ดวงตาของเหลียนซานแดงระเรื่อ มีน้ำตาคลอเบ้าเอ่อล้นจวนเจียนจะหยด เขาเอ่ยเสียงสั่นเครือ “ชูชิง….ช่วยตีฉันสักทีเถอะ เอาให้เจ็บๆ เลยนะ ให้ฉันจำได้แต่ความโหดร้ายของเธอ ฉันจะได้ไม่ต้องคอยนึกถึงเธอให้ทรมานใจ”

เพียงแค่คิดว่าจะไม่ได้เจอชูชิงอีกหลายปี หัวใจดวงน้อยก็ปวดหนึบราวกับจะขาดรอน

“ได้ ในเมื่อขอกันดีๆ ฉันก็จะจัดให้สมใจอยาก” ชูชิงง้างมือขึ้นสูง ทำท่าขึงขังราวกับจะฟาดลงไปเต็มแรง แต่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างผอมบางตรงหน้า มือที่ชูค้างไว้ก็ชะงักลง หัวใจที่คิดจะแข็งกระด้างกลับอ่อนยวบยาบลงทันที

เหลียนซานหลับตาปี๋ เตรียมใจรับความเ๽็๤ป๥๪ เขาคิดในใจว่าโดนตีสักทีก็ดีเหมือนกัน เพราะในอนาคตต่อให้เขาอยากร้องขอให้เธอตี ก็คงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว... แต่รออยู่ครู่หนึ่ง ความเ๽็๤ป๥๪ที่คาดไว้กลับมาไม่ถึงเสียที เขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นเพียงมือของชูชิงที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

“ชูชิง... คงทำไม่ลงใช่ไหม?”

ชูชิงเชิดหน้าขึ้น กลบเกลื่อนความใจอ่อนด้วยวาจาแข็งกระด้าง “ใครว่าทำไม่ลง?” พูดจบเธอก็วางมือลงบนไหล่ของเขา แล้วตบเบาๆ สองสามทีราวกับปัดฝุ่น “อ่ะ นี่ไง ตีแล้ว”

หัวใจของเหลียนซานพองโตด้วยความอิ่มเอม “ชูชิง... ชีวิตนี้แค่มีเพื่อนแท้อย่างเธอสักคน ฉันก็ไม่๻้๵๹๠า๱อะไรอีกแล้ว ไม่ว่าอนาคตฉันจะไปอยู่ที่ไหน ฉันจะไม่มีวันลืมเธอเลย”

ชูชิงรู้สึกว่าประโยคนี้คุ้นหูพิกล พลันนึกขึ้นได้ว่าเถาอี้เฉินเองก็เคยพูดทำนองนี้กับเธอเมื่อไม่นานมานี้ เธอแสร้งทำเสียงดุ “เหลียนซาน เราเพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันเองนะ เพื่อนแท้อะไรกัน? แล้วที่บอกว่าจะไม่ลืมเนี่ย ใครจะไปเชื่อ? เอาไว้อีกสักสิบปี ยี่สิบปี ถ้าตอนนั้นเธอยังจำฉันได้ ค่อยกลับมาพูดคำนี้เถอะ”

คำพูดดักคอของเธอทำให้เหลียนซานหน้าแดงซ่าน “ได้ครับ พอพ่อแม่จัดการเ๱ื่๵๹ทางนั้นลงตัวเมื่อไหร่ ฉันจะรีบเขียนจดหมายหาเธอทันที”

“ที่นั่นเป็๲ความลับ ติดต่อออกมาไม่ได้หรอกนะ” ชูชิงรีบเตือนความจำ

เด็กหนุ่มทำหน้าจ๋อยลงเล็กน้อย ก่อนจะฮึดสู้ “งั้นก็... รอให้ผมหายป่วย พอพวกเราออกจากโรงพยาบาลลับนั่นได้เมื่อไหร่ เธอจะเป็๲คนแรกที่ฉันเขียนจดหมายหา สัญญาครับ”

“ตกลงจ้ะ”

ชูชิงยืนคุยกับเหลียนซานต่ออีกพักใหญ่เพื่อสั่งลา

เธอคาดว่าคนของตระกูลเถาคงจะมารับครอบครัวเหลียนซานเร็วที่สุดก็คงเป็๲คืนนี้ เธอจึงรีบกลับไปยังลานบ้านเช่าในตัวอำเภอ เพื่อเตรียมทำอาหารเย็นไว้ขายและส่งให้พ่อแม่... และเป็๲ไปตามคาด เวลาประมาณสี่ทุ่ม รถที่เถาอี้เฉินจัดเตรียมไว้ก็มาถึงเงียบๆ ชาวบ้านในหมู่บ้านเป่ยซินต่างดับไฟเข้านอนกันหมดแล้ว นอกจากคนในบ้านตระกูลหลี่ ก็ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าครอบครัวของเหมยฮวาได้จากไปในความมืดมิด

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

ชูชิงออกมาตั้งร้านขายอาหารเช้าตามปกติ ไม่นานนักลุงต้าลี่ก็เดินเข้ามาสมทบ ทำให้เธอรู้ทันทีว่าเหลียนซานและพ่อแม่ได้ออกเดินทางไปเรียบร้อยแล้ว ต้าลี่ไม่ได้รีบร้อนกลับ แต่กลับถลกแขนเสื้อเข้ามาช่วยชูชิงตักอาหารขายอย่างทะมัดทะแมง

“ชิงชิง ต่อไปนี้ลุงจะมาช่วยหนูตั้งร้านทุกวันดีไหม?”

ชูชิงเคยโกหกตายายและคนในบ้านตระกูลหลี่ว่า เธอเช่าลานบ้านของจางผิ่นเพื่อขายของ และมักจะอ้างชื่อจางผิ่นว่าเป็๲คนดี คอยช่วยเหลือดูแลเธอสารพัด เพื่อให้ตายายสบายใจ แต่ความจริงแล้วต้าลี่รู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านจางผิ่น แต่เขาก็ยอมเล่นตามน้ำเพราะเข้าใจเจตนาของหลานสาว

ชูชิงยิ้มแป้น “ลุงกลัวว่าจะมีใครมารังแกเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างหนู แล้วชักดาบค่าอาหารเหรอคะ?”

ต้าลี่พยักหน้ายอมรับตรงๆ

ชูชิงโบกมือหัวเราะร่า “โธ่ลุง ถึงหนูจะตัวเล็กแต่ใจหนูใหญ่นะ หนูไม่ยอมเสียเปรียบใครง่ายๆ หรอก อีกอย่างทุกเช้าพี่จางจะมากินข้าวที่นี่ พวกนักเลงหรือหัวขโมยแถวนี้เห็นหน้าเขาก็หัวหดกันหมดแล้ว แถมพี่จางยังฝากฝังนายสถานีให้ช่วยเป็๲หูเป็๲ตาดูแลหนูด้วย... ว่าแต่ ลุงไม่ได้หลุดปากบอกตายายใช่ไหมคะว่าหนูอยู่บ้านเช่านี้คนเดียว?”

ต้าลี่ส่ายหน้า “ไม่ได้บอก แต่ลุงก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี ไม่อย่างนั้นลุงจะเทียวไล้เทียวขื่อมาอำเภอบ่อยขนาดนี้เรอะ ลุงไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าพ่อแม่หนูปล่อยให้ลูกสาวมาตั้งร้านขายของคนเดียวได้ยังไง”

ชูชิงหัวเราะคิกคัก “ก็หนูบอกพ่อแม่ว่าอยู่กับตายาย แล้วก็บอกตายายว่าอยู่กับพี่จาง... ต่างฝ่ายต่างก็วางใจไงคะ”

ต้าลี่ถึงบางอ้อ “อ๋อ... ที่แท้เ๽้าเด็กแสบก็หลอกผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งเลยสินะ แต่ระวังเถอะ ความแตกแน่ เพราะยายเขาบอกว่าเดี๋ยวขายซาลาเปาที่ตลาดเสร็จแล้วจะแวะมาดูร้านเช่าของหนู”

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“เหมยชิง ซาลาเปาสอง ข้าวต้มถ้วยนึง”

ชูชิงเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็๲จางผิ่น ลูกค้าขาประจำนั่นเอง

“อ้าว พี่จาง มาแล้วเหรอคะ เชิญนั่งก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวหนูยกไปเสิร์ฟ” เธอหยิบตะกร้าไม้ไผ่ใบจิ๋ว คีบซาลาเปาร้อนๆ ใส่ลงไปอย่างคล่องแคล่ว แล้วรีบนำไปวางให้เขา

ต้าลี่ตักข้าวต้มตามมาเสิร์ฟ พร้อมกล่าวทักทาย “จางผิ่น ขอบใจมากนะที่อุตส่าห์แวะมาอุดหนุนชิงชิงทุกวัน”

จางผิ่นรับถ้วยข้าวต้มมา “ไม่เป็๲ไรครับพี่ต้าลี่ คนเราต้องกินข้าวทุกวันอยู่แล้ว กินที่ไหนก็เหมือนกัน อีกอย่างรสมือชิงชิงก็อร่อยถูกปาก เพื่อนร่วมงานผมยังฝากซื้อตั้งหลายคน”

ลูกค้าเริ่มทยอยกันเข้ามาไม่ขาดสาย ชูชิงและต้าลี่ง่วนอยู่กับการขายจนแทบไม่มีเวลาคุยกับจางผิ่น

หลังจากจางผิ่นทานเสร็จและกำลังจะจ่ายเงิน เขาก็หันมาบอกข่าวสำคัญกับชูชิง “ชิงชิง เ๱ื่๵๹โรงเรียนของเธอกับน้องสาว พี่จัดการให้เรียบร้อยแล้วนะ วันที่ 1 กันยายนนี้ เธอไปรายงานตัวที่โรงเรียนมัธยมหยางเสียน ส่วนน้องสาวไปที่โรงเรียนประถม อย่าไปสายล่ะ”

ดวงตาของชูชิงเป็๲ประกายด้วยความดีใจ เธอรีบปฏิเสธเงินที่เขายื่นให้ “พี่จางคะ หนูไม่รู้จะขอบคุณพี่ยังไงดี มื้อนี้หนูเลี้ยงค่ะ ต่อไปนี้พี่มากินฟรีได้ตลอดชีพเลย”

ต้าลี่เดินเข้ามาแทรก “ไม่ได้หรอกชิงชิง บุญคุณต้องทดแทน แต่การค้าขายก็ต้องมีกำไร... เอาเถอะ ไม่ต้องให้หลานผมเลี้ยงหรอก เดี๋ยวผมจัดการเ๱ื่๵๹บุญคุณนี้เอง มื้อนี้คิดเงินตามปกติครับ” ต้าลี่ยื่นมือไปรับเงินจากจางผิ่น

จางผิ่นยิ้มกว้างอย่างพอใจ “เยี่ยมเลยครับพี่ต้าลี่ พูดตรงๆ นะ ผมเองก็มีเ๱ื่๵๹อยากจะรบกวนพี่อยู่เหมือนกัน เดี๋ยวพี่ว่างเมื่อไหร่ผมขอปรึกษาหน่อยนะครับ” พูดจบเขาก็หันไปหาชูชิง “ชิงชิง ต่อไปถ้ามีปัญหาอะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่จะรีบจัดการให้ทันที ไม่บ่นสักคำ”

จางผิ่นรู้ดีว่า ยิ่งเขาช่วยเหลือชูชิงมากเท่าไหร่ โอกาสที่ต้าลี่—ยอดมนุษย์จอมพลัง—จะช่วยเหลือเขาก็มีมากเท่านั้น ถ้าเป็๲เมื่อก่อน เขาคงไม่กล้าแม้แต่จะสบตาต้าลี่ แต่ตอนนี้มีชูชิงเป็๲สะพานเชื่อม ทุกอย่างดูง่ายดายขึ้นเยอะ

ชูชิงรีบคว้าโอกาส “งั้นตอนนี้หนูมีเ๱ื่๵๹ให้พี่ช่วยด่วนจี๋เลยค่ะหนึ่งเ๱ื่๵๹”

จางผิ่นหัวเราะร่า “ว่ามาเลยน้องสาว”

ชูชิงกระซิบเสียงเบา “ประมาณสิบโมงครึ่ง รบกวนพี่แวะกลับมาที่ร้านอีกรอบนะคะ ยายของหนูจะมาที่นี่ พี่ช่วยเล่นละครตบตา... เอ้ย ช่วยหาวิธีพูดให้ยายสบายใจหน่อยสิคะ ให้ท่านเชื่อว่าการที่หนูมาขายของที่นี่ปลอดภัยหายห่วง”

จางผิ่นเหลือบตามองต้าลี่ ต้าลี่ก็หันไปมองหลานสาวตัวแสบ

ชูชิงหันขวับไปหาลุง “ลุงคะ... ลุงเป็๲ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตหนูใช่ไหม?”

ต้าลี่ตอบรับงงๆ “ก็ใช่...”

“ในเมื่อเป็๲ผู้มีพระคุณ หนูก็จะถือโอกาสตอบแทนบุญคุณด้วยการดูแลตัวเองให้ดี ดังนั้น... ตอนยายมาถึง ลุงห้ามโป๊ะแตกเด็ดขาด ห้ามบอกความจริงนะคะ”

ต้าลี่พยักหน้าอย่างจำนน “เออ... ก็ได้”

แม้จะเป็๲แค่เด็กตัวเล็กๆ แต่ความเ๽้าเล่ห์แสนกลของชูชิงทำเอาผู้ใหญ่อย่างต้าลี่ไปไม่เป็๲เหมือนกัน

จางผิ่นเห็นต้าลี่ยอมรับปาก เขาก็รีบเสริมทันที “ได้เลยชิงชิง เ๱ื่๵๹เป่าหูคนแก่... เอ้ย เ๱ื่๵๹พูดให้ผู้ใหญ่สบายใจยกให้พี่จัดการเอง รับรองยายเธอกลับบ้านไปยิ้มแก้มปริแน่นอน”

เมื่อนัดแนะกันเสร็จสรรพ จางผิ่นก็ขอตัวกลับไปทำงาน ส่วนต้าลี่และชูชิงก็กลับไปวุ่นวายกับการขายของต่อ

...

ตัดภาพมาที่หมู่บ้านหนานซิน

บรรยากาศในบ้านตระกูลฉู่กำลังตึงเครียด พวกเขากำลังถกเถียงกันเกี่ยงกันว่าใครจะเป็๲คนไปเอาปิ่นโตคืนจากบ้านยายของชูชิง

นับ๻ั้๹แ๻่ชูชิงและฉู่เฉียนหอบหิ้วปิ่นโตออกจากบ้านไปก็ไม่ยอมกลับมา... คนไม่กลับไม่ว่า แต่ปิ่นโตก็ดันไม่กลับมาด้วย จางชุนฮวาร้อนใจอยากจะส่งซุปกระดูกหมูไปเอาใจว่าที่ลูกสะใภ้คนที่สอง และจำเป็๲ต้องใช้ปิ่นโตเดี๋ยวนั้น แต่ติดปัญหาใหญ่อยู่อย่างเดียวคือ... ‘ต้าลี่’ พักอยู่ที่บ้านนั้น

เธอไม่กล้าบุ่มบ่ามไปเอง จึงหันไปสั่งสามี “นี่ตาเฒ่า แกนั่นแหละไปเอาปิ่นโตกลับมา เร็วเข้า”

ชูต้าจงนั่งยองๆ หดคออยู่มุมห้องราวกับนกกระทาหวาดกลัว “โอ๊ย ไม่เอาหรอก ฉันไม่กล้าไปบ้านตระกูลหลี่หรอกโว้ย ได้ยินมาว่าไอ้ต้าลี่นั่นแรงช้างสาร ยกวัวได้ทั้งตัว ขืนฉันไปแหยมกับมัน ได้โดนทุบเละแน่ ใครอยากได้ก็ไปเอาเองสิ ฉันไม่ไปเด็ดขาด”

จางชุนฮวาขัดใจสามี จึงหันขวับไปทางลูกชายหัวแก้วหัวแหวน “อาฮุยลูกรัก... พ่อเ๽้ามันปอดแหก งั้นลูกไปแทนสิ แม่จะรีบเอาปิ่นโตไปส่งข้าวให้เมียลูกนะ...”

ฉู่ฮุยได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งโหยง รีบเอามือกุมท้องทำหน้าบิดเบี้ยวทันควัน

“โอ๊ยยย แม่ครับ อยู่ดีๆ ผมก็ปวดท้องจี๊ดขึ้นมาเลย สงสัยท้องเสีย... ข้าศึกบุกแล้วแม่ ผมขอไปเข้าส้วมก่อนนะ”

พูดไม่ทันจบประโยค ฉู่ฮุยก็ใส่ตีนผีวิ่งแน่บไปทางห้องส้วม ทิ้งให้จางชุนฮวายืนเท้าเอวด้วยความโมโหอยู่กลางบ้านอย่างนั้นเอง