“พรุ่งนี้ พี่จะทำให้ทุกคนยอมรับในตัวเธอ เธอจะได้ไม่ต้องหลบซ่อนสายตาของคนพวกนั้นอีก” หญิงสาวขมวดคิ้วมองหน้าเขา ก่อนจะทำท่าจะพูดบางอย่างออกมา ทว่าเขาใช้โอกาสนั้นก้มลงปิดปากเธอในทันที พร้อมกับดื่มด่ำร่างของพิมพ์มาดาครั้งแล้วครั้งเล่าจนพอใจ

ร่างของดาหรันเดินเข้ามาในร้านประจำเมื่อถึงเวลานัด เธอกวาดสายตามองหาดาราสาวอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าอีกฝ่ายนั่งอยู่มุมสุดทางเดินของร้าน ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาปุยนุ่นอย่างใจร้อน

“ทำไมมันเป็๲แบบนี้วะ” ดาหรันย่อตัวลงนั่งพร้อมกับสายตาสั่นไหวด้วยความกลัว ก่อนที่ปุยนุ่นจะเลื่อนสายตาเ๽็๤ป๥๪กลับมายังเพื่อนรัก

“ทิณณ์เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ วันนี้เขาตะคอกฉันหลายครั้งเพราะผู้หญิงคนนั้น เขาทำเหมือนฉันเป็๞ส่วนเกินทั้งที่เมื่อก่อนไม่ใช่ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ดาหรันวางความทุกข์ใจของตัวเอง แล้วเอื้อมไปจับมือดาราสาวด้วยความเห็นใจ

“ขอโทษนะ ฉันคิดว่าวิธีนี้จะทำให้ทิณณ์เลิกยุ่งกับมัน แต่ฉันไม่คิดว่า จะยิ่งทำให้ทิณณ์ออกมาปกป้องมัน ถึงขนาดส่งคนตามล่าฉัน” คำพูดของดาหรันทำให้ปุยนุ่นกำมือแน่น รู้สึกคับแค้นใจอย่างถึงที่สุด

“เพราะมันคนเดียว เพราะมันคนเดียวที่ทำให้ทิณณ์เปลี่ยนไป” ปุยนุ่นกัดฟันพูด พร้อมกับดวงตาแดงก่ำ เธอวาดฝันไว้มากมายที่จะเป็๞สะใภ้ของฉัตรภพ เป็๞ภรรยาของเทวทิณณ์ที่ใคร ๆ ต้องพากันอิจฉา”

“ก่อนหน้าไม่ว่าผู้หญิงคนไหนเข้ามา ฉันเขี่ยออกได้อย่างง่ายดาย เพราะทิณณ์ไม่เคยให้ความสนใจใครเท่ากับฉัน แต่ตอนนี้สิ ฉันต่างหากที่เป็๲คนกระเด็นออกมา” ปุยนุ่นหลับตาลงพร้อมกับน้ำตาไหลรินอาบแก้มด้วยความผิดหวัง

“ทำไมเหรอดาหรัน ฉันไม่ดีตรงไหน ฉันสู้มันไม่ได้ตรงไหน”

“เธอดีกว่าผู้หญิงคนนั้นทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็๲หน้าตาหรือฐานะทางสังคม ยัยนั่นสู้เธอไม่ได้เลยสักนิด” ดาหรันรีบปลอบใจเพื่อนรักทันที

“แล้วทำไมเขาถึงปกป้องมันมากกว่าฉัน” คำถามของดาราสาวทำให้เพื่อนของเธอชะงักไป ด้วยเพราะให้คำตอบไม่ได้ ก่อนที่เสียงมือถือของดาหรันจะดังขึ้น แล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะข่มเสียงให้เป็๞ปกติ แล้วกดรับ

“ค่ะคุณแม่”

“ตำรวจมาเต็มหน้าบ้าน บอกว่าแกไปทำร้ายร่างกายนักศึกษา มันไม่จริงใช่ไหม” เสียงของหญิงกลางคนทำให้ดาหรันเลื่อนสายตามองมายังเพื่อนรัก แล้วตอบมารดาด้วยเสียงสั่นเครือ

“แม่...ฉัน..”

“แกรีบกลับมาบ้านเดี๋ยวนี้เลย” คำขู่ของมารดาทำให้ดาหรันรีบวางสายลงในทันทีด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่ปุยนุ่นจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังลำบากเพราะตน

“เธอไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไปคุยกับทิณณ์เอง ยังไงฉันก็จะไม่ให้ทิณณ์เอาเ๱ื่๵๹เธอ”

เทวทิณณ์ได้รับสายจากคนของเขาว่าสามารถติดตามคนที่ทำร้ายพิมพ์มาดาได้แล้ว ให้รีบออกไปดูตัวที่สถานีตำรวจ เขาตอบรับพร้อมวางสายไป ก่อนจะหันกลับมายังร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่ภายใต้อ้อมกอดเขา ชายหนุ่มทอดสายตามองเธอครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากอย่างถนอม ก่อนตัดสินใจลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วรีบออกไปยังจุดนัดพบทันที

เทวทิณณ์มุ่งหน้ามายังสถานีตำรวจ ตามที่อภิรักษ์ให้รายละเอียด เขาตั้งมั่นเข้ามาดูหน้าคนที่อาจหาญทำร้ายพิมพ์มาดา ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นรถของดาราสาวจอดอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มเก็บความสงสัยไว้ แล้วรีบเข้าไปด้านในทันที

เพียงแค่เท้าของเขาก้าวเข้ามา ดาราสาวก็ร้องไห้แล้ววิ่งเข้ามาสวมกอด

“ทิณณ์อย่าเอาเ๱ื่๵๹ดาหรันเลยนะคะ”

“นี่มันอะไรกัน” ชายหนุ่มดึงร่างเล็กออกจากกาย แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนที่อภิรักษ์จะเดินเข้ามาค้อมตัวลงเล็กน้อย แล้วรายงานความจริงให้กับเทวทิณณ์ทราบ ก่อนที่ชายหนุ่มจะถอนหายใจ พลันเลื่อนสายตาไปยังดาหรันเพื่อนสนิทของปุยนุ่น

“ทำแบบนั้นทำไม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ที่ดาหรันทำ เป็๞เพราะเขาเป็๞ห่วงนุ่นค่ะ ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ทิณณ์เพราะกลัวว่านุ่นจะเสียใจ” ดาราสาวรีบแก้ต่างให้ในทันที

“ทำร้ายร่างกายไม่พอ ยังไลฟ์สดประจานกันอีก แบบนี้จะให้เราอภัยอีกเหรอนุ่น ไม่คิดบ้างเหรอว่าพิมพ์จะเสียหายยังไง จนถึงตอนนี้ คนที่ถูกสังคมประณามก็คือพิมพ์ เอาเข้าคุกมันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับการกระทำเลวทรามแบบนี้” ชายหนุ่มตะคอกใส่ดาหรันด้วยความโกรธ ก่อนที่ปุยนุ่นจะปล่อยน้ำตาออกมา พลันยกมือไหว้ขอร้องเขาอีกครั้ง

“นุ่นขอร้องล่ะ เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ดีของเรา อย่าเอาเ๹ื่๪๫ดาหรันเลยนะคะ ที่ดาหรันทำก็เพราะปกป้องนุ่นทั้งนั้น ต่อไปนี้นุ่นสัญญานะคะ ว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก ดาหรันจะไม่ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้นอีกแน่ ๆ ค่ะทิณณ์” เทวทิณณ์จ้องหน้าดาหรันไม่วางตา ก่อนที่ดาราสาวจะจับมือเขาขึ้นมา แล้วร้องไห้ด้วยความเสียใจ

“ทิณณ์คะ นุ่นขอร้อง อย่าเอาเ๱ื่๵๹ดาหรันเลยนะคะ” เทวทิณณ์ค่อย ๆ เลื่อนสายตากลับมายังปุยนุ่นที่น้ำตานองหน้า ตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวว่าเขาจะเอาเ๱ื่๵๹เพื่อนรักของเธอ

“นุ่นไหว้ก็ได้ ขอโอกาสให้ดาหรันแก้ตัวอีกครั้งนะคะ รับรองว่าดาหรันเขาจะไม่ทำแบบนี้อีกแน่ ๆ” เทวทิณณ์ได้ยินดังนั้น จะค่อย ๆ เคลื่อนเท้าเข้าไปหาดาหรัน ที่เอาแต่ก้มหน้าไม่สบตา เพราะกลัวอำนาจล้นมือของเขา

“แก้ตัวงั้นเหรอ ได้...พรุ่งนี้เธอต้องไปขอโทษพิมพ์มาดา ต่อหน้าทุกคนที่มหาวิทยาลัย เธอทำได้ไหมล่ะ” ทั้งดาหรันและปุยนุ่นหันขวับกลับมายังชายหนุ่ม