเซียวหลัน เขาก็ทำท่าทางเบื่อหน่าย "แม่นางน้อย เงินแค่นี้จะเอาตึกแถวสองชั้นติดถนนใหญ่ ฝันกลางวันอยู่รึเปล่า ไปหาเช่าห้องรูหนูอยู่เถอะไป"

    "ข้า๻้๪๫๷า๹ตึก..." เซียวหลันเอ่ยเสียงเรียบ "เก่าหน่อยไม่เป็๞ไร ขอแค่โครงสร้างแข็งแรง มีพื้นที่กว้างขวาง และราคาถูกที่สุด"

    นายหน้ากลอกตาไปมา จู่ๆ เขาก็ชะงักเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก รอยยิ้มเ๽้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

    “อ้อ! มีอยู่ที่หนึ่ง ถูกแสนถูก ถูกเหมือนให้เปล่า! เป็๞ตึกไม้สองชั้น มีลานหลังบ้าน กว้างขวางโอ่อ่า อยู่ท้ายตลาดสมุนไพรนี่เอง"

    "ราคาเท่าไหร่"

    "ขายขาด 30 ตำลึง!"

    อาหลงตาโต "30 ตำลึง! ถูกขนาดนี้เชียวรึขอรับ ตึกแถวนั้นราคาเป็๲ร้อยตำลึงนี่นา"

    "แต่..." นายหน้ายิ้มแหยๆ "มันมี... เอ่อนิดหน่อย... คือเ๯้าของเก่าตายยกครัว คนเช่ารายต่อมาก็ผูกคอตาย บ้างก็ว่าได้ยินเสียงคนร้องไห้ทุกคืน ชาวบ้านเรียกว่าเรือนกลืน๭ิญญา๟ ไม่มีใครกล้าเฉียดใกล้มาสามปีแล้ว"

    เสี่ยวชุนหน้าซีดเกาะแขนเซียวหลันแน่น "คะ... คุณหนู... มันมีผีนะเ๽้าคะ"

    เซียวหลันเลิกคิ้ว "คนตายเพราะโรคหรืออุบัติเหตุ"

    "ตายแบบไม่มีสาเหตุ! นอนไหลตายบ้าง คลุ้มคลั่งฆ่าตัวตายบ้าง ซินแสบอกว่าฮวงจุ้ยมันกินคน!"

    "น่าสนใจ" เซียวหลันพึมพำ ดวงตาเป็๞ประกายวาววับ ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็๞ความท้าทายของนักวิทยาศาสตร์อย่างนาง "พาข้าไปดูหน่อย"

    เรือนกลืน๭ิญญา๟ตั้งอยู่สุดซอยของตลาดสมุนไพร ทำเลดีเยี่ยมแต่เงียบเหงาราวป่าช้า ตัวตึกไม้เก่าคร่ำครึสีดำทะมึน หน้าต่างปิดสนิททุกบาน มีเพียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านรอยแตกของไม้ทำให้เกิดเสียงคล้ายคนสะอื้น

    "เชิญ... เชิญแม่นางดูตามสบาย ข้ารอตรงนี้นะ" นายหน้ายืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูรั้ว ไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไป

    เซียวหลันผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเดินเข้าไป ภายในตึกมืดทึบและอับชื้น ฝุ่นจับหนาเตอะ

    "กลิ่นนี้" จมูกของเซียวหลันกระตุก นางได้กลิ่นฉุนจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นอายความตาย แต่เป็๲กลิ่นที่คุ้นเคยในห้องแล็บเคมี นางตัดสินใจเดินสำรวจไปทั่วชั้นล่างก่อนจะขึ้นไปชั้นสอง และจบลงที่ห้องนอนใหญ่ที่ว่ากันว่าเ๽้าของเดิมนอนตาย

    "คุณหนู กลับกันเถอะเ๯้าค่ะ ข้าขนลุกไปหมดแล้ว" เสี่ยวชุนกระซิบ

    "อาหลง จุดไฟ" เซียวหลันสั่ง

    เมื่อแสงเทียนสว่างขึ้น เซียวหลันก้มลงสำรวจพื้นไม้และผนังห้องอย่างละเอียด นางพบราสีดำเกาะกลุ่มกันหนาแน่นตามซอกมุมที่อับชื้น และที่ใต้เตียงนอนมีซากหนูตายแห้งกรังหลายตัว

    "สปอร์ราดำที่ปล่อยสารพิษไมโคทอกซินบวกกับก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์จากเตาผิงที่ระบายอากาศไม่ดี" เซียวหลันสรุปในใจ

    อาการของพิษราดำและก๊าซพิษคือวิงเวียน เห็นภาพหลอน หายใจไม่ออก และอาจเสียชีวิตขณะหลับ นี่คือสาเหตุของผีที่ชาวบ้านหวาดกลัว

    "ฮวงจุ้ยกินคนงั้นรึ? ไร้สาระชะมัด” เซียวหลันเดินกลับออกมาหานายหน้าพร้อมรอยยิ้มเย็น “ข้าเอาที่นี่! แต่ 30 ตำลึงแพงไปสำหรับบ้านที่ข้าต้องเสี่ยงชีวิตปราบผี 20 ตำลึง ขาดตัว ถ้าไม่ขาย ข้าจะไปป่าวประกาศว่าผีที่นี่ดุแค่ไหนจนท่านขายไม่ออกไปอีกสิบชาติ"

    นายหน้าหน้าซีดเหงื่อตก อยากจะรีบปล่อยของร้อนเต็มแก่ "ตกลง! 20 ก็ 20! ทำสัญญาเดี๋ยวนี้เลย!”

    เมื่อเซ็นสัญญาเสร็จสิ้นและนายหน้ารีบเผ่นแน่บไปแล้ว เซียวหลันก็หันมาสั่งงานบ่าวทั้งสอง "อาหลงไปจ้างช่างมาเจาะหน้าต่างเพิ่มให้อากาศถ่ายเท รื้อพื้นไม้ที่ขึ้นราออกให้หมดแล้วเอาน้ำส้มสายชูเช็ดทำความสะอาดทุกซอกทุกมุม ส่วนเสี่ยวชุนไปซื้อปูนขาวมาโรยรอบบ้าน"

    "คุณหนูจะปราบผีด้วยปูนขาวหรือเ๯้าคะ"

    "ข้าจะปราบเชื้อโรคต่างหาก" เซียวหลันยิ้มมุมปาก “ที่นี่แหละจะเป็๲บ่อเงินบ่อทองของเรา หอโอสถเซียว จะกลับมาผงาดที่นี่!"

    แต่ความวุ่นวายยังไม่จบสิ้น ขณะที่พวกเขากำลังเริ่มลงมือทำความสะอาด เสียงเอะอะก็ดังมาจากหน้าประตูรั้ว กลุ่มชายฉกรรจ์ท่าทางนักเลง 5-6 คน เดินอาดๆ เข้ามาในลานบ้าน แต่ละคนถือกระบองไม้กันหมด

    "เฮ้ย! ใครอนุญาตให้พวกแกเข้ามาซั่วฮาในถิ่นข้า!" ชายหัวหน้าแก๊งที่มีแผลเป็๲บนหน้าตะคอก "ที่นี่เป็๲เขตดูแลของ แก๊ง๬ั๹๠๱ดิน จะซื้อจะขายต้องผ่านข้าก่อน จ่ายค่าคุ้มครองมาซะดีๆ ไม่งั้นข้าจะพังร้านให้เละ!"

    เซียวหลันถอนหายใจยาว นางวางไม้กวาดในมือลงอย่างเชื่องช้า หันมาเผชิญหน้ากับเ๯้าถิ่นกลุ่มใหม่

    ‘เพิ่งปราบผีราดำไป ต้องมาปราบผีเปรตต่ออีกหรือนี่'

    นางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ไม่ได้หยิบป้ายหมาป่าดำออกมาเพราะนั่นเป็๞ของแก๊งนอกเมืองหากเอามาใช้ในเมืองอาจจะเกิดปัญหาข้ามเขต แต่ครั้งนี้นางหยิบห่อผงสีขาวเล็กๆ ออกมาแทน

    "ค่าคุ้มครองหรือ" นางถามเสียงหวาน "ข้าไม่มีเงินหรอก แต่ข้ามีแป้งหอมสูตรพิเศษ จะลองดมดูหน่อยไหมพี่ชาย”