ชายสองคนนี้ตกตะลึงยิ่งนัก ท่าทีต่างไปจากตอนแรกโดยสิ้นเชิง
สำหรับพวกเขาในตอนนี้ หลงเหยียนไม่ต่างไปจากมารร้าย เขาสามารถทำให้คนอื่นตายอย่างไร้สาเหตุ ค่อยๆ แห้งเหี่ยวลงทีละน้อย
“พวกเ้าไสหัวไปเถิด ไปบอกไอ้เทียนหลางนั่นด้วย ว่าข้าหลงเหยียนจะทำให้เขาได้รู้ ใครคือผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง ในสายตาข้า เขามันก็แค่หินขวางทางเท่านั้นละ บิดาจะเขี่ยออกไปจากทางเมื่อไรก็ได้”
ขณะที่หลงเหยียนพูด เ้าสองคนนั้นใจนปัสสาวะราด รีบคลานหายไปจากสายตาหลงเหยียนทันที
หลงเหยียนใช้พลังปราณหลอมศพทั้งห้าบนพื้นกลายเป็ธุลี หายไปกลางอากาศ
ขณะที่หลงเหยียนกำลังดีใจอยู่นั้น ก็ตรวจดูว่าในถุงผ้าเฉียนคุนมีลูกแก้วปีศาจเท่าไร ห้วงอากาศที่มืดมิดก็ปรากฏสายฟ้าระลอกหนึ่ง แล้วสายฟ้าก็ะเิ
พลังสายฟ้าที่น่ากลัวนี้ เกรงว่าตระการตายิ่งกว่าธนูส่งสัญญาณของตระกูลหลงอู่มาก
“เกิดเื่อะไรขึ้น?”
สิงโตกลับนอนหลับในถุงผ้าเฉียนคุน
“เ้าตะกละเอ๊ย” หลงเหยียนสบถเสียง ก่อนร่างจะหายไปในความมืดมิด
เขาพุ่งตรงไปยังตำแหน่งที่มีสายฟ้าะเิด้วยความเร็วสูง
ธนูส่งสัญญาณ เรียกเหล่าทหารนับหมื่นนับพันคนมารวมตัวกัน หลงเหยียนเข้าใจดี นี่ต้องเป็สัญญาณเรียกคนในสำนักแน่ คาดว่าต้องเกิดเื่อะไรแล้ว
คาดว่าต้องเกี่ยวข้องกับมีดอัคคีแน่ หลงเหยียนยกมุมปากขึ้น “สิงโต เราไปดูกันเถอะ”
ยามนี้ หลงเหยียนใช้ฝีเท้าซ่อนม่านเมฆในระดับความเร็งสูงสุด ระหว่างนั้นยังพบหน่วยย่อยอื่นๆ ต่างก็กำลังมุ่งหน้ามาเช่นกัน ในเขตแดนชีพ์ คนส่วนใหญ่ในนี้ล้วนมีพลังระดับชีพมนุษย์ขั้นเล็กและขั้นสูง
ทว่าในขณะที่คนอื่นๆ พบหลงเหยียน ความเร็วของหลงเหยียนก็ทำให้คนในหน่วยอื่นๆ ประหลาดใจ เพราะเขาเร็วมากจริงๆ
ทิศทางที่หลงเหยียนมุ่งหน้าไปคือทิศทางของสองคนที่หลงเหยียนปล่อยหนีมาไม่มีผิด แม้จะเสียเืไปมาก ถึงอย่างไรก็ไม่ได้มีผลต่อความเร็วในการวิ่งเอาชีวิตรอดของพวกเขาเลย
หนึ่งในนั้น เมื่อเขาหันกลับมา สีหน้าหนักอึ้งราวกับเหล็กกล้า
“อะไรนะ เ้าหมอนั่นตามมาทันแล้วหรือ”
ทว่าเมื่อเขาพบว่าด้านหน้ามีกลุ่มคนปรากฏนั้น เขาก็ประกายรอยยิ้มออกมา
เพราะคนของหน่วยกฎระเบียบเป็คนพบธนูสัญญาณนั่น แสดงว่าเทียนหลางต้องปรากฏตัวที่นั่นเช่นกัน
ต่อให้เ้าหมอนี่จะน่ากลัวมากเพียงใด ก็ไม่อาจทำร้ายคนทั้งหน่วยกฎระเบียบหรอก ในเมื่อพวกเขาเป็ศิษย์ระดับชีพมนุษย์ขั้นสูง ทั้งยังมีชีพธรณีอีกหลายคน
เมื่อนึกเช่นนั้น ชายสองคนก็วางใจลงมาก
“ไอ้หนุ่ม หากเ้ายังกล้าตามมาอีก เกรงว่าชีวิตเ้าจะหาไม่ พวกเราพี่น้องคงได้ดูละครสนุกๆ แล้วล่ะ”
เห็นหลงเหยียนที่เร็วเหนือชั้น นำหน้าพวกเขาไปได้ อีกทั้งใบหน้ายังประกายรอยยิ้มที่เย็นะเื รอยยิ้มนั้นะเืหัวใจพวกเขาอย่างมาก
“พี่เหยียน เ้าสองคนนั้นกำลังคิดว่าจะฆ่าท่านอย่างไร เมื่อครู่ข้าได้ยินบทสนทนาและสิ่งที่พวกเขาคิดหมดแล้ว”
“จริงหรือ? น่าโมโหเหลือเกิน ตัวข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตพวกเขาให้เทียนหลางได้รู้ เห็นทีข้าคงไม่ต้องทำแบบนั้นแล้ว”
ขณะที่พูด หลงเหยียนก็หยุดลงตรงหน้าพวกเขาอย่างกะทันหัน รวบรวมพลังปราณที่ฝ่ามือ ปล่อยพลังการโจมตีที่แข็งแกร่งสุดออกมา
“หมัดทะลวง แหวกฟ้า เคลื่อนสายธารดารา”
รวมทั้งกายสายฟ้าของหลงเหยียน ความเร็วดั่งสายฟ้าทำให้พลังน่ากลัวมากขึ้นสิบเท่า พละกำลังที่หนักหมื่นตัน หมัดและเท้าอันน่ากลัว
ภายใต้การโจมตีที่แข็งแกร่ง ร่างหลงเหยียนราวกับสายลมพุ่งไปตรงหน้าพวกเขา หลงเหยียนไม่อยากมองหน้าพวกเขาด้วยซ้ำ ทว่าใบหน้าพวกเขาก็เปลี่ยนไป บวมเหมือนศีรษะของหมูไม่มีผิด
เวลาเพียงชั่วลมหายใจ หลงเหยียนก็หายไปแล้ว ในวินาทีนั้นเอง ด้านหลังของหลงเหยียน ร่างทั้งสองะเิ
เศษเนื้อกระเด็นไปทั่ว ละอองเืกระจายไปทั้งอากาศที่มืดสนิท
ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ที่ผ่านมาก็วิ่งต่อไปเรื่อยๆ บ้างก็เหยียบโดนชิ้นส่วนร่างกาย ต่างก็เป็ศิษย์หน่วยกฎระเบียบด้วยกันทั้งนั้น มีหรือที่พวกเขาจะนึกว่าเมื่อครู่จะเกิดเหตุการณ์อันน่าสะพรึง
ศีรษะทั้งสองกระเด็นลอยไปยังแขวนอยู่บนกิ่งไม้ เืไหลไม่หยุด ลูกตาทะลัก แม้กระทั่งตัวพวกเขาเองยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเหตุใดตนถึงตาย ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่เชื่อด้วยซ้ำว่าตัวเองจะตายแบบนี้ ตายโดยไม่ทราบสาเหตุ
ตายอย่างอนาถ!
เสียงอีกาดังขึ้น ก่อนจะคาบลูกตาทั้งสี่ออกไปจากศีรษะ…
“สิงโตน้อย ยิ่งอยู่ข้าก็ยิ่งนับถือพลังจิตของเ้าจริงๆ เมื่อครู่เ้าไม่ได้ยุแยงข้าใช่ไหม เ้าอ่านใจพวกเขาได้จริงๆ ใช่หรือไม่”
ต่อให้ก่อนหน้านี้จะมีเื่พิสูจน์ได้แล้ว ถึงอย่างไรหลงเหยียนก็ยังไม่เชื่อว่านี่จะเป็เื่จริง
“พี่เหยียน เกรงว่าท่านคงไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าอะไรคือการดูดิญญาและพลังจิตใช่หรือไม่! มันเป็พลังจิตชั้นสูงเชียวละ”
หลงเหยียนตื่นเต้นมาก “เช่นนั้นเ้าก็สอนข้าสิ เื่ดีๆ แบบนี้ เหตุใดถึงไม่บอกข้าเล่า”
สิงโตพูดอย่างอวดดี “แม้พลังจิตนี้จะดียิ่ง ถึงอย่างไรข้าก็สอนท่านไม่ได้หรอก นี่คือพลังจิตที่มาโดยกำเนิด รอหลังจากท่านเติบโตจนถึงระดับหนึ่งแล้ว ข้าคิดว่าพลังจิตของัต้องััได้ถึงจิตใจคนอื่นมากกว่าแน่”
“หืม? จริงหรือ?” หลงเหยียนดีใจมาก หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นก็จำไว้ว่ามีพลังสองแบบนี้ด้วย หากเป็ไปได้จริงๆ เขาต้องอ่านใจผู้อื่นให้ได้
คืนนี้จันทราส่องสว่าง ในหุบเขาที่มีป่าทึบ เงาพุ่งผ่านไปเสมือนิญญา เงานั่นก็คือหลงเหยียน กายสายฟ้าทำให้คนอื่นรู้สึกว่านั่นเป็เพียงการกะพริบของพลังสายฟ้าเท่านั้น
ตอนนี้หลงเหยียนเป็นักรบสายฟ้าแล้ว เพราะพร์ของเขาแกร่งเหนือความคาดหมายของทุกคน
ไม่นาน พลังจิตของหลงเหยียนที่ปล่อยออกไปรอบๆ ก็ััได้ถึงศิษย์ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมาก หลงเหยียนชะลอฝีเท้าลง จากนั้นก็เก็บกลิ่นอายของตัวเอง กลืนยาซ่อนิญญา แบบนี้ผู้อื่นถึงจะไม่พบเขา
เพราะหลงเหยียนเห็นปีศาจอสูรร่างสูงใหญ่ประมาณยี่สิบเมตร ร่างแทบปิดท้องฟ้าจนมิด ผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มหนึ่งล้อมรอบ ในขณะเดียวกัน ผู้ฝึกยุทธ์อสูรก็แปลงกาย ทว่ามากสุดก็แปลงกายเป็ปีศาจอสูรที่ใหญ่เพียงเจ็ดถึงแปดเมตรเท่านั้น
เวลานี้สิงโตน้อยแปลงกายเป็คน ทั้งสองหมอบอยู่บนพุ่มหญ้า เฝ้าดูการเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง
ไม่นานผู้ฝึกยุทธ์เ่าั้ก็ล้อมเข้าไปใกล้ บีบวงล้อมให้เล็กลง กลับเห็นได้ชัดว่าปีศาจอสูรตัวนั้นไม่เห็นเหล่าผู้ฝึกยุทธ์อยู่ในสายตา
ปีศาจอสูรกระตุกกาย จากนั้นศิษย์ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนที่มีพลังที่ต่ำกว่าก็กระเด็นออกไปไกลหลายสิบเมตร
สิงโตที่มีรูปงดงามฉายความยินดีออกมาทางแววตา
“พี่เหยียน ดีจริงๆ นั่นเป็ถึงพยัคฆ์สายฟ้า ปีศาจอสูรระดับมายาขั้นที่สี่”
หลงเหยียนหน้าถอดสี “อะไรนะ ปีศาจอสูรขั้นที่สี่?” กลิ่นอายที่พลุ่งพล่านของมันปกคลุมบรรยากาศรอบข้าง รังสีของมันมากพอที่จะสังหารศิษย์เ่าั้
ขณะที่หลงเหยียนกำลังตกตะลึง พยัคฆ์สายฟ้าก็ปล่อยพลังโจมตี คล้ายพิโรธอย่างไรอย่างนั้น
“พี่เหยียน ท่านเห็นสายฟ้าที่ล้อมรอบตัวมันไหม ดูมาแล้ว ปีศาจอสูรตัวนี้ก็สามารถกลืนกินสายฟ้าได้เช่นกัน สืบทอดธาตุไฟ พลังสายฟ้าคือการโจมตีที่เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ต่างก็กังวลเป็ที่สุด ทว่าการโจมตีนี้กลับมีประโยชน์ต่อท่านมาก เพราะท่านเองก็เป็ผู้ฝึกวิชาการโจมตีด้วยพลังสายฟ้าเช่นกัน”
--------------------
