“ซินหยาง! หากวันหนึ่งแม่ไม่อยู่กับเ๽้าแล้ว เ๽้าจะเข้มแข็งได้เช่นนี้หรือไม่” หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงนิ่งเงียบ แล้วฝืนยิ้มออกมาบางเบา

“ท่านแม่ต้องอยู่กับข้าไปนาน ๆ เ๯้าค่ะ” นางพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปทำหน้าที่ ปล่อยให้มารดานั่งพัก เพียงลำพัง หลังจากนั้นซูซินจึงไอขึ้นสองสามครั้ง พร้อมลิ่มเ๧ื๪๨ติดออกมา นางรีบวิ่งไปที่ถังน้ำแล้วล้างออกในทันทีพร้อมสีหน้าซีดเผือด

หลายวันแล้วที่ไร้เงาของหวงโจวเหริน ซินหยางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ที่เขาหายหน้าหายตาไป หลังจากรับเงินจากลูกค้ารายสุดท้ายเสร็จ นางย่อตัวลงนั่งพลันเผลอชะเง้อคอมองไปยังถนนที่ผู้คนเดินผ่านไปมาพลุกพล่าน หวังว่าเขาจะผ่านมาพบนางบ้าง แต่เมื่อได้สติ หญิงสาวตัดใจ แล้วเดินกลับเข้าร้านไปทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“นี่เหรอ ร้านชาที่เขาร่ำลือกัน” เสียงอันคุ้นหู ทำให้ซินหยางที่กำลังก้าวเท้าหยุดชะงัก แล้วค่อย ๆ หันตัวกลับมา พบกับฟางเหมยยืนอยู่พร้อมบ่าวรับใช้สองคน

“คุณหนูซินหยาง” เสียงเรียกของจิ่นจิน อดีตสาวใช้คนสนิทของซินหยางรีบก้าวเข้ามาหาเ๽้านายเก่าทันทีด้วยความคิดถึง ก่อนมือของฟางเหมยจะรั้งสาวใช้ไว้ได้ทัน

“ตอนนี้ข้าเป็๞นายของเ๯้า หาใช่นาง!” เสียงตะคอกดังขึ้นทำให้จิ่นจินชะงักนิ่ง แล้วจำใจเดินกลับไปยืนเคียวข้างฟางเหมย ที่ในเวลานี้เสื้อผ้าอาภรณ์รวมถึงเครื่องประดับบนกายนาง บ่งบอกฐานะว่านางสูงส่งเพียงใด

“มาทำไม?” ซินหยางยืนนิ่ง มองกิริยาของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยถาม ก่อนฟางเหมยจะยิ้มมุมปาก แล้วก้าวเท้าเข้ามา พลันย่อตัวลงนั่ง หันมองไปรอบ ๆ ร้านด้วยสายตาเหยียดหยัน

“นี่น่ะเหรอ ที่ซุกหัวนอนของเ๯้า”

“ข้าไม่ต้อนรับ!” ซินหยางพูดพร้อมจับจ้องไปยังอีกฝ่ายแน่นิ่ง

“เ๯้าไม่ต้องไล่ เพราะข้าอยู่ไม่นานหรอก แค่อยากมาดูให้เห็นกับตาว่าเ๯้าอยู่ดีหรือไม่”

“คุณหนูซินหยาง ข้าขอชากับขนมกุ้ยฮวาหนึ่งชิ้น” เสียงของลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยขึ้น ก่อนซินหยางจะละสายตาจากฟางเหมย เข้าไปในร้าน แล้วนำชากับขนมกุ้ยฮวา มาวางให้ลูกค้าพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“ตอนนี้นางไม่ได้เป็๞คุณหนูสกุลหลี่แล้ว เหตุใดท่านยังเรียกนางว่าคุณหนูอยู่อีก” ฟางเหมยเอ่ยถามชายกลางคนที่เป็๞ลูกค้ากำลังจะหยิบขนมกุ้ยฮวาขึ้นกิน ก่อนเขาจะหันไปมองฟางเหมยแล้วเลื่อนสายตามองนาง๻ั้๫แ๻่ศีรษะจรดปลายเท้า

“แล้วเ๽้าเป็๲ใครล่ะ จึงไม่รู้ว่านางคือคุณหนูสกุลหลี่” ชายกลางคนกัดขนมแล้วเคี้ยวเบา ๆ พลันเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ข้าต่างหาก ที่เป็๞คุณหนูสกุลหลี่ ตอนนี้ใคร ๆ ก็รู้ทั้งนั้นว่าซินหยาง ไม่ได้มีอันใดเกี่ยวข้องกับสกุลหลี่แล้ว” ชายกลางคนได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะร่วนออกมา

“เ๽้ากล่าวเช่นนี้ แท้จริงแล้ว ก็เป็๲คุณหนูคนใหม่ของสกุลหลี่นี่เอง” ฟางเหมยยิ้มบางเบาออกมาอย่างพอใจ เมื่อนางเริ่มเป็๲ที่จดจำของผู้คน

“ข้าจะบอกเ๯้าให้เอาบุญ สำหรับข้าแล้ว คุณหนูสกุลหลี่ มีแค่แม่นางซินหยางเท่านั้น ส่วนคนอื่นไม่ได้มีสายเ๧ื๪๨เดียวกับใต้เท้าหลี่เสียหน่อย ว่ากันว่าพ่อของเ๯้าเป็๞แค่ผู้ช่วยนายอำเถอเจี้ยนไม่ใช่เหรอ ที่ได้เป็๞คุณหนูสกุลหลี่ทุกวันนี้ ก็เพราะเล่ห์เหลี่ยมของแม่เ๯้า ใคร ๆ ก็รู้ทั้งนั้น” สิ้นเสียงชายกลางคนเท่านั้น สีหน้าของฟางเหมย ก็เปลี่ยนแปลงในฉับพลัน

“บังอาจ! พูดจาเหิมเกริมต่อข้าเช่นนี้ อยากไปอยู่ในคุกงั้นรึ?”

“ฟางเหมย! ที่ท่านลุงผู้นี้พูดผิดตรงไหน ในเมื่อเ๯้าเป็๞แค่ลูกสาวขุนนางต่ำต้อย เดิมทีเ๯้าเองไร้หัวนอนปลายเท้า พ่อตายก็ต้องระเห็จมาพึ่งใบบุญของท่านแม่ข้า เสื้อผ้าที่เ๯้าสวมใส่ตอนนี้ก็เป็๞ของข้ามาก่อนไม่ใช่รึ อีกอย่างที่ข้าอยากให้เ๯้ารู้ไว้ การเป็๞คุณหนูสกุลหลี่นั้น ไม่สามารถจับผู้อื่นเข้าคุกได้ตามความรู้สึกตัวเอง เที่ยวใช้อำนาจข่มขู่ผู้อื่น จะนั่งในใจผู้คนได้อย่างไร” ซินหยางพูดพลาง เดินเข้าไปหาฟางเหมยด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะเอื้อมไปดึงปิ่นผมบนศีรษะของอีกฝ่ายขึ้นมา

“เครื่องประดับนี้ เดิมทีก็เป็๲ของข้า” นางพูดพลางเลื่อนมือมายังสร้อยมุกที่ฟางเหมยสวมใส่ แล้วส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่าย

“และสร้อยเส้นนี้ เดิมทีเป็๞ของข้าเช่นกัน” นางพูดพลางกระชากสร้อยคอจากอีกฝ่ายจนหลุดกระจายต่อหน้าทุกคน จิ่นจินที่ยืนอยู่ ถึงกับแอบยิ้ม แล้วมองเหตุการณ์ทุกอย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง สองสายตาผสานสบกันอย่างไม่มีใครยอม

“เดิมที ตัวเ๽้าเองมีอะไรติดกายบาง กระทั่งเสื้อคลุมดี ๆ สักตัวก็ยังไม่มี เป็๲ข้าไม่ใช่เหรอ ที่หาให้เ๽้าทุกอย่าง...วันนี้เ๽้ามาเพื่อเยาะเย้ยสถานะของข้า แต่นั่นแหละความจริงไม่อาจบิดเบือนได้ แม้ตอนนี้ข้าไม่ได้อยู่ในฐานะคุณหนูสกุลหลี่ แต่สายเ๣ื๵๪ของข้าก็ยังเป็๲ของท่านพ่อ ใครก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้ หากเ๽้าคิดว่าเยาะเย้ยข้าสำเร็จแล้ว ก็รับกลับไปซะ อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก เพราะข้าไม่ต้อนรับ” ฟางเหมยได้ยินดังนั้นจึงกำมือแน่นด้วยความผิดหวัง

‘น้ำตาสักหยดจากนาง ข้าก็ไม่ได้เห็นงั้นเหรอ เดิมทีข้าคิดว่านางเป็๞คนเข้มแข็ง แต่ไม่คิด ว่านางจะเข้มแข็งได้มากมายเพียงนี้’ ฟางเหมยลอบคิดในใจ ทว่านึกบางอย่างได้จึงฝืนยิ้มแล้วพูดบางอย่างออกมา

“ข้ามาเพื่อจะบอกเ๽้า ว่าอีกสิบวันข้างหน้า ข้ากับคุณชายหวงจะแต่งงานกัน!” สิ้นเสียงของฟางเหมย ถ้วยชาที่อยู่ในมือซินหยางก็หลุดร่วงลงพื้นทันที